Τελευταία μέρα στη γη

Ήμουν πολύ ξεχασμένος για να μιλήσω. Κοίταξε πάνω από τον ώμο της, στο κενό γήπεδο πίσω της.

Έχει την τελευταία μέρα στη γη μια ιστορία

Τελευταία ενημέρωση: 49d

Ήδη άκουσα τα τελευταία νέα? Το παιχνίδι έχει μια παγκόσμια ιστορία! Θα δείτε αμέσως ένα νέο κουμπί στην επάνω δεξιά γωνία της οθόνης:

Αυτό είναι εντάξει, μην φοβάστε τον εαυτό σας, κάντε κλικ σε αυτό. Προς το παρόν, μόνο η Act 1 είναι διαθέσιμη στο παιχνίδι, οι επόμενες πράξεις (καθώς και μερικές άλλες ενότητες, “Bunkers Army”, ειδικότερα) θα εμφανιστούν στο όχι τόσο μακρινό μέλλον.

Για να ξεκινήσετε την πρώτη αποστολή, πρέπει να έχετε ραδιόφωνο στη βάση σας. Οι πράξεις είναι μόνιμο περιεχόμενο που δεν σχετίζεται με εποχές. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να ξεκινήσετε, να συνεχίσετε ή να ολοκληρώσετε αυτές τις εργασίες ανά πάσα στιγμή. Δεν υπάρχουν όρια.

Το εκπαιδευμένο μάτι ενός έμπειρου επιζώντος θα παρατηρήσει σύντομα τις νέες ανταμοιβές. Αυτά δίνονται για την επιτυχή ολοκλήρωση των καθηκόντων του νόμου και στη συνέχεια μετακινούνται στην ενότητα “Εισερχόμενα”, όπως τα διεκδικείτε. Θα παρατηρήσετε επίσης ότι ορισμένες από τις ανταμοιβές είναι κρυμμένες πίσω από την πρόσβαση Premium. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, τα κεφάλαια των “ιστοριών” δεν σχετίζονται με εποχές. Επομένως, η πρόσβαση σε πρόσθετους πόρους πρέπει να αγοραστεί ξεχωριστά, στην ίδια καρτέλα με τις ανταμοιβές του νόμου, όχι στην καρτέλα με την εποχή.

Τελευταία μέρα στη γη

Από τον βραβευμένο συγγραφέα του Μουσική μέσα από το πάτωμα και Μοντέλο σπίτι, Μια πριτσίνια και βαθιά συγκινητική συλλογή ιστοριών από έναν συγγραφέα “απροσδόκητα σε αρμονία με την καρδιά και τον παραλογισμό της εγχώριας ζωής” (Los Angeles Times·.

Ένα αγόρι στην άκρη της εφηβείας φοβάται ότι η μητέρα του μπορεί να είναι ρομπότ. Μια ψυχο-καταθλιπτική γυναίκα ανατίθεται να πάρει την ανιψιά της και τον ανιψιό της τέχνασμα ή τη θεραπεία. Ένας διστακτικός μπαμπάς φέρνει το μωρό του σε ένα αηδιαστικό πάρτι. Ένα εφηβικό αγόρι προσπαθεί να εμποδίσει τη μητέρα του να βάλει τα σκυλιά του αποξενωμένου πατέρα του. Που κυμαίνονται από ένα στρατόπεδο τέχνης νεολαίας έως μια περιοδεία επανένωσης του Punk Band, από ένα δυστοπικό μέλλον, όπου οι γονείς δεν υπάρχουν πλέον σε ένα άγριο ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο, Τελευταία μέρα στη γη περιστρέφεται γύρω από το ατελείωτα πολύπλοκο, συχνά σουρεαλιστικό σύστημα που είναι οικογένεια.

Ο Eric Puchner, χαιρετίστηκε ως “τεχνικά προικισμένος και συναισθηματικά διορατικός” (Η κριτική βιβλίου New York Times), και κάποιος που “βάζει το ιστορία Πίσω σε σύντομη ιστορία “(Χρονικό Σαν Φρανσίσκο), παραδίδει μια ένδοξη πρωτότυπη, εντελώς αξέχαστη συλλογή που προκαλεί τόσο την κωμωδία όσο και την τραγωδία της δια βίου μας προσπάθειας να γυρίσει.

Απόσπασμα

Τελευταία μέρα στη γη Brood x
Ήταν το καλοκαίρι των τυφλών. Ζούσαν υπόγεια για δεκαεπτά χρόνια, αλλά τώρα έσκαψαν από τη γη και ανέβηκαν στα δέντρα και τους τηλεφωνικούς πόλους, σπάζοντας από το σώμα τους και τα φτερά. Άφησαν τους παλιούς εαυτούς τους να προσκολλώνται σε κλαδιά, όπως τέλεια αντίγραφα γυαλιού. Διανυκτέρευση, φαινόταν, οι αρχαίοι βελανιδιές φουσκώνουν και έτρεξαν και μετατράπηκαν σε τεράστιες αυξήσεις των κοραλλιών. Τα σκυλιά έγιναν τρελά, σκάβοντας στη βρωμιά και βγάζοντας λευκές νύμφες από τις δεκάδες. Τα πεζοδρόμια έσπευσαν σαν ρέματα. Συλλέξαμε κοχύλια στα πουκάμισα μας και φτιάξαμε περιδέραια που φορούσαμε σαν γιατρούς μάγισσας. Τα φτερά ήταν εκπληκτικά πράγματα, φλέβονται και είναι ευαίσθητα ως νεράιδα, και τα συγκομίσαμε από πτώματα ή τα απομακρύνθηκαν από τα αιχμάλωτα τζάκια για να φοβίσουν κορίτσια. Τα σφάλματα σπάνια πήραν πτήση, αλλά ο γείτονάς μας, κυρία. Palanki, αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι χωρίς την ομπρέλα της, τρέχοντας στο αυτοκίνητο με το κεφάλι της, σαν να έπεσε από βροχή.

Αυτό ήταν στο Guilford, ένα πλούσιο τμήμα της Βαλτιμόρης, όπου τα καλοκαίρια συνήθως αποτελούνται από μπάντμιντον και αφής ποδόσφαιρο στο δρόμο και ατελείωτα πρωινά πρωινά του Bluff του Blindman στην πισίνα. Είχαμε τρέχει σπίτι κάθε μέρα για BLTS. Το πιο περίεργο πράγμα που συνέβη ήταν το περιστασιακό ρόπαλο μέσα στο σπίτι.

Αλλά τώρα ο θόρυβος του cicada ήταν τόσο εκκωφαντικός που έπρεπε να φωνάξουμε ο ένας στον άλλο για να ακουστεί. Έξω ήταν σαν ένα τρένο που βρυχάται από. Τα ίδια τα έντομα ήταν μαύρα και άσχημη, με μπερδεμένα πορτοκαλί μάτια που έμοιαζαν με αυγά ψαριών. Παντού – στα δέντρα, σε στροφές υδρορροών, στο νομοσχέδιο κάποιου – φαινόταν να αυξάνονται τα δεύτερα κεφάλια. Μας πήρε λίγο χρόνο για να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Στεγνήθηκαν μαζί, τα φτερά, έτσι ώστε να μην μπορούσατε να πείτε πού τελείωσε ένα σφάλμα και το άλλο άρχισε.

“Βίδα”, φώναξε ο Stefano Giordano. Ήταν δεκατρία, ένα χρόνο μεγαλύτερος από εμένα και μια αρχή για το σεξ. Οι τζάκες ήταν smooshed μαζί στο παράθυρο έξω από την κρεβατοκάμαρά του. Οι υπόλοιποι από εμάς συγκεντρώθηκαν.

“Αυτό είπε ο μπαμπάς μου. Το αρσενικό πεθαίνει αμέσως μετά, και η γυναίκα βάζει τα αυγά της σε ένα δέντρο.«

Ήμασταν σκεπτικοί μέχρι να το δει αυτό να συμβεί: η αργή αποσύνδεση, τότε εκείνη που βρισκόταν κάπου, ενώ ο άλλος παρέμεινε στο Windows. Μετά από λίγο έπεσε στο έδαφος και τα μικρά πόδια του άρχισαν να καμπυλώνουν. Ποτέ δεν είχα παρακολουθήσει κάτι να πεθάνει πριν. Ήταν αργή και πεντανόστιμο και ένα είδος απογοήτευσης. Συνέχισα να σκέφτομαι πώς το σφάλμα ήταν παλαιότερο από ό, τι ήμουν, αλλά είχε μόνο δει τον κόσμο για λίγες μέρες.

Στη μέση του θορύβου και του χάους…

Βασικά σημεία:

1. Το παιχνίδι την τελευταία μέρα στη Γη έχει μια παγκόσμια ιστορία με πολλαπλές πράξεις και κεφάλαια.
2. Η πράξη 1 είναι επί του παρόντος διαθέσιμη, με περισσότερες πράξεις και τμήματα που πρέπει να προστεθούν στο μέλλον.
3. Χρειάζεστε ένα ραδιόφωνο στη βάση σας για να ξεκινήσετε την πρώτη αποστολή.
4. Οι πράξεις είναι μόνιμο περιεχόμενο και μπορούν να ξεκινήσουν, να συνεχιστούν ή να ολοκληρωθούν ανά πάσα στιγμή.
5. Δεν υπάρχουν όρια για την ολοκλήρωση των καθηκόντων των πράξεων.
6. Η επιτυχής ολοκλήρωση των εργασιών ACT σας ανταμείβει με αντικείμενα που μπορούν να διεκδικηθούν στην ενότητα “Εισερχόμενα”.
7. Ορισμένες ανταμοιβές μπορεί να κρυφτούν πίσω από την πρόσβαση Premium, η οποία πρέπει να αγοραστεί ξεχωριστά.
8. Το παιχνίδι δεν σχετίζεται με τις εποχές, οπότε η πρόσβαση Premium είναι ξεχωριστή από τις ανταμοιβές σεζόν.
9. Η τελευταία μέρα στη Γη είναι μια συλλογή ιστοριών από τον Eric Puchner που διερευνά την πολυπλοκότητα της οικογενειακής ζωής.
10. Οι ιστορίες κυμαίνονται από ένα στρατόπεδο νεολαίας σε ένα δυστοπικό μέλλον χωρίς γονείς.

Ερωτήσεις:

1. Τι είναι η τελευταία μέρα στη γη? Η τελευταία μέρα στη Γη είναι ένα παιχνίδι με μια παγκόσμια ιστορία.
2. Πόσες πράξεις διατίθενται επί του παρόντος στο παιχνίδι? Μόνο η ACT 1 είναι διαθέσιμη αυτή τη στιγμή.
3. Τι χρειάζεστε για να ξεκινήσετε την πρώτη αποστολή? Χρειάζεστε ένα ραδιόφωνο στη βάση σας.
4. Είναι πράξεις που σχετίζονται με εποχές? Όχι, οι πράξεις είναι μόνιμο περιεχόμενο και δεν σχετίζονται με τις εποχές.
5. Τι συμβαίνει όταν ολοκληρώνετε τις εργασίες μιας πράξης? Λαμβάνετε ανταμοιβές που μπορούν να διεκδικηθούν στην ενότητα “Εισερχόμενα”.
6. Είναι όλες οι ανταμοιβές στην ενότητα “Εισερχόμενα” δωρεάν? Ορισμένες ανταμοιβές ενδέχεται να κρυφτούν πίσω από την Premium Access, η οποία απαιτεί ξεχωριστή αγορά.
7. Πού μπορείτε να αγοράσετε πρόσβαση σε πριμοδότηση? Η πρόσβαση Premium μπορεί να αγοραστεί στην ίδια καρτέλα με τις ανταμοιβές του νόμου, όχι στην καρτέλα με τις ανταμοιβές της σεζόν.
8. Ποιος είναι ο συγγραφέας της τελευταίας ημέρας στη γη? Η τελευταία μέρα στη γη είναι μια συλλογή ιστοριών από τον Eric Puchner.
9. Ποια είναι μερικά από τα θέματα που διερευνήθηκαν την τελευταία μέρα στη γη? Οι ιστορίες περιστρέφονται γύρω από την πολυπλοκότητα της οικογενειακής ζωής και κυμαίνονται από στρατόπεδα νεολαίας σε δυστοπικά συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης.
10. Ποιος είναι ο τόνος της τελευταίας ημέρας στη γη? Οι ιστορίες είναι συναισθηματικά διορατικές και συχνά συνδυάζουν κωμωδία και τραγωδία.

