Περίληψη

Αναπλήρωση για αέρα: Οι αυτοψίες αποκαλύπτουν ανησυχητικές επιδράσεις της θανατηφόρου έγχυσης εξετάζει τα ευρήματα του DR. Ο Joel Zivot, αναισθησιολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Emory, ο οποίος ανακάλυψε ότι πολλοί κρατούμενοι που εκτελέστηκαν από θανατηφόρα ένεση είχαν βαριά πνεύμονες γεμάτους υγρό. Αυτή η κατάσταση, γνωστή ως πνευμονικό οίδημα, μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση της ασφυξίας ή του πνιγμού. Οι αναφορές αυτοψίας για πολλαπλούς κρατούμενους έδειξαν ότι αναπήδησαν για αέρα μετά την έναρξη της εκτέλεσης. Τα ευρήματα του Zivot ρίχνουν φως στο πιθανό πόνο που προκαλείται από θανατηφόρα ένεση.

Βασικά σημεία

1. Οι αναφορές αυτοψίας αποκάλυψαν ότι οι πνεύμονες των κρατουμένων που εκτελέστηκαν με θανατηφόρα ένεση ήταν ασυνήθιστα βαρύ.
2. Οι βαριές πνεύμονες γεμίζουν με ένα μείγμα αίματος, πλάσματος και άλλων υγρών, προκαλώντας πνευμονικό οίδημα.
3. Το πνευμονικό οίδημα μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα ασφυξίας ή πνιγμού.
4. Πολλαπλοί κρατούμενοι βίωσαν την αναπνοή για τον αέρα κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων τους, υποδεικνύοντας τη δυσφορία.
5. Δρ. Ο Joel Zivot και ο συνάδελφός του Mark Edgar ανακάλυψαν πνευμονικό οίδημα που εμφανίστηκε σε περίπου τρία τέταρτα των αυτοψιών που εξέτασαν.
6. Η θανατηφόρα ένεση θεωρήθηκε προηγουμένως ότι προκαλεί έναν γρήγορο και σχετικά ανώδυνο θάνατο, αλλά οι αυτοψίες αμφισβήτησαν αυτή την υπόθεση.
7. Ο αφρός και ο αφρός βρέθηκαν στους αεραγωγούς κάποιων κρατουμένων, υποδηλώνοντας ότι ήταν ακόμα ζωντανοί και προσπαθούσαν να αναπνεύσουν καθώς οι πνεύμονές τους γεμάτοι με υγρό.
8. Το πρώτο φάρμακο που χορηγείται σε θανατηφόρες ενέσεις είναι υπεύθυνο για την πρόκληση του πνευμονικού οιδήματος.
9. Τα αποδεικτικά στοιχεία του πόνου κατά τη διάρκεια της θανατηφόρου ένεσης δημιουργούν ερωτήματα σχετικά με τη σκληρότητα της μεθόδου εκτέλεσης.
10. Δρ. Ο Joel Zivot παρουσίασε τα ευρήματά του σε ομοσπονδιακά δικαστήρια σε διάφορα κράτη, υπογραμμίζοντας την πιθανή βλάβη που προκαλείται από θανατηφόρα ένεση.

Ερωτήσεις

1. Τι έκανε ο Δρ. Ο Joel Zivot Discover στις αναφορές αυτοψίας?
Δρ. Ο Zivot ανακάλυψε ότι οι πνεύμονες των κρατουμένων που εκτελέστηκαν με θανατηφόρα ένεση ήταν ασυνήθιστα βαρύ και γεμάτοι με υγρό, υποδεικνύοντας μια κατάσταση που ονομάζεται πνευμονικό οίδημα.

2. Τι μπορεί να προκαλέσει πνευμονικό οίδημα?
Το πνευμονικό οίδημα μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση ασφυξίας ή πνιγμού.

3. Τι έκαναν οι πολλαπλοί κρατούμενοι κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων τους?
Πολλαπλοί κρατούμενοι βίωσαν την αναπνοή για τον αέρα, υποδεικνύοντας τη δυσφορία και την πιθανή ταλαιπωρία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκτέλεσης.