Τελευταία μέρα στη γη

Ήμουν πολύ ξεχασμένος για να μιλήσω. Κοίταξε πάνω από τον ώμο της, στο κενό γήπεδο πίσω της.

Έχει την τελευταία μέρα στη γη μια ιστορία

Τελευταία ενημέρωση: 49d

Ήδη άκουσα τα τελευταία νέα? Το παιχνίδι έχει μια παγκόσμια ιστορία! Εσείς’Θα δείτε αμέσως ένα νέο κουμπί στην επάνω δεξιά γωνία της οθόνης:

Οτι’είναι εντάξει, Don’να φοβάσαι, κάντε κλικ σε αυτό. Προς το παρόν, μόνο η Act 1 είναι διαθέσιμη στο παιχνίδι, οι επόμενες πράξεις (καθώς και μερικές άλλες ενότητες, “Bunkers Army”, ειδικότερα) θα εμφανιστούν στο όχι τόσο μακρινό μέλλον.

Για να ξεκινήσετε την πρώτη αποστολή, πρέπει να έχετε ραδιόφωνο στη βάση σας. Οι πράξεις είναι μόνιμο περιεχόμενο που δεν σχετίζεται με εποχές. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να ξεκινήσετε, να συνεχίσετε ή να ολοκληρώσετε αυτές τις εργασίες ανά πάσα στιγμή. Δεν υπάρχουν όρια.

Το εκπαιδευμένο μάτι ενός έμπειρου επιζώντος θα παρατηρήσει σύντομα τις νέες ανταμοιβές. Αυτά δίνονται για την επιτυχή ολοκλήρωση των καθηκόντων του νόμου και στη συνέχεια μετακινούνται στην ενότητα “Εισερχόμενα”, όπως τα διεκδικείτε. Εσείς’Θα παρατηρήσετε επίσης ότι ορισμένες από τις ανταμοιβές είναι κρυμμένες πίσω από την πρόσβαση Premium. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, τα κεφάλαια των “ιστοριών” δεν σχετίζονται με εποχές. Επομένως, η πρόσβαση σε πρόσθετους πόρους πρέπει να αγοραστεί ξεχωριστά, στην ίδια καρτέλα με τις ανταμοιβές του νόμου, όχι στην καρτέλα με την εποχή.

Τελευταία μέρα στη γη

Από τον βραβευμένο συγγραφέα του Μουσική μέσα από το πάτωμα και Μοντέλο σπίτι, Μια πριτσίνια και βαθιά συγκινητική συλλογή ιστοριών από έναν συγγραφέα “απροσδόκητα σε αρμονία με την καρδιά και τον παραλογισμό της εγχώριας ζωής” (Los Angeles Times·.

Ένα αγόρι στην άκρη της εφηβείας φοβάται ότι η μητέρα του μπορεί να είναι ρομπότ. Μια ψυχο-καταθλιπτική γυναίκα ανατίθεται να πάρει την ανιψιά της και τον ανιψιό της τέχνασμα ή τη θεραπεία. Ένας διστακτικός μπαμπάς φέρνει το μωρό του σε ένα αηδιαστικό πάρτι. Ένα εφηβικό αγόρι προσπαθεί να εμποδίσει τη μητέρα του να βάλει τον αποξενωμένο πατέρα του’S Dogs για ύπνο. Κυμαίνεται από ένα στρατόπεδο τέχνης νεολαίας έως μια γηράσκουσα μπάντα punk’S Tour Reunion, από ένα δυστοπικό μέλλον, όπου οι γονείς δεν υπάρχουν πλέον σε ένα άγριο ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο, Τελευταία μέρα στη γη περιστρέφεται γύρω από το ατελείωτα πολύπλοκο, συχνά σουρεαλιστικό σύστημα που είναι οικογένεια.

Eric Puchner, χαιρετίστηκε ως “Τεχνικά προικισμένο και συναισθηματικά διορατικό” (Η κριτική βιβλίου New York Times), και κάποιος που “βάζει το ιστορία Επιστροφή σε σύντομο χρονικό διάστημα” (Χρονικό Σαν Φρανσίσκο), παραδίδει μια ένδοξη πρωτότυπη, εντελώς αξέχαστη συλλογή που προκαλεί τόσο την κωμωδία όσο και την τραγωδία της δια βίου μας προσπάθειας να γυρίσει.

Απόσπασμα

Τελευταία μέρα στη γη Brood x
Ήταν το καλοκαίρι των τυφλών. Αυτοί’ζούσαν υπόγεια για δεκαεπτά χρόνια, αλλά τώρα έβγαιναν από τη γη και ανέβηκαν στα δέντρα και τους τηλεφωνικούς πόλους, σπάζοντας από τα σώματά τους και τα φτερά. Άφησαν τους παλιούς εαυτούς τους να προσκολλώνται σε κλαδιά, όπως τέλεια αντίγραφα γυαλιού. Διανυκτέρευση, φαινόταν, οι αρχαίοι βελανιδιές φουσκώνουν και έτρεξαν και μετατράπηκαν σε τεράστιες αυξήσεις των κοραλλιών. Τα σκυλιά έγιναν τρελά, σκάβοντας στη βρωμιά και βγάζοντας λευκές νύμφες από τις δεκάδες. Τα πεζοδρόμια έσπευσαν σαν ρέματα. Συλλέξαμε κοχύλια στα πουκάμισα μας και φτιάξαμε περιδέραια που φορούσαμε σαν γιατρούς μάγισσας. Τα φτερά ήταν εκπληκτικά πράγματα, φλεβισμένα και ευαίσθητα ως νεράιδα’S, και τους συγκομίσαμε από τα πτώματα ή τα απομακρύνσαμε από τα καρυκεύματα που προκαλούν ακόμα για να φοβόμαστε τα κορίτσια. Τα σφάλματα σπάνια πήραν πτήση, αλλά ο γείτονάς μας, κυρία. Palanki, αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι χωρίς την ομπρέλα της, τρέχοντας στο αυτοκίνητο με το κεφάλι της, σαν να έπεσε από βροχή.

Αυτό ήταν στο Guilford, ένα πλούσιο τμήμα της Βαλτιμόρης, όπου τα καλοκαίρια συνήθως αποτελούνται από μπάντμιντον και αφής ποδοσφαίρου στο δρόμο και ατελείωτα πρωινά τουρσί του Blindman’S Bluff στην πισίνα. Εμείς’D τρέχει σπίτι κάθε μέρα για BLTS. Το πιο περίεργο πράγμα που συνέβη ήταν το περιστασιακό ρόπαλο μέσα στο σπίτι.

Αλλά τώρα ο θόρυβος του cicada ήταν τόσο εκκωφαντικός που έπρεπε να φωνάξουμε ο ένας στον άλλο για να ακουστεί. Έξω ήταν σαν ένα τρένο που βρυχάται από. Τα ίδια τα έντομα ήταν μαύρα και άσχημη, με μπερδεμένα πορτοκαλί μάτια που έμοιαζαν με αυγά ψαριών. Παντού – στα δέντρα, στα υδρορροές, στο λογαριασμό κάποιου’S CAP – φαινόταν να αυξάνονται τα δεύτερα κεφάλια. Μας πήρε λίγο χρόνο για να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Στεγνήθηκαν μαζί, τα φτερά που μπήκαν, έτσι ώστε να μπορούσατε να μην μπορούσατε’να πεις πού τελείωσε ένα σφάλμα και το άλλο ξεκίνησε.

“Βίδα,” Ο Stefano Giordano φώναξε. Ήταν δεκατρία, ένα χρόνο μεγαλύτερος από εμένα και μια αρχή για το σεξ. Οι τζάκες ήταν smooshed μαζί στο παράθυρο έξω από την κρεβατοκάμαρά του. Οι υπόλοιποι από εμάς συγκεντρώθηκαν.

“Οτι’S τι είπε ο μπαμπάς μου. Το αρσενικό πεθαίνει αμέσως μετά, και η γυναίκα βάζει τα αυγά της σε ένα δέντρο.”

Ήμασταν σκεπτικοί μέχρι να το δει αυτό να συμβεί: η αργή αποσύνδεση, τότε εκείνη που βρισκόταν κάπου, ενώ ο άλλος παρέμεινε στο Windows. Μετά από λίγο έπεσε στο έδαφος και τα μικρά πόδια του άρχισαν να καμπυλώνουν. Ποτέ δεν είχα παρακολουθήσει κάτι να πεθάνει πριν. Ήταν αργή και πεντανόστιμο και ένα είδος απογοήτευσης. Συνέχισα να σκέφτομαι πώς το σφάλμα ήταν παλαιότερο από ό, τι ήμουν, αλλά είχε μόνο δει τον κόσμο για λίγες μέρες.

Στη μέση του θορύβου και του χάους των τυφλών εκείνο το καλοκαίρι μια νέα οικογένεια μετακόμισε στη γειτονιά μας. Αυτοί’να προέρχονται από την Καλιφόρνια, ακούσαμε, και μπορώ’να φανταστώ τι πρέπει να έχουν σκεφτεί το νέο τους σπίτι. Παρακολουθήσαμε από τα ποδήλατά μας, καθώς οι μετακινούμενοι εκφόρτωσαν τα πράγματα τους, τραγουδούν μέσα από τα κοχύλια του τζάκι στα πόδια τους. Ήταν άθλια υγρό και τα έπιπλα συνέχισαν να γλιστρούν από τους μετακινούμενους’ χέρια. Ένας από αυτούς, κατάρα σε μια ξένη γλώσσα, έριξε μια μπάλα τένις στο δέντρο Maple στην μπροστινή αυλή, και για μια στιγμή ο ουρανός ήταν σαν ένα ποπ κορν που στροβιλίζεται με σφάλματα.

Την επόμενη μέρα η μαμά μου έβγαλε μερικά brownies και περπάτησα μαζί της κάτω από τις ξέφρενες βελανιδιές. Το σπίτι που είχαν μετακινηθεί οι νέοι γείτονές μας ήταν ένα παλιό βικτοριανό, μικρότερο από το δικό μας, με μια αποφλοιωμένη μπροστινή βεράντα και παράθυρα που ξεπήδησαν από την οροφή. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, κυρία. Winters, είχε πεθάνει αρκετά χρόνια πριν και το κληροδότησε στη μοναδική κόρη της, που’D Αφήστε το να είναι κενό πριν αποφασίσετε να μετακινηθείτε στον εαυτό της. Την εποχή που βρισκόταν άδειο, το σπίτι είχε γίνει ένα αγαπημένο θέμα της μητέρας μου, που του άρεσε να εικαστεί για το τι έμοιαζε μέσα. Συνήθως μια υπέροχη και συμπονετική γυναίκα, πήρε ένα ευσεβές ενδιαφέρον για την επιδείνωση άλλων ανθρώπων’σπίτια. Τι, προσεύχεστε να πείτε, να κάνετε τα morrisons στην κουζίνα τους? αυτή’D Ρωτήστε στο δείπνο, παύση πάνω από τα λαχανάκια των Βρυξελλών, ή, οι Sieglers έχουν πραγματικά αφήσει τον κήπο τους να πάνε στο δοχείο.

Χτύπησε το κουδούνι και κυρία. Χειμώνες’Η κόρη απάντησε στην πόρτα, ντυμένη με ένα χιτώνα με μικρά paisleys σε αυτό, οι μακριές βλεφαρίδες της φαινόταν να κολλήσουν μαζί για ένα δευτερόλεπτο όταν μας αναβοσβήνει. Κοίταξε, σκέφτηκα, όπως το είδος της γυναίκας ένα τέρας ταινίας θα μπορούσε να αρπάξει από ένα πλήθος. Στα τριάντα πέντε, η μητέρα μου ήταν ένας από τους νεότερους γονείς στο μπλοκ, αλλά βλέποντας το χαιρετισμό της τον νέο γείτονα μας ένιωσα για πρώτη φορά ότι ήταν παλιά. Η γυναίκα εισήγαγε τον εαυτό της – ο Karen Jennings ήταν το όνομά της – και κοίταξε πέρα ​​από εμάς σε ένα τσίμπημα από τσεκάδες που κρέμονται από μια κοντινή βελανιδιά.

Η μητέρα μου έκανε ένα πρόσωπο. “Απίστευτο, αρένα’Τους?”

“Ω, δεν κάνω’γνωρίζω. Κάτι υπέροχο γι ‘αυτούς, Don’Δεν νομίζεις?” κυρία. Ο Τζένινγκς έκλεισε τα μάτια της για μια στιγμή, σαν να ακούει τα δέντρα. “Σίγουρα κάνουν τη ζωή σας, um, βιβλική.”

Η μαμά μου προσπάθησε να την χαμογελάσει και να κοιτάξει ταυτόχρονα στο σπίτι. Δεν είχα ακούσει ποτέ κανέναν’η μητέρα μιλάει έτσι πριν, περιγράψτε μια πανούκλα εντόμων ως “υπέροχο.” Μια συγκίνηση έτρεξε μέσα μου. Καθώς βγήκα από κάτω από τη μητέρα μου’Το χέρι, ένα αγόρι που κοίταξε για την ηλικία μου ήρθε στην πόρτα με κάτι που έτρεχε από τα χείλη του. Ενα τσιγάρο. Μικρά κομμάτια καπνού έπεσαν από την τσαλακωμένη άκρη. Η μητέρα μου σταμάτησε να γεμίζει το λαιμό της για να δει μέσα και πήρε ένα βήμα προς τα πίσω.

“Αυτό είναι JJ,” κυρία. Είπε ο Τζένινγκς.

“Γουρουνάκι,” Είπε, κυλώντας τα μάτια της.

Η μαμά μου κοίταζε το αγόρι’χείλη. “Από πού πήρατε αυτό το τσιγάρο?”

“Εγώ’δεν το κάπνισμα,” Είπε χωρίς να το πάρει από το στόμα του.

“Το’S μόνο για διασκέδαση,” κυρία. Είπε ο Τζένινγκς. “Στην περίπτωσή του, τουλάχιστον. Εγώ’σε αυτό στο τρομερό τέλος.”

Το αγόρι έριξε το τσιγάρο από τα χείλη του και το έβαλε πίσω από το αυτί του. Δεν μου άρεσε η εμφάνιση του. Είχε φακίδες σαν κι εμένα, εκτός από το ότι ήταν κοκαλιάρικο και φρικιαστικό και φορώντας μακρά παντελόνια-Κυρφεία-στα μέσα του καλοκαιριού. Επιπλέον, είχε κάτι λάθος με το μάτι του. Ένας από τους μαθητές του είχε μια μαύρη γραμμή που εκφράζεται από αυτό, όπως το χέρι ενός ρολογιού κολλημένο στα έξι o’ρολόι. Με έπιασε κοιτάζοντας, νομίζω, γιατί γύρισε και επέστρεψε στο σπίτι. Μου φάνηκε αδύνατο ότι αυτό το freaky παιδί και η πανέμορφη μητέρα είχαν συσχετιστεί.

Η μητέρα μου δίστασε όταν η κυρία. Η Jennings μας προσκάλεσε για κάποιο καφέ, αλλά η περιέργειά της πήρε το καλύτερο της και την ακολούθησα στο Jenningses’ σπίτι, το οποίο ήταν ακόμα επενδυμένο με κουτιά. Υπήρχαν ζωγραφιές παντού, κλίνει ενάντια σε μερικά από τα πιο περίεργα έπιπλα i’D ποτέ είδα. Μια καρέκλα έμοιαζε με μια δέσμη ράβδων κουρτίνας με μια λωρίδα από καφέ-στίγμα κεκρί. Θα μπορούσα’Δεν αντισταθώ να το αγγίξω καθώς περνούσα. κυρία. Ο Jennings πήρε τα brownies από τη μητέρα μου και τους σερβίρεται σε πιάτα που δεν έκαναν’T Match, μαζί με κάτι που έμοιαζε με παγάκια έτρεξε σε ροζ σκόνη. “λουκούμι,” Κάλεσε τους κύβους, εξηγώντας πώς αυτή’Δ διέταξε από ένα κατάστημα στο East Village. εγώ δεν’Δεν ξέρω τι ήταν το East Village, αλλά η μαμά μου’Η έκφραση είπε ότι ήταν ένας τόπος που δεν έκανε’Φροντίδα για.

Το μάσημα σε έναν κύβο, του οποίου η γευστικότητα με εξέπληξε, περιπλανιόμουν σε μια ζωγραφική που κλίνει στον μακρινό τοίχο, μια μυστηριώδη σκηνή έρημο με ένα κυκλικό δάσος στη μέση του που περιβάλλεται από ένα φράχτη. Στο προσκήνιο, που εκτείνεται προς το δάσος, ήταν ένα ζώο που δεν το έκανα’αναγνωρίζω. Ήταν παράξενο και φρικτό βλέμμα, κάτι σαν ένα άτριχο ζέβρα, αλλά με το κεφάλι να βλαστάται κατακόρυφα από το λαιμό του και ένα μικρό στόμα Tadpole. Δεν ήταν’να έχεις αυτιά. Κοιτάζοντας πιο κοντά, είδα ότι το άνοιγμα στο δάσος ήταν πλαισιωμένο από ένα ζευγάρι τεράστια γυναικεία πόδια, εξαπλώθηκε σαν τις γιγαντιαίες πόρτες μιας πύλης.

“Οτι’είναι η σεξουαλική ζωγραφική,” Ο Jules μου είπε, ελέγχοντας για να δούμε ότι ήμασταν εκτός ακουστικής.

“Δες το’είναι ένα γιγαντιαίο πέος. Και αυτό’υποτίθεται ότι είναι κόλπος. Το’Surrairist. Ένας από τον μπαμπά μου’Οι φίλοι του ζωγράφισαν.”

Το επιθεώρησα με βαθύτερο ενδιαφέρον. Πάνω από τη σεξουαλική ζωγραφική, σκαρφαλωμένη στο μανδύα, ήταν μια πλαισιωμένη φωτογραφία ενός άνδρα που έδειχνε με μύτη. Ήταν μια μεγάλη, όμορφη, μαγευτική μύτη, και πιθανώς συχνά ηλιοθεραπεία. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες, αλλά αυτό είχε αποσυσκευαστεί – τουλάχιστον που μπορούσα να δω.

“Οπου’είναι ο μπαμπάς σου?” ρώτησα. “Στη δουλειά?”

Ο τρόπος που το είπε αυτό, τα μάτια σταθερά στο πάτωμα, με έκανε να σταματήσω να κάνω ερωτήσεις. Ενώ η μητέρα μου ενημέρωσε την κυρία. Jennings στη γειτονιά και την ιστορία των κακώς διατηρημένων σπιτιών του, ο Jules προσφέρθηκε να μου δείξει το δωμάτιό του, στη συνέχεια με εξέπληξε με τη λήψη μου για μια μακρά πτήση σκαλοπατιών στο υπόγειο. Ένας λαμπτήρας μπερδεύτηκε από το ανώτατο όριο, τρεμοπαίζει και σβήνει σαν πλοίο’μικρό. Ο Jules με οδήγησε μέσα από το dank cellar στο δωμάτιό του, το οποίο μύριζε φρέσκο ​​χρώμα. Η μόνη διακόσμηση ήταν μια μοναδική αφίσα, μία από αυτές τις διαστημικές εικόνες ενός γαλαξία με χρώμα, το είδος που φαντάστηκα ότι μπορεί να δείτε στο δρόμο σας προς τη μετά θάνατον ζωή.

“Οτι’είναι ο γαλαξίας του πούρου,” Είπε ο Jules. “Messier ογδόντα δύο.” Ακούστηκε βαρεθεί, σαν να ήμασταν κάποιος με μισό εγκέφαλο τι ήταν ο γαλαξίας του πούρου. Πήρε το τσιγάρο από το αυτί του και το έβαλε ανάμεσα σε δύο δάχτυλα, όπως κάποιος στην τηλεόραση. “Γνωρίζετε το Multiverse?”

“Το multiverse. Όπως το σύμπαν μας είναι μόνο ένα από τα τρισεκατομμύρια σύμπαντα εκεί έξω. Κοινώς γνωστή ως ερμηνεία πολλών κόσμων.”

“Οτι’είναι ηλίθιος,” είπα.

“Ο μπαμπάς μου’είναι φυσικός. Ήταν. Μου είπε όλα αυτά.” Έδειξε το τσιγάρο του στο στήθος μου. “Πιθανότητα, εκεί’είναι ένα παράλληλο σύμπαν εκεί έξω όπου μιλάμε τώρα, ακριβώς η ίδια συνομιλία, τα πάντα, αλλά εσύ’να φοράτε ένα πράσινο πουκάμισο αντί για μπλε.”

Κοίταξα κάτω στο πουκάμισό μου. Άρχισα να νιώθω λίγο αστείο. Εγώ’Δεν άκουσα ποτέ εκφράσεις δώδεκα ετών “πιθανότητα-σοφός” πριν. Αυτό ήταν το 1987, πριν από τον παγκόσμιο ιστό, πριν οι ιδέες του Loon. Άρχισα να αισθάνομαι παγιδευμένος κάτω από τη γη.

“Οι δυνατότητες είναι κυριολεκτικά άπειρες,” Είπε ο Jules. Μείωσε τα μάτια του. “Αν εσύ’Έμαθε να τους περιηγηθείτε.”

“Τι στο διάολο είναι αυτά που λες?”

“Εγώ’λέγοντας ότι η πλοήγηση είναι δυνατή.” Έσκυψε μέσα μου και το πρόσωπό του ξαφνικά έτρεχε. “Τι κορίτσι θα θέλατε περισσότερο να fuck?”

Η λέξη με ενθουσιάστηκε. Είχα την εντύπωση ότι ήταν η πρώτη φορά που αυτός’Ο D είπε ποτέ δυνατά. “Phoebe Merchant,” Είπα, τότε αμέσως το εξέφρασε τη λύπη του. εγώ δεν’δεν ξέρω γιατί εγώ’Ο Ο ομολόγησε σε αυτόν – ίσως επειδή κανείς δεν με είχε ζητήσει τόσο αμβλύ. Η Φοίβη ήταν η κοπέλα που έζησε απέναντι από το δρόμο. Είχε μακρά μαύρα μαλλιά που μπορούσε να τυλίξει γύρω από το λαιμό της σαν μια θηλιά και τα τιράντες στα δόντια της, τα οποία κράτησαν τις ελπίδες μου τραγικά ζωντανές. Μερικές φορές ο Stefano Giordano και εγώ θα περπατούσαμε στο ρακέτ και θα έβλεπα πάνω της καθώς έπαιζε τένις, κοιτάζοντας τη ροζ ανατολή των εσώρουχων της καθώς κάμπτεται για να περιμένει μια εξυπηρέτηση.

“Εκεί’είναι ένα σύμπαν εκεί έξω, το πιστεύετε ή όχι, όπου εσείς’να καρφώσει τα μυαλά της έξω.”

Ο Jules άνοιξε μια πόρτα δίπλα στο γραφείο του και αποκάλυψε ένα δωμάτιο με μια πτυσσόμενη καρέκλα σε αυτό και πολλά ράφια αράχνης που είναι ενσωματωμένα στους τοίχους. Ένα κελάρι ρίζας, το ονόμασε. Μου είπε να πάω μέσα και να καθίσω. Ίσως επειδή αυτός’με εντυπωσίασε με τη λέξη “γαμώ,” Τον υπακούσια. Υπήρχε ένα stash από τσιγάρα που έβγαιναν σε ένα χαρτί στο πάτωμα, σαν να πέρασε πολύ χρόνο να καθίσει εκεί από τον εαυτό του.

Όχι νωρίτερα κάθισα στην καρέκλα από ό, τι ο Jules έκλεισε την πόρτα. Τραβήξαμε το κουμπί, αλλά αυτός’Το D το κλειδούσε με κάποιο τρόπο και θα ήταν’t στροφή.

“Επιτρέψτε μου από εδώ!”

“Χαλαρώστε και προσπαθήστε να απολαύσετε το ταξίδι. Φυσικά μπορείτε να’Δεν το σκέφτομαι σαν ταξίδι. Περισσότερο σαν καταδύσεις υποβρύχια και επιστρέφοντας σε διαφορετικό μέρος.”