4. Ποιο ποσοστό αυτοψιών έδειξε πνευμονικό οίδημα?
Περίπου τα τρία τέταρτα των αυτοψιών που εξετάστηκαν από τον Δρ. Ο Zivot και ο Mark Edgar έδειξαν στοιχεία πνευμονικού οιδήματος.

5. Τι έδειξαν η παρουσία αφρού και αφρού στους αεραγωγούς?
Η παρουσία αφρού και αφρού πρότεινε ότι οι κρατούμενοι ήταν ακόμα ζωντανοί και προσπαθούσαν να αναπνεύσουν καθώς οι πνεύμονές τους γεμάτοι με υγρό, καθώς ο αέρας πρέπει να περνάει από τους πνεύμονες για να σχηματίσει ο αφρός.

6. Ποιο φάρμακο που χορηγείται κατά τη διάρκεια θανατηφόρων ενέσεων είναι υπεύθυνο για την πρόκληση πνευμονικού οιδήματος?
Το πρώτο φάρμακο που δίνεται σε θανατηφόρες ενέσεις είναι υπεύθυνο για την πρόκληση πνευμονικού οιδήματος.

7. Ποια ήταν η προηγούμενη υπόθεση για τη θανατηφόρα ένεση?
Η θανατηφόρα ένεση θεωρήθηκε προηγουμένως ότι προκαλεί έναν γρήγορο και σχετικά ανώδυνο θάνατο.

8. Ποιες ερωτήσεις αυξάνουν τα στοιχεία της ταλαιπωρίας σε θανατηφόρες ενέσεις?
Τα στοιχεία της ταλαιπωρίας σε θανατηφόρες ενέσεις δημιουργούν ερωτήματα σχετικά με τη σκληρότητα της μεθόδου εκτέλεσης και αν οι κρατούμενοι βιώνουν τους θανάτους τους ως σκληρές.

9. Πού έκανε ο Δρ. Ο Joel Zivot παρουσιάζει τα ευρήματά του?
Δρ. Ο Joel Zivot παρουσίασε τα ευρήματά του στα ομοσπονδιακά δικαστήρια στη Γεωργία, το Αρκάνσας, το Μισσούρι, το Τενεσί και το Οχάιο.

10. Τι αντίκτυπο έχουν τα ευρήματα του πνευμονικού οιδήματος στη θανατηφόρα ένεση?
Τα ευρήματα του πνευμονικού οιδήματος έχουν προκαλέσει ανησυχίες σχετικά με την πιθανή βλάβη και τα βάσανα που προκαλούνται από θανατηφόρα ένεση, οδηγώντας σε νομικές προκλήσεις και συζητήσεις σχετικά με τη σκληρότητα της μεθόδου.

Αναπλήρωση για αέρα: Οι αυτοψίες αποκαλύπτουν ανησυχητικές επιδράσεις της θανατηφόρου ένεσης

Αυτό που έκανε η Αλαμπάμα με τον Joe Nathan James, τότε έκαναν στον Alan Miller και τον Kenny Smith – και μαντέψτε τι, απέτυχε και τις δύο φορές

Τραυματίζεται η θανατηφόρα έγχυση?

Э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э

Ы з з з з з з з и и и и п п п п п п з п з з з з з з з з з п. С п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п п. ПOчем э э э э э э э э э э э п п п п п п п?

Э э э э э а а а а и е е з з л л л л л л л э э э э э э э э э э э э Κοιτάζοντας το ριμπάγ. С с п п п п п э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э э. Д э э э э д д д и и д д д ρίας н и д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д д.

И и з а а а а а а а а ы ы з .. Е е е е д п п ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж ж п п п п п п п п п п п п п п п п п. Орrρά. Пороннαι.

ПON п п е е а а τροφή пρέφ а а а а а τροφήλου. е е е и τροφή ее же жÉ в в ж и и и и ч ч.

Αναπλήρωση για αέρα: Οι αυτοψίες αποκαλύπτουν ανησυχητικές επιδράσεις της θανατηφόρου ένεσης

Δρ. Ο Joel Zivot κοίταξε τις αναφορές αυτοψίας. Η γλώσσα ήταν ξηρή και κλινική, σε έντονη αντίθεση με το βάρος αυτού που περιείχαν – λεπτομερείς, γραφικούς λογαριασμούς των σωμάτων των κρατουμένων που εκτελέστηκαν με θανατηφόρα ένεση στη Γεωργία.