“Εγώ’Θα σε σκοτώσω!” είπα. Άρχισα να κλωτσήσω την πόρτα.

“Σταμάτα να το κάνεις αυτό,” Είπε ευχάριστα, “ή εγώ’Θα σας διαγράψω από τη γη.”

σταμάτησα. Ήταν σκοτεινό, αλλά τα μάτια μου προσαρμόστηκαν σε αυτό και οι γωνίες του ριζικού κελάρι άρχισαν να αντιστρέφονται στην ύπαρξη. Πίεσα το αυτί μου ενάντια στην πόρτα, αλλά δεν μπορούσα να’να ακούω πολλά, απλά ένα αχνό ρυθμικό βουητό, αυτό που φανταζόμουν ότι είναι το βρυχηθμό των cicadas έξω. Ίσως ήταν λόγω του σκοτεινού, ή επειδή ήμουν μέσα στο σημείο όπου ο θόρυβος δεν έκανε’να ανήκει, αλλά ο ήχος φάνηκε να προέρχεται από τον δικό μου εγκέφαλο. Αναρωτήθηκα αν ο Jules είχε αφήσει την κρεβατοκάμαρα. Ίσως αυτός’D Πες σε όλους ότι πήγα σπίτι. Εγώ’να κλειδωθεί στο κελάρι ρίζας για πάντα, λιμοκτονώντας μέχρι θανάτου, ενώ η αστυνομία έβγαλε την πόλη, σαπίζαμε τελευταία σε ένα σωρό οστά. Ο Φαραώ Φαραώ Φαραώ, οι τρυγοί τραγουδούσαν. Για να κρατήσω από πανικό, έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να φανταστώ τι εγώ’D μοιάζει σε ένα διαφορετικό σύμπαν, ένα όπου τα κορίτσια έπεσαν θαυματουργικά στα πόδια μου. Δεν θα είχα φακίδες σε όλα τα χέρια μου. Τα μαλλιά μου δεν θα ήταν κόκκινα. Θα ήταν καφέ, όπως ο αδερφός μου’s, και θα ήθελα’Δεν αμηχανία από το πόσο χλωμό ήμουν κάθε φορά που έπρεπε να είμαι δέρματα κατά τη διάρκεια της πρακτικής ποδοσφαίρου.

Όταν ο Jules άνοιξε την πόρτα χαμογελούσε. Ήταν ένα περίεργο χαμόγελο, κυρτό γύρω από το τσιγάρο του σαν να προσπαθούσε να κρατήσει τον εαυτό του από το να το φάει. Τα χέρια μου κουνούσαν. Τον έσπρωξα όσο πιο σκληρά μπορούσα και έτρεξε στο πάτωμα, το τσιγάρο που πετούσε από το στόμα του, αλλά το χαμόγελο δεν έκανε’να αφήσω το πρόσωπό του.

Εκείνο το βράδυ στο δείπνο, η μαμά μου δεν μπορούσε να’να σταματήσω να μιλάω για τους jenningses’ σπίτι. Φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον για το τσιγάρο που κρέμεται από τους Jules’ΣΤΟΜΑ, το οποίο κατηγόρησε εξ ολοκλήρου στην κυρία. Τζένινγκς. Για μένα το τσιγάρο φάνηκε μοναδική απόδειξη ότι το παιδί ήταν διαταραγμένο, αλλά για τη μητέρα μου ήταν κάπως συνδεδεμένη με τους πίνακες και τα έπιπλα αγελάδων και τις ακατάλληλες πλάκες. Πάντα φάνηκε ατρόμητος για μένα – μία φορά, όταν κάναμε κάμπινγκ στον Καναδά, αυτή’Ο D φοβήθηκε μια αρκούδα με ένα κουπί κανό – έτσι ήταν περίεργο να ακούσω την αφαίρεση αυτών των λεπτομερειών τόσο εμμονή, κρατώντας τους σαν ύπουλα, σπασμένα πράγματα.

“Και εξυπηρετούσε αυτά τα φρικτά ροζ γλυκά,” είπε η μητέρα μου, αγνοώντας το πιάτο του meatloaf μπροστά της. “Τουρκικές απολαύσεις. Θα μπορούσα’Δεν βοήθησε να παρατηρήσει ότι δεν έκανε’Τρώω ο ίδιος.”

Ο πατέρας μου, από την πλευρά του, φάνηκε να δέχεται τη μητέρα μου’κρίση. Ήταν πανεπιστημιακός στο νοσοκομείο και αρκετά ευγνώμων που η μαμά μου είχε δείπνο που περίμενε όταν ήρθε στο σπίτι, αντιμετωπίζοντας κάθε ενσάρκωση του Stroganoff ή της Τουρκίας Tetrazzini σαν να ήταν η δεύτερη έλευση του Χριστού. Αυτός’να κλείσω τα μάτια του καθώς έφαγε και της λέει ότι ήταν η καλύτερη “σεφ” στο Μέριλαντ. Στις μέρες του, του άρεσε να πυροβολεί τα πράγματα από τον ουρανό και να τα φέρει σπίτι για να καθαρίσει η μητέρα μου. Ο καταψύκτης μας ήταν μια νεκρόπολη των πτηνών. Όταν δεν ήταν’t γυρίσματα πράγματα, έβγαλε μαζί μας στο κατώφλι ή προσπάθησε να παίξει αλιεύματα, αν και το αντιμετώπισε σαν ένα διασκεδαστικά παράλογο παιχνίδι που δεν είχε πραγματικό ενδιαφέρον. Τελικά θα παρασύρεται και θα έβγαζε τα κυνηγετικά του σκυλιά από το ρείθρο, δύο γερμανοί δείκτες που πάγωσαν σε τρέμενα αγάλματα κατά τη θέα ενός ζώου. Πέρασε ώρες τρέχοντας τους πάνω και κάτω από την αυλή. Ο πατέρας μου μπορεί να αισθάνθηκε ένοχος για να ξοδέψει τόσο πολύ χρόνο με τα σκυλιά του, ή για όλες αυτές τις πάπιες και τους φασιανούς που η φτωχή μητέρα μου έπρεπε να μαζέψει, γιατί της έλεγε πάντα πόσο όμορφη ήταν, μια πηγή διαρκούς θανάτωσης για μένα για μένα. Μερικές φορές ψιθύρισε στο αυτί της και γέλασε με τρόπο που με έκανε να θέλω να ξεκολλήσω τα παπούτσια μου, ώστε να μπορώ να επικεντρωθώ στη δέσμευσή τους ξανά. Ο Theo, ο μεγαλύτερος αδελφός μου, κάλεσε αυτές τις οθόνες “παιδική κακαποίηση.” Ήταν ένα πράγμα στην ιδιωτικότητα του σπιτιού μας, αλλά ένα άλλο σε, ας πούμε, ένα παιχνίδι Orioles, όπου έτρεξαν τον κίνδυνο να καταλήξουν στην τηλεόραση. Μερικές φορές ο πατέρας μου θα μας κοίταζε όταν την κολακεύει και αναρωτήθηκα ποιοι ήταν αυτές οι πλούσιες οθόνες. Άλλες φορές αυτός’D εισάγετε ένα από τα δικά του “Διευθυντές,” Όπως το έθεσε η μητέρα μου, υποχωρώντας στο γραφείο του στη σοφίτα και δεν αναδύεται για δείπνο, αλλά εμείς’Ο έρχομαι να τα δεχτεί-όπως η μυρωδιά του ξινή, που έφερε στο σπίτι από το νοσοκομείο ή την ξαφνική καφέ γενειάδα που μερικές φορές καλύπτεται με μια μικρή χτένα-ως μέρος του μη αξιοσημείωτου μυστηρίου της ζωής του.

“Αυτός’είναι μια συνολική δουλειά freak,” Είπα, κατευθύνοντας το θέμα πίσω στο Jules. Εξήγησα για το μάτι του και πώς έμοιαζε με ένα μικρό ρολόι.

“Ακούγεται σαν κολόμπωμα της ίριδας,” Ο πατέρας μου είπε, κοίταξε. Έσπασε τη γενειάδα του, η οποία είχε αρχίσει να πηγαίνει λίγο γκρι. “Καλοήθη μετάλλαξη, πιθανώς. Τέλος πάντων, τι’είναι μια φρικτή δουλειά?”

“Ένα άτομο με άσχημη ψυχική ικανότητα,” Είπε ο Theo. Στα δεκατέσσερα, θεωρούσε τον εαυτό του κάτι συνδέσμου μεταξύ γενεών. Είχε’Τον ενοχλούσε να αλλάξει μετά την πρακτική Lacrosse, και τα γιγαντιαία μαξιλάρια ώμων που φορούσε έκανε το κεφάλι του να μοιάζει με ένα voodoo hex. “Γιατί’είναι τόσο φρικτός?”

Εγώ’Σκέφτηκα το multiverse, αλλά κάτι – ένα τσίμπημα φόβου – με εμποδίζει να το φέρει. “Αυτός’πήρα μια φωτογραφία μιας γυναίκας’ανοικτά πόδια.”

“Τι?” Είπε η μητέρα μου.

Ο πατέρας μου φαινόταν ενθουσιασμένος. “Μια πραγματική εικόνα?”

έγνεψα. “Μια ζέβρα’ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ.”

Η μαμά μου, που σαφώς είχε’Δεν είδα την εικόνα, είχε γίνει λευκή. Κοίταξε τον πατέρα μου.

“Το’Surrairist,” Εξήγησα, αίσθημα – τώρα που εγώ’είδε τους γονείς μου’ αντίδραση – μια φαγούρα για να την υπερασπιστεί.

“Ασκώ’Δεν θέλεις να πας ξανά εκεί,” Η μητέρα μου είπε αυστηρά.

Κοίταξα τη ζωγραφική ενός άνδρα και μιας γυναίκας σε ντεμοντέ ρούχα που κρεμάστηκαν στην τραπεζαρία μας. Ήταν επιπλέουν σε μια βάρκα, η γυναίκα που έβγαλε τα δάχτυλά της στο νερό, ενώ ο άνδρας πιάστηκε τα κουπιά. Εγώ’Δεν σκέφτηκα ποτέ πολύ για αυτήν την εικόνα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά ξαφνικά φαινόταν σαν το πιο ανόητο πράγμα στον κόσμο.

“Εγώ’Θα σου πω τι άκουσα,” Ο Theo είπε, κουνώντας λίγο κέτσαπ πάνω στο πιάτο του. “Ο μπαμπάς του έτρεξε τον εαυτό του. Πυροβολήθηκε στο minivan τους. Και ήταν το παιδί που τον βρήκε, υποθέτω, στο πίσω κάθισμα.”

“Ποιος στο ειπε αυτο?” είπε η μητέρα μου, κοίταξη.

Ο Θεό σήκωσε. “Zachary Porter.”

“Ο Zachary Porter δεν’δεν ξέρω τίποτα,” Είπα, αν και ήταν μόνο η ιδέα της κυρίας. Ο Jennings κατέχει ένα minivan που με αναστάτωσε.

Πριν από περισσότερες φήμες εμφανίστηκαν για τον MR. Τζένινγκς: Είχε’Ο Τ που σκότωσε, αλλά είχε δολοφονηθεί. αυτός’d πειραματιστεί με τα ναρκωτικά και είχε πηδήσει από μια στέγη. αυτός’Ο D πυροβόλησε για να ξεφύγει από την κυρία. Jennings, ποιος’Ο D εφευρέθηκε η τρέλα του για να φτάσει στα χρήματά του. Οι φήμες έγιναν χειρότερες από την κ. Ο ίδιος ο Jennings, ποιος’D άρχισε να παίρνει άσκοπες βόλτες γύρω από τη γειτονιά σε μαύρες μπότες που φερμουάρ μέχρι τα γόνατά της, αλυσίδα καπνιστών το δρόμο της πέρα ​​από τα ναυπηγεία μας, ενώ τα τσεκάδα έτρεξαν πάνω της. Ακόμα και όταν δεν είχαμε’T μολύνθηκε με σφάλματα, άτομα στο Guilford Didn’να περιπλανηθούμε χωρίς λόγο – η καλύτερη θεωρία που θα μπορούσαμε να βρούμε ήταν ότι ήταν για την υγεία της, μια μορφή άσκησης, αλλά αυτό DIDN’t Εξηγήστε τις μπότες και τα τσιγάρα και τον τρόπο που σταμάτησε στη μέση του πεζοδρομίου για να κοιτάξει τα δέντρα, χαυλιές καπνού που ρέει από τα ρουθούνια της.