Ήταν το 2016 και οι εκθέσεις αυτοψίας του είχαν δοθεί από δικηγόρους που εκπροσωπούν τους κρατούμενους σε θάνατο. Είχε λάβει απλές οδηγίες: Ερμηνεύστε τα επίπεδα ενός αναισθητικού στο αίμα για να προσδιορίσετε εάν οι κρατούμενοι ήταν συνειδητοί κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης τους. Ως αναισθησιολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Emory στην Ατλάντα, ο Zivot εξειδικεύεται στην ανάγνωση αυτών των επιπέδων. Αλλά καθώς κοίταξε πέρα ​​από τις αναφορές τοξικολογίας, κάτι άλλο έπεσε το μάτι του. Οι πνεύμονες ήταν πολύ βαρύ.

Έλεγξε μια άλλη αυτοψία. Και πάλι, βαριά πνεύμονες. Ο μέσος ανθρώπινος πνεύμονας ζυγίζει περίπου 450 γραμμάρια. Πολλοί από αυτούς τους πνεύμονες ζύγιζαν δύο φορές αυτό, μερικές φορές περισσότερο. Η καλύτερη εικασία του ήταν ότι ήταν γεμάτες με ρευστό – αλλά χρειαζόταν μια δεύτερη γνώμη.

Ο συνάδελφός του Mark Edgar, ανατομικός παθολόγος στο Emory, συμφώνησε να βοηθήσει. Ο Zivot δεν ανέφερε καθόλου τους πνεύμονες, για να δει αν ο Edgar θα πιάσει τις ίδιες εκτροπές. Αυτός το έκανε. Και επιβεβαίωσε ότι η χαρά του Zivot ήταν σωστή – οι πνεύμονες γεμίζουν με ένα μείγμα αίματος και πλάσματος και άλλων υγρών.

Ήταν μια σοβαρή μορφή μιας κατάστασης που ονομάζεται πνευμονικό οίδημα, το οποίο μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση της ασφυξίας ή του πνιγμού.

Ίσως ήταν ένα fluke? Ο Zivot και ο Edgar χρειάζονταν περισσότερες αυτοψίες για να είναι σίγουροι. Οι δικηγόροι σε άλλα κράτη μοιράστηκαν αυτοψίες πρώην πελατών που είχαν εκτελεστεί. Τα αποδεικτικά στοιχεία εξήγησαν γιατί πολλοί κρατούμενοι τα τελευταία χρόνια είχαν αναπνοθεί για αέρα μετά την έναρξη των εκτελέσεων τους.

Τελικά, ο Zivot και ο Edgar βρήκαν πνευμονικό οίδημα που εμφανίστηκε σε περίπου τρία τέταρτα πάνω από τρεις δωδεκάδες αναφορές αυτοψίας που συγκέντρωσαν.

Ο David Hocker εκτελέστηκε στην Αλαμπάμα το 2004. Η αυτοψία του – ένα τμήμα της έκθεσης παρουσιάζεται εδώ – έδειξε σημαντικό πνευμονικό οίδημα και πνεύμονες που ήταν σχεδόν διπλάσιο από το αναμενόμενο. Η NPR επανεξέτασε περισσότερες από 200 αυτοψίες κρατούμενου και διαπίστωσε παρόμοια αποτελέσματα στο 84% των περιπτώσεων. NPR απόκρυψη λεζάντα

εναλλαγή

“Τα ευρήματα αυτοψίας ήταν αρκετά εντυπωσιακά και ξεκάθαρα”, λέει ο Zivot. Είχε φανταστεί ότι η θανατηφόρα ένεση προκάλεσε έναν γρήγορο θάνατο και θα άφηνε το σώμα του κρατούμενου παρθένα ή τουλάχιστον κοντά σε αυτό. Αλλά οι αυτοψίες είπαν μια άλλη ιστορία.