Μερικές φορές ο Jules θα την συνοδεύει στους περιπάτους της. Κάποτε, βγάζοντας τα σκουπίδια μετά το δείπνο, τα είδα να σταματούν στο φουσκωτό κοντά στο τέλος του δρόμου μας, έτσι ώστε ο Jules να μπορεί να μαζέψει ένα τζάκι από ένα από τα φύλλα του, τσίμπημα το πράγμα ανάμεσα στα δάχτυλά του, όπου έκανε έναν ήχο σαν ένα παιχνίδι windup όταν γυρίζετε το κλειδί με λάθος τρόπο. Το κράτησε στην κυρία. Τζένινγκς’το αυτί, και γέλασε. Πόσο τρομοκρατημένος θα ήταν η μητέρα μου, σκέφτηκα ζοφερά.

Ήταν’μέχρι τα biscoes’ ετήσιο μπάρμπεκιου του τέταρτου Ιουλίου που πραγματικά μίλησα με τον Jules ξανά. Οι άνθρωποι στέκονταν στο γκαζόν που έπιναν ψύκτες κρασιού και σόδες, κάνοντας το καλύτερο για να αποσπούν την προσοχή από το Brood x. Αυτό ήταν που οι εφημερίδες κάλεσαν τα τσεκάδα. Αυτοί’να ζευγαρώσετε για άλλες δύο εβδομάδες, δήθεν, πριν τα θηλυκά έβαλαν τα αυγά τους στα δέντρα και άρχισαν να ξεκινούν σαν τα αρσενικά. κύριος. Ο Biscoe άναψε τη σχάρα από ανοξείδωτο χάλυβα και μερικά σφάλματα ήρθαν έξω από αυτό σε φλόγες, ύφανση γύρω σαν να ήταν μεθυσμένοι.

“Ο άνθρωπος Ω άνθρωπος,” Crawford Tuttle είπε, κοιτάζοντας την κυρία. Jennings, που φορούσε γυαλιά ηλίου και τις μαύρες δερμάτινες μπότες. Αυτή’d εμφανίστηκε μέχρι το μπάρμπεκι. Το κρέας ήταν στην πραγματικότητα δεμένο στα δόρατα. “Εγώ’D μου αρέσει να της δώσω ένα μουστάκι σαμουράι.”

“Τι σημαίνει αυτό που σημαίνει αυτό?” Είπε ο Stefano Giordano.

Ο Crawford κούνησε το κεφάλι του. “Αν πρέπει να το εξηγήσω, θα’δεν καταλαβαίνω.”

“Σαμουράις Ντον’δεν έχουν ακόμη και μουστάκια. Έχουν γούνες.” Ο Στέφανος στράφηκε προς μένα, αηδιασμένος. “Κάνει αυτό το χάλια.”

Ακούγαμε ελάχιστα, πάρα πολύ αποσπασματικά από τον έμπορο Phoebe στο τραμπολίνο. Αστειεύτηκε με έναν φίλο της, προσπαθώντας να διπλασιάσει την έκταση, έτσι πήγε πολύ ψηλά. Δεν ήταν τόσο όμορφη όσο η κυρία. Ο Τζένινγκς – το στόμα της ήταν κεκλιμένο προς τη μία πλευρά όταν χαμογέλασε, σαν να προσπαθούσε να γρατσουνίσει μια φαγούρα στο πρόσωπό της χωρίς να το αγγίξει – αλλά ο τρόπος που τα μαλλιά της έμειναν στον αέρα, αφού ο υπόλοιπος είχε προσγειωθεί φαινόταν σαν ένα σπάνιο και καρδιακό πράγμα. Χθες το βράδυ εγώ’D είχε ένα όνειρο γι ‘αυτήν: ήμασταν παντρεμένοι, ζώντας σε μια καμπίνα με δύο παιδιά, και τα δύο είχαν τιράντες, παρόλο που ήταν μωρά.

“Έτσι το τελευταίο φλας ειδήσεων?” Είπε ο Στέφανο, μειώνοντας τη φωνή του. “Τι συνέβη με τον άντρα της? Πήγε Schizo.”

“Πως ξέρεις?”

“Η μητέρα μου μου είπε,” Είπε ο Στέφανος. “Ο ξάδερφος της’ο φίλος τον ήξερε στο Μπέρκλεϊ. Συνήθιζαν να διδάσκουν στο ίδιο κολέγιο.”

“Αλλά αυτός’νεκρός,” Εξήγησα. “Ο Jules μου είπε ο ίδιος.”

Ο Στέφανο σήκωσε. “Ίσως να είναι’d στα φάρμακά του ή κάτι τέτοιο.”

“Εγώ’Χαίρομαι που αυτή’μη συνδεδεμένος,” Είπε ο Crawford, παρακολουθώντας την κυρία. Ο Τζένινγκς σηκώνει ένα από τα άλογα της’oeuvres. Έκλεισε τα μάτια της και χτύπησε το κεφάλι της πίσω σαν πουλί πριν πάρει ένα δάγκωμα. “Ιησούς. Εγώ’μου αρέσει να της δώσω ένα σαμπουάν Σικελίας.”

Jules, ποιος’βρισκόμουν δίπλα στη μητέρα του όλη την ώρα, με παρατήρησε τελικά και χαμογέλασε. Παρόλο που ήταν αρκετά υγρό για να αφήσει μια λακκούβα, το freak φορούσε ξανά κορδόνια. Ο Stefano και ο Crawford επέμειναν ότι τους εισάγω. Η ιδέα ήταν ότι αυτοί’D Cozy μέχρι τον Jules και να προσκαλέσετε στην κ. Τζένινγκς’σπίτι, όπου αυτοί’Δ είναι σε θέση να την εντυπωσιάσει με τις γνώσεις τους για τη σύγχρονη τέχνη.

“Πως’είναι ο γαλαξίας τσιγάρων?” Ο Crawford ρώτησε, αφού εισήγαγε τον εαυτό του. Εγώ’Ο D του είπε για την αφίσα στο Jules’αίθουσα.

“Το τί?” Ρώτησε ο Jules.

“Ο γαλαξίας του πούρου, σημαίνει,” είπα.

Ο Jules με κοίταξε, μόνο για ένα δευτερόλεπτο. Η μητέρα του είχε ξεφύγει με τα σπαράγγια της. “Δεν έχω ιδέα τι εσύ’μιλάμε για.”

Ο Στέφανο σήκωσε τα φρύδια του. “Εσείς ή Don’Εσείς, όπως ισχυρίζεται ο Errol, έχετε μια αφίσα του γαλαξία τσιγάρων στο δωμάτιό σας?”

“Έχω μια αφίσα του Albert Einstein. Ίσως αυτός’μπερδεμένος.” Ο Τζούλς με κοίταξε περίεργα. “Τέλος πάντων, εγώ’Δεν τον γνώρισα ποτέ πριν στη ζωή μου.”

Τον έβγαλα. “Για τι πράγμα μιλάς? Με κλειδώσατε στο κελάρι ρίζας!”

“Είμαστε’να έχουμε ακόμη και ένα ριζικό κελάρι.”

Ο Stefano και ο Crawford με κοίταξαν. Είχα’Τ τους είπε για το κελάρι ριζών, κυρίως από ταπείνωση. Ο Jules χαμογέλασε με νέο ευγενικό τρόπο και στη συνέχεια περιπλανήθηκε πίσω στη μητέρα του, η οποία περιπλανιέται στην αυλή με την πλάκα σπαράγγων της, σαν να μην ήταν οι biscoes’ πάρτι αλλά δική της. Ο Stefano και ο Crawford με κοίταζαν ακόμα, αλλά πριν μπορέσω να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ότι η Phoebe Merchant διέκοψε το τραμπολίνο και προσγειώθηκε στο γρασίδι λίγα μέτρα μακριά από εμάς, χτυπώντας με εξαγριωμένο τρόπο στα μαλλιά της. Νόμιζα ότι ήταν φωτιά. Έτρεξα για να την βοηθήσω, έτοιμη να την αντιμετωπίσει στο γκαζόν, αλλά αυτή’Ο D σταμάτησε να χτυπάει το κεφάλι της και κοίταζε κάτι στο γρασίδι.

Κοίταξα κάτω και είδα δύο τζικάδες κλειδωμένα μαζί, τα πίσω τους μισά με μαγικά συγχωνευμένα. Ένας από αυτούς χτύπησε τα φτερά του. “Τι κάνουν?” Ρώτησε η Phoebe Merchant.

κοκκινησα. “Ζευγάρωμα, νομίζω.”

“Τι εννοείς?”

“Εγώ’συγγνώμη” ήταν το μόνο που μπορούσα να πω. Κοίταξα τον Stefano και το Crawford για βοήθεια, αλλά στέκονταν έξω από το ακρόαση, τα πρόσωπά τους κενά με έκπληξη.

“Γουρουνάκι,” Είπε, ανατριχιάζοντας με αηδία. “Υπάρχουν περισσότερα για μένα?”

Έσκυψε έτσι ώστε τα μαλλιά της να έπεσαν πάνω από το πρόσωπό της. Φάνηκε να θέλει να το ψάχνω. Έφτασα επάνω και άγγιξα τις ιδρωμένες ρίζες των μαλλιών της, αισθάνθηκα τη ζεστασιά του τριχωτού της κεφαλής κάτω. Η καρδιά μου αγωνιζόταν. Διατήρησα τα δάχτυλά μου να κινούνται έτσι ώστε να μην’Δεν τους νιώθω να τρέμουν.

“Τίποτα,” Είπα, ρίχνοντας τα χέρια μου.

“Χωρίς αυγά ή οτιδήποτε άλλο?”

“Το θηλυκό αφήνει το αρσενικό να πεθάνει,” Είπα γνώστης. “Βάζει τα αυγά της σε ένα δέντρο.”

“Το αρσενικό . . . πέθα?”

έγνεψα. Κάτι στη φωνή της – διαιρέστε σαν ένα μάτι – φτιάξαμε τα γόνατά μου. Με ευχαρίστησε για τον έλεγχο των μαλλιών της, χαμογελώντας με αυτόν τον τρόπο και συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσε να κρύψει τα τιράντες της. Έσπασε στο ψυγείο για να αρπάξει ένα σπρίτο. Θα μπορούσα’να μιλάω. Τα biscoes’ Το γκαζόν ήταν πράσινο και ριγέ σαν καρπούζι, γεμάτο με αθλητικά είδη. Κοίταξα γύρω για τον Jules, ποιος’D είτε έχασε την αλληλεπίδρασή μου με την Phoebe Merchant είτε εξακολουθούσε να προσποιείται ότι δεν το έκανε’Δεν με γνωρίζω ή οτιδήποτε άλλο για την βασανισμένη επιθυμία μου.

Τελικά, το Dusk άρχισε να λιώνει τα παράθυρα, μετατρέποντας τα σπίτια σε ενυδρεία φωτός και ανεβαίναμε στα biscoes’ Στέγη με μερικά πυροτεχνήματα Stefano’Ο ξάδερφος του είχε φέρει από τη Δυτική Βιρτζίνια. Ο Jules φάνηκε να έχει φύγει – ή τουλάχιστον εγώ’Ο D έχασε το βλέμμα του. Από την οροφή το πάρτι φαινόταν μικρό και άσκοπο και είχα την αίσθηση ότι ίσως όλοι ήθελαν να πάνε στο σπίτι, αλλά ήταν όλοι κάτω από κάποιο είδος ξόρκι. Έβλεπα τον πατέρα μου να στέκεται κοντά στα biscoes’ badminton net, μιλώντας με την κ. Τζένινγκς. Η μητέρα μου μου είπε αντίο νωρίτερα -’D υποθέτοντας και για τους δύο – έτσι με εξέπληξε ότι είχε’αριστερά. Κρατούσε μια ρακέτα μπάντμιντον στο ένα χέρι και την ταλαντεύεται μπροστά και πίσω. Όπως μίλησε, κυρία. Ο Τζένινγκς έσπρωξε το ένα πόδι πίσω από το άλλο, σαν πελαργός, έτσι ώστε τα πόδια της να βρίσκονταν σε αντίθετες πλευρές ο ένας στον άλλο. Είπε κάτι και άγγιξε το χέρι του, και ο πατέρας μου έριξε το κεφάλι του πίσω και αγκαλιάζει. Ήμουν έκπληκτος. Εγώ’Δεν τον είδα ποτέ να γελάει έτσι, κατευθείαν στον αέρα σαν να προσπαθούσε να πιάσει τη δική του σούβλα.

Το επόμενο βράδυ ο πατέρας μου τράβηξε στο δρόμο μετά τη δουλειά και πήγε κατευθείαν στην μπροστινή αυλή για να τρέξει τα σκυλιά του. Τον παρακολούθησα μέσα από το παράθυρο. Πάντα πήρε τα σκυλιά πίσω, όπου η ιδιοκτησία μας ήταν κεκλιμένη σε έναν κολπίσκο, οπότε ήταν περίεργο να βλέπεις dax και καραμέλα να φλερτάρεται γύρω από το μικροσκοπικό, περιφραγμένο γκαζόν, να χτυπάει τα σφάλματα. Ο πατέρας μου’Η πλάτη γυρίστηκε στο σπίτι και όταν γύρισε ξαφνικά, παρατεταμένος στο τελευταίο κομμάτι του ήλιου, η καρδιά μου πάγωσε. Αυτός’Ο ξυρίστηκε από τη γενειάδα του.

Όταν τελικά ήρθε μέσα, η μητέρα μου είπε θεατρικά, σαν να τον παρουσίασε σε μας, “Τι πιστεύετε, αγόρια? Φαίνεται δέκα χρόνια νεότερος?”

Στην αριστερή πλευρά του σαγόνου του ήταν λίγο καφέ mole, ως άσεμνο για μένα ως το ποτήρι των χειλιών του. Εγώ’D είδαν εικόνες του χωρίς γενειάδα, προϊστορικά στιγμιότυπα που κυματίζουν στις γωνίες. Theo Didn’Δεν λέω μια λέξη, αλλά απλά κοίταξε το πρόσωπό του.

“Ο Θεός ξέρει τι τον κατείχε,” Είπε η μητέρα μου. “Έχω’Δεν είδα το πηγούνι του από τότε που παντρευτήκαμε.”

Η φωνή της ακουγόταν πιο έντονη από τα λόγια της, σαν να τον έκανε διασκέδαση. Ο πατέρας μου κοκκινίστηκε. Άρχισε να λέει κάτι, αλλά στη συνέχεια σταμάτησε, σκέφτοντας καλύτερα, τα ρουθούνια του σκληρά ως άγαλμα’μικρό. Άγγιξε το κεφάλι μου για να πει γεια και στη συνέχεια εξαφανίστηκε επάνω στο γραφείο του.

Το υπόλοιπο της νύχτας θα μπορούσα’να κουνήσω το αίσθημα της παραβίασης στο σπίτι μου. Βρισκόμουν στο κρεβάτι στο σκοτάδι και κοίταξα στα τρόπαια στο κομμάτια μου, βλέποντας τους χρυσούς κολυμβητές να στέκονται προς μένα, έτοιμοι να βουτήξουν από τους πλίνθους τους. Οι γονείς μου υποστήριξαν στην κρεβατοκάμαρά τους. Εγώ’Οι άκουσα τους να παλεύουν πριν, σε σπάνιες περιπτώσεις, αλλά υπήρχε κάτι διαφορετικό τώρα για τις φωνές τους, οι οποίες ακουγόταν πιο θυμωμένοι το πιο μαλακό που πήραν. Προσπάθησα να φανταστώ την Phoebe Merchant’S Face, ο υπέροχος τρόπος που χτύπησε τα μαλλιά της για να βγάλει τα μπερδεμένα, σαν να έπαιζε μια άρπα, αλλά το μόνο που θα μπορούσα να σκεφτώ ήταν να σπρώχνει τα ρούχα της μακριά. Έκανα το καλύτερο δυνατό για να κατευθύνω το μυαλό μου πίσω σε εκείνη την καμπίνα στο δάσος, όπου τα παιδιά μας είχαν τιράντες, αλλά δεν μπορούσα να’να σταματήσω να σκέφτομαι τα πράγματα που εγώ’μου αρέσει να της κάνω. Ένιωσα μολυσμένος, μολυσμένος. Οι γονείς μου’ Οι φωνές έπεσαν κάτω από την αίθουσα. Σε ένα σημείο πρέπει να έχω παρασύρει το μισό-asleep γιατί φανταζόμουν ότι η Φοίβη με είχε στο στόμα της και ότι κοίταξα ψηλά και είδα τον Jules να μας παρακολουθεί πίσω από ένα δέντρο, το ανατριχιαστικό μάτι του που λάμπει στο σκοτάδι.

Κάθισα στο κρεβάτι. Οι τζάκι φαινόταν πιο ήσυχοι από το συνηθισμένο και καθώς άκουσα πιο προσεκτικά ο ήχος τους φάνηκε να μετατρέπεται σε errol errol errol. Γλίστρησα στα σορτς μου και έπειτα έσπασε προς τα κάτω προς την μπροστινή πόρτα. Το σπίτι ήταν τόσο ακόμα όσο εγώ’D το ένιωσα ποτέ. Ξεκλείδωσα την μπροστινή πόρτα και βγήκα έξω στο πεζοδρόμιο. Τα φώτα του δρόμου ήταν επάνω, και τα κλαδιά των δέντρων έπεφταν με σφάλματα, λαμπερά όπου το φως τους πιάστηκε, όπως τα συστάδες των αστεριών. Πάνω από τα δέντρα τα πραγματικά αστέρια έλαμψαν ασθενώς στον ουρανό, αλλά οι αστερισμοί φάνηκαν νέοι και άγνωστοι. Δεν μπορούσα να βρω το Big Dipper, ή Orion, ή ακόμα και το North Star. Εγώ’Ο D αισθάνθηκε πραγματική νοσταλγία πριν, όταν οι γονείς μου με έστειλαν στο στρατόπεδο στο Maine ένα καλοκαίρι, και ήταν μια λαχτάρα τόσο άσχημα που ένιωθα σαν ένα genie να εμφανίζεται πραγματικά και να με χτυπήσει ξανά στο σπίτι. Αλλά τώρα ήμουν σπίτι και αισθάνθηκα το ίδιο φάντασμα λαχτάρα. Όλοι γύρω μου τα δέντρα φαινόταν ζωντανά, ψάλλοντας το όνομά μου και γυρίζοντας το περίεργο. Ελέγξαμε τις φακίδες στα χέρια μου, για να καθησυχάσω τον εαυτό μου, αλλά με την αμυδρή λάμψη του δρόμου που φαινόταν λιγότερο άσχημο, σαν να’Ο D άρχισε να ξεθωριάζει.

Την επόμενη μέρα ήταν τόσο ο Muggy κανείς δεν έτρεξε έξω, αλλά τα παιδιά. Ο Crawford και ο Stefano σταμάτησαν στα κοστούμια τους, αλλά είπα ψέματα για τον οδοντίατρο’το ραντεβού και τους παρακολούθησαν να στάζουν προς την κατεύθυνση του Giordanos’ πισίνα πριν ξεκινήσω στο ποδήλατό μου. Περνούσα μέσα από την έρημη γειτονιά, δεν είμαι σίγουρος πού πήγαινα μέχρι να φτάσω εκεί. Η Phoebe Merchant ασκεί πάντα στο ίδιο γήπεδο τένις, αριθμός 14. Υπήρχε ένα σημείο στο δασωμένο λόφο πίσω από το κλαμπ, όπου ο Stefano και μερικές φορές έκρυψα μέσα στο φυλλώδες σπήλαιο μιας ιτιάς, βλέποντας τη φωτιά της μπάλας. Συνήθως θα μπορούσατε να ακούσετε το φούσκωμα των μπάλων να φτύνουν και να χτυπήσουν, αντανακλώντας σαν καρδιακός παλμός μέσα από το δάσος, αλλά ήταν το μεσημέρι και τα δέντρα ήταν τόσο δυνατά με την πάλη των τυφλών που φαινόταν από το σπήλαιο μου να μην κάνει κανένα θόρυβο καθόλου. Ήταν σαν να παρακολουθούσατε ένα όνειρο. Τα καστανά πόδια της ήταν κηλίδες με τον ιδρώτα, λυγίζοντας στον ήλιο και η φούστα της έτρεξε όταν γύρισε τα ισχία της σε κούνια, αποκαλύπτοντας ένα φλας ροζ. Τα μαλλιά της, που έγιναν σε μια πλεξούδα, την χτύπησαν πίσω.

Σκέφτηκε μια μπάλα από το χείλος της ρακέτας της και πέταξε προς τα πίσω πάνω από το φράχτη, πετώντας στο κισσό αρκετές ναυπηγεία από εμένα. Έβγαλα από τη ιτιά, ήσυχα, και πήρα την μπάλα του τένις. Είχα μια στύση που αισθάνθηκε σαν πληγή. Όταν το μηχάνημα σταμάτησε, η Phoebe Merchant άνοιξε την πύλη και άρχισε να ψάχνει τον κισσό πίσω από το γήπεδο τένις πριν με παρατηρήσει. Πήδηξε. Στη συνέχεια ανακτήθηκε εξίσου γρήγορα, χαμογελώντας με αυτόν τον στραβά τρόπο.

“Errol Redfield,” είπε. “Εσύ είσαι?”

Κούνησα το κεφάλι μου. Γέλασε.

“Λοιπόν, αν εσύ’δεν είναι errol redfield, τότε ποιος είσαι εσύ?”

Κοίταξε την μπάλα του τένις, την οποία κρατούσα μπροστά από τον καβάλο μου. Σταμάτησε να χαμογελά. Το πουκάμισό της ήταν εμποτισμένο με ιδρώτα και μπορούσα να δω τη μαύρη πεταλούδα της σουτιέν της που δείχνει μέσα από αυτό. Μύριζε ευχάριστη και δυσάρεστη ταυτόχρονα, όπως το εσωτερικό μιας κολοκύθας.

“Με κατασκοπεύοντες?” Η Phoebe Merchant είπε σκοτεινά.

“Ξέρεις τι κάνω σε αγόρια που με κατάσχεσε, Don’εσύ?”

Ήμουν πολύ ξεχασμένος για να μιλήσω. Κοίταξε πάνω από τον ώμο της, στο κενό γήπεδο πίσω της.

“Εγώ’Θα σας αφήσω εύκολα αυτή τη φορά,” Είπε, σαν να μου έκανε μια χάρη. “Δώστε μου την μπάλα του τένις και εγώ’Θα αποθέσετε τη ζωή σας.”

Κούνησα το κεφάλι μου. Αυτό φαινόταν να την εκπλήξει. Σε ένα χαμηλό φύλλο της ιτιάς, ένα πράσινο cicada αυξανόταν κατευθείαν από το κέλυφος του σαν βλαστάρι από σπόρο. Ακόμα και τα φτερά του έμοιαζαν με πέταλα. Όταν κοίταξα πίσω, η Phoebe Merchant’Το πρόσωπο είχε αλλάξει. Αναπνέει το στόμα της. Έσπρωξε ένα πόδι πίσω από το άλλο, έτσι ώστε τα tretorns της να βρίσκονταν σε λάθος πλευρές ο ένας στον άλλο. Ένιωσα σαν να παρακολουθούσα από ψηλά παραπάνω.

“Εγώ’Απλά πρέπει να το πιάσω και εγώ, υποθέτω, κέρδισα’Τ Ι?”