“Άρχισα να βλέπω μια εικόνα που ήταν πιο συνεπής με έναν πιο αργό θάνατο”, λέει. “Ο θάνατος της αποτυχίας των οργάνων, μιας δραματικής φύσης που αναγνώρισα θα συνδέεται με τα βάσανα.«

Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπήρχε ακόμη αφρός και αφρός στους αεραγωγούς: “Frothy υγρό που υπάρχει στους χαμηλότερους αεραγωγούς”, διαβάστε μία αναφορά.

Δρ. Ο Joel Zivot (αριστερά) και ο Mark Edgar, του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Emory στην Ατλάντα, βρήκαν πρώτα στοιχεία πνευμονικού οιδήματος σε αυτοψίες κρατουμένων το 2016. Τα ευρήματά τους βρίσκονται τώρα στην πρώτη γραμμή των νομικών προκλήσεων για τη θανατηφόρα ένεση σε ολόκληρη τη χώρα. Audra Melton για NPR απόκρυψη λεζάντα

εναλλαγή

Audra Melton για NPR

Ο αφρός ήταν μια ένδειξη: αυτό σήμαινε ότι οι κρατούμενοι ήταν ακόμα ζωντανοί και προσπαθούσαν να αναπνεύσουν καθώς οι πνεύμονές τους ήταν γεμάτοι με υγρό, επειδή ο αφρός μπορούσε να σχηματίσει μόνο αν ο αέρας εξακολουθούσε να περνάει από τους πνεύμονες. Αυτό σήμαινε επίσης ότι το πνευμονικό οίδημα προκλήθηκε από το πρώτο φάρμακο που δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας θανατηφόρου έγχυσης, αφού το δεύτερο φάρμακο, ένα παραλυτικό, σταματά την αναπνοή του κρατούμενου εντελώς.

Τα περισσότερα κράτη χρησιμοποιούν τρία φάρμακα κατά τη διάρκεια μιας θανατηφόρου έγχυσης: το πρώτο υποτίθεται ότι αναισθητοποιεί τους κρατούμενους. Το δεύτερο τους παραλύει. Το τρίτο σταματά την καρδιά.

“Πώς ζητάμε από έναν κρατούμενο αν βιώνουν το θάνατό του ως σκληρό ή όχι?”Λέει ο Zivot. “Εδώ ήταν, κατά τη γνώμη μου, η αρχή ενός αποδεικτικού στοιχείου που απουσιάζει κριτικά.«

Ο Zivot και ο Edgar έφεραν τα ευρήματά τους με πνευμονικό οίδημα σε ομοσπονδιακά δικαστήρια στη Γεωργία, το Αρκάνσας, το Μισσούρι, το Τενεσί και το Οχάιο. Αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονται τώρα στην πρώτη γραμμή των συνταγματικών προκλήσεων για τη θανατική ποινή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει φτάσει ακόμη και στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπου οι δικηγόροι για τους κρατούμενους στο Federal Death Row χρησιμοποίησαν αυτοψίες για να υποστηρίξουν ότι τα πρωτόκολλα θανατηφόρου έγχυσης αποτελούν σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία υπό την όγδοη τροποποίηση.

Τώρα, μια έρευνα NPR έχει επεκτείνει σημαντικά το πεδίο εφαρμογής αυτών των στοιχείων πνευμονικού οιδήματος. Μια ανασκόπηση περισσότερων από 200 αυτοψιών – που ελήφθησαν μέσω αιτήσεων δημόσιων αρχείων – έδειξαν σημάδια πνευμονικού οιδήματος στο 84% των περιπτώσεων. Τα ευρήματα ήταν παρόμοια σε όλα τα κράτη και, κυρίως, στα διάφορα πρωτόκολλα φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν.

Οι γιατροί που μίλησαν με το NPR σχετικά με τα ευρήματα έθεσαν επίσης σοβαρές ανησυχίες ότι πολλοί κρατούμενοι δεν αναισθητοποιούνται σωστά και επομένως αισθάνονται την ασφυκτική και πνιγτική αίσθηση που προκαλείται από πνευμονικό οίδημα. Τα ευρήματα έρχονται σε μια εποχή κατά την οποία τα κράτη της θανατικής ποινής αντιμετωπίζουν ήδη τον έλεγχο των ελλείψεων των ναρκωτικών, το μη εκπαιδευμένο προσωπικό εκτέλεσης και μια σειρά από υψηλού προφίλ εκτελέσεις με υψηλού προφίλ.

“Αυτές οι εκθέσεις αυτοψίας δείχνουν οριστικά χωρίς αμφιβολία ότι αυτοί οι κρατούμενοι αναπτύσσουν πνευμονικό οίδημα”, λέει ο Allen Bohnert, ομοσπονδιακός δημόσιος υπερασπιστής που εκπροσωπεί τους κρατούμενους του Οχάιο με επερχόμενες εκτελέσεις. “Αυτά τα στοιχεία συνεχίζουν να χτίζουν και συνεχίζουν να βελτιώνονται κάθε φορά που συμβαίνει μια άλλη εκτέλεση, δυστυχώς.«

Ο Bohnert συναντήθηκε για πρώτη φορά με τα ευρήματα του Zivot και του Edgar το καλοκαίρι του 2018, όταν ο Edgar κατέθεσε στο Τενεσί σε ακρόαση ομοσπονδιακού δικαστηρίου. Το Τενεσί επρόκειτο να χρησιμοποιήσει ένα φάρμακο που ονομάζεται μιδαζολάμη σε μια επερχόμενη εκτέλεση. Ο Edgar έφερε αυτοψίες από τους 32 κρατούμενους που μέχρι στιγμής εκτελέστηκαν χρησιμοποιώντας τη μιδαζολάμη και έδειξαν στο δικαστήριο ότι το 87% από αυτούς είχε αναπτύξει πνευμονικό οίδημα.

Ο Bohnert παρακολούθησε την ακρόαση και ήρθε σε επαφή με τον Edgar για βοήθεια με τη δική του υπόθεση. Το Οχάιο επρόκειτο να εκτελέσει έναν κρατούμενο που ονομάζεται Robert Van Hook. Ο Bohnert ρώτησε αν ο Edgar θα μπορούσε να έρθει – αυτή τη φορά, να κάνει την αυτοψία ο ίδιος. Ο Έντγκαρ συμφώνησε.

Ο Van Hook σπρώχτηκε και αναπήδησε για αέρα καθώς εκτελέστηκε στις 18 Ιουλίου 2018, με ένα κοκτέιλ τριών ναρκωτικών που αρχίζει με μιδαζολάμη. Την επόμενη μέρα, ο Edgar πραγματοποίησε αυτοψία στο σώμα στο γραφείο του County Coroner στο Ντέιτον.

“Ο Bloody Froth γεμίζει και τα δύο κύρια βρόχα Stem Bronchi”, έγραψε στην έκθεσή του, αναφερόμενος στους δύο μεγάλους αεραγωγούς που εισέρχονται σε κάθε πνεύμονα. Βρήκε επίσης “αφρώδες υγρό” βαθύτερα μέσα στους πνεύμονες, οι οποίοι ήταν βαρύτεροι από το συνηθισμένο.

Ο Edgar πρόσθεσε την αυτοψία Van Hook στα υπάρχοντα ευρήματά του και τα παρουσίασε σε ακρόαση ομοσπονδιακού δικαστηρίου στη νότια περιοχή του Οχάιο τον Δεκέμβριο του 2018.

Είπε στο δικαστήριο ότι, με βάση την εξέταση του σώματος του Van Hook, οι κρατούμενοι που εκτελέστηκαν με τη μιδαζολάμη “θα είχαν σοβαρή αναπνευστική δυσφορία με συναφείς αισθήσεις πνιγμού, ασφυξίας, πανικού και τρόμου.«

Ο δικαστής του δικαστή Michael Merz συζήτησε για ένα μήνα, έπειτα έγραψε την απόφασή του.

“Όλοι οι ιατρικοί μάρτυρες για να περιγράψουν το πνευμονικό οίδημα συμφώνησαν ότι ήταν οδυνηρό, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά, προκαλώντας μια αίσθηση πνιγμού και τον συνοδευτικό πανικό και τρόμο, όπως θα συνέβαινε με την τακτική βασανιστηρίων γνωστή ως υδάτινα”, έγραψε.