Πήρε ένα βήμα μπροστά. Η καρδιά μου κτύπησε στο στήθος μου. Ο σκληρός μου χτύπησε επίσης. Δεν ήταν’δεν φαίνεται περίεργο να έχω δύο καρδιές. Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί – συνέβη. Η Phoebe Merchant έφτασε κάτω για την μπάλα του τένις πολύ αργά, σκασμένα αργά, σαν να κινείται στον εξωτερικό χώρο. Σταμάτησε μια ίντσα από την μπάλα του τένις, τα δάχτυλά της τρέμοντας. Τα δέντρα φώναζαν γύρω μας. Προσπάθησε να τραβήξει την μπάλα, αλλά την έριξα και μπήκα στο χέρι της και τα μάτια της διευρύνθηκαν, σαν να’D πίστευε ότι όλα προσποιούνται. Άγγιξα το χέρι της, η καρδιά μου χτυπά στα δάχτυλά της. Άρχισε να κινείται και την βοήθησα, πιέζοντας την πιο σφιχτά, ώστε να με κρατάει μέσα από τα σορτς μου, συρόμενος το χέρι πάνω και κάτω από τον τρόπο που άγγιξα τον εαυτό μου τη νύχτα. Όταν έσπασε το χέρι της, συνειδητοποίησα’την πληγώ. Αυτή’προσπαθούσα να χαλαρώσω. Πήγε προς τα πίσω και σχεδόν σκοντάφτη. Τα μάτια της ήταν υγρά.

Πήρα ένα βήμα προς αυτήν και έσπασε, αγκαλιάζοντας τα δόντια της. Μια μικροσκοπική λαστιχένια ζώνη τεντώνεται ανάμεσα στα σαγόνια της.

Έτρεξα και βρήκα το ποδήλατό μου από το χώρο στάθμευσης και το έβγαλα στο δρόμο. Ο αέρας ήταν παχύς με τη μυρωδιά της βροχής. Οι άνθρωποι με πέρασαν στο πεζοδρόμιο, αλλά κράτησα τα μάτια μου στο δρόμο, φαντάζοντας τους’d flinch μακριά από μένα με τον τρόπο που είχε η Phoebe Merchant. Ο Thunder έτρεξε σε απόσταση. Σηκώθηκα στα πεντάλ, αντλώντας σαν τρελό, το ποδήλατο που ταλαντεύεται κάτω από μένα.

Έφτασα στο Jenningses’ ο δρόμος και η ολίσθηση σε στάση. Ο Jules βρισκόταν έξω από το κούρεμα του γκαζόν, ένα θορυβώδες πλήγμα στο πρόσωπό του. Ήταν’να φοράει ένα πουκάμισο, και η ουρά του πίσω ήταν τόσο λερωμένη έμοιαζε σαν αυτός’ήταν κολυμβητικό. Ένα τσιγάρο χωρίς φρέσκα κρέμεται από το στόμα του. Έφτασε στο άκρο του κατάφυτου χλοοτάπητα και έριξε το χλοοκοπτικό γύρω και το έσπρωξε σε κάποια επιπλέον ψηλά ζιζάνια, όπου έπεσε σε στάση.

Τα μάτια μου τραυματίστηκαν. Έφυγα το ποδήλατό μου και πήγα μετά από αυτόν. Με εντοπίστηκε και έβγαλε το γκαζόν, αλλά στη συνέχεια έχασε το παπούτσι του σε ένα σωρό μοσχεύματα χόρτου και τον αντιμετώπισα κοντά σε ένα φράκτη από κούτσουρα. “Τι μου έκανες?” Είπα, τον διασχίζει.

“Για τι πράγμα μιλάς?”

“Στο κελάρι ρίζας!”

“Τίποτα,” Ο Jules αναπήδησε. “Απλά μπερδεύω μαζί σου.”

Μια βροχή, παχιά σαν loogie, έριξε το κεφάλι μου. Έσκαψα τα δάχτυλά μου στους καρπούς του.

“Πώς πέθανε ο πατέρας σου?”

“Δεν έκανε’Τ,” Είπε ο Jules. “Ζει στο Μπέρκλεϊ. Σε ένα διαμέρισμα. Με τον ερευνητικό του βοηθό.” Τα μάτια του μειώθηκαν και η φαύλη ευχαρίστηση σε αυτά με έκπληξε. “Τώρα μπορούν να γαμήσουν όσο θέλουν.”

Με κοίταξε, το χείλος του τρέμοντας, και η κακομεταχείριση ξεθωριάσει. Πάνω από κοντά, ο μαθητής του έμοιαζε λιγότερο σαν ένα ρολόι που σταματάει και περισσότερο σαν μια μικρή μαύρη κλειδαρότρυπα. Παράξενο όπως ακούγεται, αυτή μπορεί να ήταν η πρώτη φορά που είδα πραγματικά κανέναν’πρόσωπο. Ήταν ένα νεαρό πρόσωπο, ένα φοβερό, και κατάλαβα γιατί κάποιος μπορεί να θέλει να υπάρξει περισσότερο από έναν κόσμο. Έκλεισα τα μάτια μου για μια στιγμή.

Κροδιάζω στα πόδια μου. κυρία. Ο Τζένινγκς στάθηκε στην πόρτα, φορώντας πιτζάμες στη μέση της ημέρας. Τα μάτια της ήταν φουσκωμένα και αντί για μπότες που είχε σε μερικές μπλε παντόφλες πρέπει να έχει πάρει σε μια πτήση στο εξωτερικό. Η μητέρα μου είχε ένα ζευγάρι ακριβώς όπως τους.

“Πολεμούσες?” κυρία. Είπε ο Τζένινγκς.

“Οχι,” Είπε ο Jules. Το πρόσωπό του ξεπλύθηκε.

“Αφήνω’δεν τους δίνουν πια να κουτσομπολεύουν. Οι γείτονες πιστεύουν ότι εμείς’είναι αρκετά περίεργο όπως είναι.”

Αναρωτήθηκα αν μιλούσε για τη μαμά μου. Έβρεχε τώρα για πραγματικό, ανακατεύοντας τα τζάκες σε ένα είδος φρενίτιδας, σαν να μπορούσαν να αισθανθούν ότι οι ημέρες τους ήταν αριθμημένες. Ήθελα, ξαφνικά, να υπερασπιστώ τη μητέρα μου.

“Θα κλείσουν ποτέ αυτά τα χαζή σφάλματα?” κυρία. Είπε ο Τζένινγκς.

Ήμασταν όλοι ανακουφισμένοι όταν οι τυφλοί άρχισαν να εξαφανίζονται. Στέβησαν από τα δέντρα σαν χιόνι και έβαλαν τα πεζοδρόμια. Ξαφνικά μπορούσαμε να ακούσουμε τα πουλιά να τραγουδούν ξανά. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε το ξύσιμο των δικών μας παπουτσιών. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε το βουητό των ηλεκτρικών καλωδίων που συγκρατούσαν τον δρόμο μας. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε τους ψεκαστήρες chk-chk-chking στα χλοοτάπητα, τις κραυγές και τις πιτσιλιές των πισίνων, το kurraaang των μπάσκετ που λείπουν τα καλάθια τους. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε τα αρπακτικά της μουσικής που παρασύρονται στο αεράκι. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε τα αεροπλάνα να βουίζουν πάνω από το κεφάλι και τις μέλισσες που βουίζουν στα λουλούδια. Μιλήσαμε κανονικά, χωρίς να φωνάζουμε, και οι φωνές μας φαινόταν σαν νέα και ισχυρά όργανα. Για μια μέρα ή δύο, ακούσαμε ό, τι είχε να πει κάποιος. Ο μπαμπάς μου ψιθύρισε στη μητέρα μου’το αυτί στο δείπνο, και ήταν σαν να μπορούσα να ακούσω τα πράγματα που έλεγε, τόσο άσχημα ήθελα να είναι αληθινά. Έξω μαζί σας, η μητέρα μου μας είπε, χαϊδεύοντας, δεν επιτρέπεται παιδιά, και αναρριχήσαμε στα δέντρα και περπατήσαμε ξυπόλητοι στο χορτάρι και φαινόταν σαν να μπορούμε να μείνουμε έξω για πάντα.

Σχετικά με τον Συγγραφέα

Φωτογραφία από τον Gordon Noel

Ο Eric Puchner είναι ο συγγραφέας της συλλογής Μουσική μέσα από το πάτωμα, Ένας φιναλίστ για το Βραβείο Βιβλίου της Καλιφόρνια και το βραβείο NYPL Young Lions of Fiction, και του μυθιστορήματος Μοντέλο σπίτι, Ένας φιναλίστ για το βραβείο Pen/Faulkner. Ο Eric είναι πρώην Stegner Fellow, νικητής του βραβείου Pushcart και νικητής ενός βραβείου από την Ακαδημία Τεχνών και Επιστολών. Το έργο του εμφανίστηκε σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες συμπεριλαμβανομένων Καλύτερες αμερικανικές διηγήσεις, Ζωοπεία, Καλύτερη αμερικανική μη επαναλαμβανόμενη ανάγνωση, Κασσίτερος, και Επιχορήγηση. Τα προσωπικά του δοκίμια εμφανίζονται τακτικά μέσα Ερυθροκύτταρο, Μεσαίο, και αλλού. Ο Eric είναι καθηγητής στα σεμινάρια γραφής στο Johns Hopkins. Ζει στη Βαλτιμόρη με τη σύζυγό του, τον μυθιστοριογράφο Katharine Noel και τα δύο παιδιά τους.

λεπτομέρειες προιόντος

• Εκδότης: Scribner (20 Φεβρουαρίου 2018)
• Μήκος: 240 σελίδες
• ISBN13: 9781501147814

Αναζήτηση βιβλίων που σχετίζονται με

• Μυθοπλασία>
• Μυθοπλασία> διηγήματα (ενιαίος συγγραφέας)
• Μυθοπλασία> λογοτεχνικό

Σχετικά Άρθρα

– Από το ράφι

Raves και κριτικές

«Τελευταία μέρα στη γη είναι ένα άμεσο χτύπημα στο ηλιακό πλέγμα που καταφέρνει να είναι εντελώς διασκεδαστικό. Οι χαρακτήρες αυτής της συλλογής είναι εξοικειωμένοι και εκπληκτικοί, και η Grace Puchner προσδίδει στους αγώνες και τις ελπίδες τους είναι βαθιά. Ότι γράφει επίσης ποινές, παραγράφους, σελίδες που είναι αστείες, προωθητικές και αληθινές είναι σχεδόν ενοχλητικές, αλλά αυτό το είδος άψογης ικανότητας μπορεί να οδηγήσει μόνο σε χαρούμενο θαυμασμό. εγώ μπορώ’να θυμηθώ την τελευταία φορά που μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπάρχει ψευδή σημείωση σε αυτό το βιβλίο.”

– Cynthia d’Aprix Sweeney, συγγραφέας της φωλιάς

“Σπρώχνοντας τα όρια της κλίμακας του Ρίχτερ, οι εννέα ιστορίες στο Τελευταία μέρα στη γη πρόκειται να κουνήσουν τον κόσμο της ιστορίας.«

– Adam Johnson, συγγραφέας του Fortune Smiles

“Ο Eric Puchner είναι ένας αλχημιστής που συλλαμβάνει τη χαρά και τον κίνδυνο στην καθημερινή ζωή και, με ακρίβεια, χιούμορ και ενσυναίσθηση, μετατρέπει αυτές τις στιγμές σε χρυσό. Αυτές οι ιστορίες μας επιτρέπουν να δούμε τη ζωή μας πιο στενά και με περισσότερο θάρρος και κατανόηση-μια οδυνηρή και αξέχαστη συλλογή από έναν σπουδαίο αφηγητή.”

– Yiyun Li, συγγραφέας του αγαπητού φίλου, από τη ζωή μου σας γράφω στη ζωή σας

“Ένα λοξό και φανταστικό όραμα του κόσμου.«

– Kirkus, πρωταγωνιστή αναθεώρηση

“Ο Ray Bradbury συναντά τον Tom Perrotta σε αυτή τη νέα συλλογή που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με τις πολύ πραγματικές προαστιακές φρίκες.«

“Ο Puchner καταγράφει επιδέξια τις αποχρώσεις των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων και ενώ οι χαρακτήρες στις εννέα ιστορίες συχνά σκοντάφτουν στο σταυροδρόμι, παραμένει η ελπίδα ότι κάποια μέρα μπορεί να βρουν τις απαντήσεις που αναζητούν.”

“Ανεξάρτητα από το πόσο σύγχρονη είναι η εποχή μας, υπάρχει πάντα μια γενιά που προσπαθεί να έρθει σε ηλικία στην προαστιακή Αμερική. Αυτές οι ιστορίες φτάνουν στην καρδιά του τι αισθάνεται να είναι ένας μη-Quite ενήλικας.«

“Καλά κατασκευασμένος. Αξιοσημείωτα πορτρέτα της προαστιακής αγχάλης. Μια μοναδική λήψη θεμάτων οικογένειας και ανήκεας.«

– Michael Magras, Χιούστον Χρονικό

“Ο Puchner μας δείχνει τις πολλές πολύπλοκες πτυχές της οικογενειακής και οικιακής ζωής, της εφηβείας, της γονικής μέριμνας και της ηλικίας, μέσα από διάφορους εξαιρετικά συναρπαστικούς φακούς.«

“Κτηνοτρόφος’Η που επηρεάζει τη συλλογή διερευνά τις τελειώσεις των πραγμάτων-τις σχέσεις, την παιδική ηλικία, την ψευδαίσθηση ότι κάποιος είναι ένα ηθικά αναβαθμισμένο άτομο-καθώς και αυτό που υπομένει για τους συμπαθητικούς χαρακτήρες σε αυτές τις εννέα ιστορίες … κορυφαία ρεαλιστική μυθοπλασία, ευαίσθητη στην πολυπλοκότητα των περισσότερο ή λιγότερο συνηθισμένων ζωών.”

– Polly Rosenwaike, Σαν Φρανσίσκο Χρονικό

Τελευταία μέρα στη γη: Περίληψη βιβλίων και κριτικές του Τελευταία μέρα στη γη από τον Eric Puchner

Αγορά αυτό το βιβλίο

Σχετικά με αυτό το βιβλίο

Περίληψη βιβλίου

Από τον βραβευμένο συγγραφέα του Μουσική μέσα από το πάτωμα και Μοντέλο σπίτι, Μια πριτσίνια και βαθιά συγκινητική συλλογή ιστοριών από έναν συγγραφέα “απροσδόκητα σε αρμονία με την καρδιά και τον παραλογισμό της εγχώριας ζωής” (Los Angeles Times).

Ένα αγόρι στην άκρη της εφηβείας φοβάται ότι η μητέρα του μπορεί να είναι ρομπότ. Μια ψυχο-καταθλιπτική γυναίκα ανατίθεται να πάρει την ανιψιά της και τον ανιψιό της τέχνασμα ή τη θεραπεία. Ένας διστακτικός μπαμπάς φέρνει το μωρό του σε ένα πάρτι που τροφοδοτείται με οπτάνθρακα. Ένα εφηβικό αγόρι προσπαθεί να εμποδίσει τη μητέρα του να βάλει τα σκυλιά του αποξενωμένου πατέρα του. Που κυμαίνονται από ένα στρατόπεδο τέχνης νεολαίας έως μια περιοδεία επανένωσης του Punk Band, από ένα δυστοπικό μέλλον, όπου οι γονείς δεν υπάρχουν πλέον σε ένα άγριο ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο, Τελευταία μέρα στη γη περιστρέφεται γύρω από το ατελείωτα πολύπλοκο, συχνά σουρεαλιστικό σύστημα που είναι οικογένεια.

Ο Eric Puchner, ο συγγραφέας χαιρετίστηκε ως “τεχνικά προικισμένος και συναισθηματικά διορατικός” (η κριτική βιβλίου της New York Times) και κάποιος που “βάζει το ιστορία Πίσω σε σύντομο χρονικό διάστημα “(San Francisco Chronicle Book Review), παραδίδει μια ένδοξη πρωτότυπη, εντελώς αξέχαστη συλλογή που επικαλείται τόσο την κωμωδία όσο και την τραγωδία της δια βίου μας προσπάθειας για να γυρίσει.

• Ανασκοπήσεις
• Άρθρα “Beyond the Book”
• Δωρεάν βιβλία για ανάγνωση και αναθεώρηση (μόνο ΗΠΑ)
• Βρείτε βιβλία ανά χρονική περίοδο, ρύθμιση και θέμα
• Προτάσεις ανάγνωσης από το βιβλίο και τον συγγραφέα
• Συζητήσεις βιβλίων
• και πολλα ΑΚΟΜΑ!
• Μόλις 45 $ για 12 μήνες ή 15 $ για 3 μήνες.
• Περισσότερα για τη συμμετοχή!

Ανασκοπήσεις

• Κριτικές των μέσων ενημέρωσης
• Κριτικές αναγνώστη

Κριτικές των μέσων ενημέρωσης

“Κριτική με πρωταγωνιστή. Χωρίς να αμφισβητεί θεμελιωδώς την παραδοσιακή δομή σύντομης ιστορίας, ο συγγραφέας βρίσκει έναν τρόπο να το λυγίσει για να ταιριάζει σε ένα λοξό και φανταστικό όραμα του κόσμου.” – Κίρκους

“Ο Puchner καταγράφει επιδέξια τις αποχρώσεις των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων και ενώ οι χαρακτήρες στις εννέα ιστορίες συχνά σκοντάφτουν στο σταυροδρόμι, παραμένει η ελπίδα ότι κάποια μέρα μπορεί να βρουν τις απαντήσεις που αναζητούν.” – Λίστα βιβλίων

“Ο Ray Bradbury συναντά τον Tom Perrotta στη νέα συλλογή του Puchner . που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με τις πολύ πραγματικές προαστιακές φρίκες των Deadbeat Dads, χωρίς επίβλεψη εφήβων και την εμφάνιση ψυχικών ασθενειών.” – Εβδομαδιαίες εκδότες

«Τελευταία μέρα στη γη είναι ένα άμεσο χτύπημα στο ηλιακό πλέγμα που καταφέρνει να είναι εντελώς διασκεδαστικό . Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που μου άρεσε περισσότερο. Δεν υπάρχει ψευδή σημείωση σε αυτό το βιβλίο.” – Cynthia d’Aprix Sweeney, συγγραφέας του Η φωλιά

“Πιέστε τα όρια της κλίμακας Richter, οι εννέα ιστορίες Τελευταία μέρα στη γη πρόκειται να κουνήσουν τον κόσμο της ιστορίας.” – Adam Johnson, συγγραφέας του Χαμογελάκια τύχης

“Αυτές οι ιστορίες μας επιτρέπουν να δούμε τη ζωή μας πιο στενά και με περισσότερο θάρρος και κατανόηση – μια οδυνηρή και αξέχαστη συλλογή από έναν σπουδαίο αφηγητή.” – Yiyun Li, συγγραφέας του Αγαπητέ φίλε, από τη ζωή μου σας γράφω στη ζωή σας

Αυτές οι πληροφορίες για Τελευταία μέρα στη γη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο “The Bookbrowse Review” – το περιοδικό μέλους του Bookbrowse, και στην εβδομαδιαία μας δημοσίευση αυτή την εβδομάδα “ενημερωτικό δελτίο. Τα στοιχεία δημοσίευσης είναι για τις ΗΠΑ και (εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά) αντιπροσωπεύει την πρώτη έκδοση εκτύπωσης. Οι κριτικές περιορίζονται αναγκαστικά σε εκείνες που ήταν διαθέσιμες σε εμάς πριν από τη δημοσίευση. Εάν είστε ο εκδότης ή ο συγγραφέας και αισθάνεστε ότι δεν αντικατοπτρίζουν σωστά το φάσμα της γνώμης των μέσων ενημέρωσης τώρα, στείλτε μας ένα μήνυμα με τις βασικές κριτικές που θα θέλατε να δείτε.

Οποιεσδήποτε “πληροφορίες συγγραφέων” που εμφανίζονται παρακάτω αντικατοπτρίζουν τη βιογραφία του συγγραφέα τη στιγμή που δημοσιεύθηκε αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο.

Κριτικές αναγνώστη

• Ανασκοπήσεις
• Άρθρα “Beyond the Book”
• Δωρεάν βιβλία για ανάγνωση και αναθεώρηση (μόνο ΗΠΑ)
• Βρείτε βιβλία ανά χρονική περίοδο, ρύθμιση και θέμα
• Προτάσεις ανάγνωσης από το βιβλίο και τον συγγραφέα
• Συζητήσεις βιβλίων
• και πολλα ΑΚΟΜΑ!
• Μόλις 45 $ για 12 μήνες ή 15 $ για 3 μήνες.
• Περισσότερα για τη συμμετοχή!

Την τελευταία μέρα στη γη

Μερικές φορές η Lucy Black επιθυμεί ότι οι αρχές δεν είχαν επιβεβαιώσει ποτέ ότι ένας αστεροειδής, ακόμα μεγαλύτερος από εκείνον που έσβησε τους δεινόσαυρους, βρισκόταν σε μια διαδρομή σύγκρουσης με τη Γη και ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι όλες οι προσπάθειες εκτροπής του μαζικού αστεροειδούς είχαν αποτύχει.

Αυτό ήταν πριν από δύο μήνες.

Σήμερα είναι η μέρα που πρόκειται να χτυπήσει.

66 σελίδες, χαρτόδετο χαρτόνι

Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 27 Ιανουαρίου 2013

Λεπτομέρειες και εκδόσεις βιβλίου

Διεπαφή φόρτωσης.

Διεπαφή φόρτωσης.

Σχετικά με τον Συγγραφέα

R.Μ. Άλινσον

2 βιβλία 5 οπαδοί

Αξιολογήσεις και κριτικές

Τι το κάνει εσείς νομίζω?

Βαθμολογήστε αυτό το βιβλίο

Γράψτε μια κριτική

Φίλοι και ακολουθούν

Κοινοτικές κριτικές

119 αξιολογήσεις 15 κριτικές

Κείμενο αναθεώρησης αναζήτησης

Εμφάνιση 1 – 15 από 15 κριτικές

4.238 κριτικές 12 οπαδοί

Αυτή είναι μια γλυκιά ιστορία της Lucy Black και της οικογένειάς της καθώς προχωρούν στην προετοιμασία για το τέλος του κόσμου. Περίπου δύο μήνες πριν, οι αστρονόμοι από τη NASA διαρρέουν ότι ένας αστεροειδής θα χτυπήσει τη γη, προκαλώντας μαζική καταστροφή στον πλανήτη και σε όλα τα ζωντανά πράγματα. Προφανώς ο αστεροειδής είναι αρκετά μεγάλος, μεγαλύτερος από τον αστεροειδή που προκάλεσε την εκδήλωση εξαφάνισης της Κρητιδικής -Παλαλένης, που είναι πιο γνωστό ως το μεγάλο που σκότωσε τους δεινοσαύρους.

Η Lucy είναι μία από τις τυχερές λίγες. Οι γονείς της είναι αγρότες στο εσωτερικό της Αυστραλίας, με αρκετή αυτάρκεια και προς τα εμπρός για να ξεπεράσουν την περίοδο των δύο μηνών από την ανακοίνωση του αστεροειδούς στον πραγματικό αντίκτυπο. Η δράση μετακινείται εμπρός και πίσω, από όταν η Lucy μαθαίνει για πρώτη φορά την επικείμενη μοίρα του κόσμου, μέχρι την τελευταία μέρα στη Γη. Και χρησιμοποιώ χαλαρά τον όρο «δράση», καθώς δεν υπάρχει τίποτα που να συμβαίνει εκτός από την εσωτερική περισυλλογή, ένα μεθυσμένο κόμμα, τα χωριστά, τα αποχαιρετιστήρια, μια μακρά βόλτα με αυτοκίνητο και μια ακόμη καλύτερη βόλτα με άλογο. Υπάρχει ένα τελικό δείπνο, με όλο το καλό φαγητό που μια οικογένεια μπορεί να προετοιμαστεί παραδοσιακά για διακοπές ή γιορτή.

Είναι μια γλυκιά, θλιβερή ιστορία για την οικογένεια και αυτό που πραγματικά θεωρούμε σημαντικό για εμάς. Ναι, υπάρχει αναρχία που εκρήγνυται με την ανακοίνωση της συγκεκριμένης μοίρας του κόσμου, αλλά υπαινίσσεται και συζητείται ως πράγματα που έχουν συμβεί σε άλλους ανθρώπους. Αντίθετα, αυτό είναι ένα στοχαστικό βιβλίο, και ένα που μου άρεσε μάλλον. Εις υγείαν φιλαράκι!