Για πρώτη φορά, ένας ομοσπονδιακός δικαστής αποφάσισε ότι το πνευμονικό οίδημα, όπως φαίνεται στις αυτοψίες, έφθασε στο πρότυπο του Ανωτάτου Δικαστηρίου για σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία και ότι “σίγουρα ή πολύ πιθανό προκαλεί έντονο πόνο και περιττό πόνο.«

Αναφέροντας την απόφαση, το Οχάιο Gov. Ο Mike Dewine καθυστέρησε τις επερχόμενες εκτελέσεις και έδωσε εντολή στο Τμήμα Αποκατάστασης και Διόρθωσης για να επανεκτιμήσει το πρωτόκολλο θανατηφόρου έγχυσης του κράτους. Οι κρατικοί υπάλληλοι του Οχάιο αρνήθηκαν να πάρουν συνέντευξη για αυτό το άρθρο.

Για τον Bohnert και την ομάδα των ομοσπονδιακών δημόσιων υπερασπιστών, οι αυτοψίες έγιναν ένα ισχυρό εργαλείο για να αντιμετωπίσουν ένα νομικό πρόβλημα που είναι εγγενές σε περιπτώσεις θανατικής ποινής:

“Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από τους πελάτες τι συμβαίνει σε αυτούς κατά τη διάρκεια των εκτελέσεων τους”, λέει. “Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είχαμε μια συλλογή δεδομένων αυτοψίας που μας επέτρεψε να πούμε τι πραγματικά συμβαίνει από επιστημονική άποψη.«

Ο Allen Bohnert, ομοσπονδιακός δημόσιος αμυντικός στο Columbus, Ohio, αντιπροσωπεύει τους κρατούμενους σε θάνατο με επερχόμενες ημερομηνίες εκτέλεσης. Αυτός και η ομάδα δικηγόρων του χρησιμοποιούν αποδεικτικά στοιχεία αυτοψίας για πνευμονικό οίδημα για να υποστηρίξουν ότι το πρωτόκολλο εκτέλεσης του κράτους είναι σκληρό και ασυνήθιστο σύμφωνα με την όγδοη τροποποίηση. Andrew Spear για NPR απόκρυψη λεζάντα

εναλλαγή

Andrew Spear για NPR

“Νερό στις τράπεζες”

Η νομική μάχη που αυτή τη στιγμή ξεδιπλώνεται στα ομοσπονδιακά δικαστήρια εξαρτάται από δύο διασυνδεδεμένες ερωτήσεις. Πρώτον, γιατί τα θανατηφόρα φάρμακα ένεσης προκαλούν πνευμονικό οίδημα? Και δεύτερον, πόσο πόνος μπορούν να αισθάνονται οι κρατούμενοι καθώς οι πνεύμονές τους γεμίζουν με υγρό?

Έξω από το θάλαμο εκτέλεσης, το πνευμονικό οίδημα μπορεί να αναπτυχθεί για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της σηψαιμίας, της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας ή ακόμα και της έντονης άσκησης σε μεγάλα υψόμετρα.

Αλλά σύμφωνα με τους γιατρούς που μίλησαν με το NPR – και άλλοι που έχουν καταθέσει στο ομοσπονδιακό δικαστήριο – οι inmates αναπτύσσουν πνευμονικό οίδημα κατά τη διάρκεια της θανατηφόρου έγχυσης για διαφορετικό λόγο: εξαιρετικά υψηλές δόσεις φαρμάκων, που δίνονται γρήγορα, καταστρέφουν άμεσα τη λεπτή αρχιτεκτονική των πνευμόνων. Είναι ένα φαινόμενο που συχνά παρατηρείται σε υπερβολική δόση ηρωίνης.

“Στη δεκαετία του ’70 ήταν ένας πολύ συνηθισμένος τρόπος για έναν εξαρτημένο από τα ναρκωτικά να πεθάνει μετά από αυτο-επένδυση ηρωίνη”, λέει ο Philippe Camus, πνευμονολόγος στο Dijon της Γαλλίας.

Ο Camus έχει περάσει δεκαετίες μελετώντας και καταρτίζοντας τους διάφορους τρόπους με τους οποίους τα φάρμακα μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τους πνεύμονες. Λέει ότι όταν μια υψηλή δόση φαρμάκων εγχέεται γρήγορα στο σώμα, ωθεί ένα συμπυκνωμένο “μπροστινό” μέσα από την κυκλοφορία του αίματος. Οι δόσεις ποικίλλουν ελαφρώς από τα κράτη, αλλά πολλοί κρατούμενοι λαμβάνουν 500 χιλιοστόγραμμα μιδαζολάμης. Για σύγκριση, σε νοσοκομειακό περιβάλλον ασθενείς μπορεί να λάβει 1 ή 2 χιλιοστόγραμμα.

“Όσο ταχύτερη είναι η ένεση, τόσο πιο πυκνό το μέτωπο, και όσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος να προκαλέσει βλάβη”, λέει ο Camus.

Συγκεκριμένα, αυτό το συμπυκνωμένο μπροστινό μέρος των φαρμάκων βλάπτει το λεπτό φράγμα μεταξύ αιμοφόρων αγγείων και αερόσακων στους πνεύμονες. Ο Jeffrey Sippel, ένας πνευμονολόγος που εξέτασε τις αυτοψίες που έλαβε η NPR, παρομοιάζει αυτό το φαινόμενο σε έναν ποταμό που πλημμυρίζει τις όχθες του.

“Το νερό υποτίθεται ότι βρίσκεται στον ποταμό και οι τράπεζες υποτίθεται ότι είναι ξηρό”, λέει. Σε αυτή την περίπτωση, οι ξηρές τράπεζες είναι οι αερόσακοι των πνευμόνων και ο ποταμός είναι ένα δίκτυο τριχοειδών αγγειών. Σε υγιείς πνεύμονες, χωρίζονται από μια λεπτή μεμβράνη. “Όταν υπάρχει πνευμονικό οίδημα, αυτή η κανονική σχέση είναι στραβά. Υπάρχει νερό στις τράπεζες όπου δεν ανήκει.«

Όταν αυτή η μεμβράνη σπάσει, το υγρό από τα τριχοειδή αγγεία εισέρχεται στους αερόσακους, παρεμποδίζοντας την ικανότητα να αναπνέει.

“Θα ήταν ένα αίσθημα πνιγμού, ένα αίσθημα ασφυξίας – ένα αίσθημα πανικού, επικείμενη μοίρα”, λέει ο Sippel.

Η αύξηση του υγρού προκαλεί επίσης τους πνεύμονες να γίνουν βαρύ. Ο μέσος ανθρώπινος πνεύμονας ζυγίζει μεταξύ 400 και 450 γραμμάρια. Οι αυτοψίες κρατούμενου που ελήφθησαν από το NPR έδειξαν μέσου πνεύμονα 813 γραμμάρια για τον δεξιό πνεύμονα και 709 γραμμάρια για τον αριστερό πνεύμονα. Μερικά ξεπέρασαν 1.000 γραμμάρια το καθένα.

Μέχρι στιγμής, ο νόμιμος αγώνας για το πνευμονικό οίδημα επικεντρώθηκε στον τρόπο με τον οποίο τα φάρμακα μιδαζολάμη και πεντοβαρβιτάλη προκαλούν αυτή τη ζημιά στους πνεύμονες κατά τη διάρκεια μιας θανατηφόρου ένεσης. Ωστόσο, οι εκθέσεις αυτοψίας που ελήφθησαν από το NPR παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά πνευμονικού οιδήματος σε κρατούμενους που εκτελέστηκαν και με άλλα φάρμακα – συμπεριλαμβανομένου του θειοπικού νατρίου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε εκατοντάδες εκτελέσεις πριν ο κατασκευαστής του σταμάτησε να το παράγει το 2011.

“Υπάρχουν 214 φάρμακα που μπορούν να παράγουν πνευμονικό οίδημα ακόμη και όταν χρησιμοποιούνται σε κανονική θεραπευτική δοσολογία”, λέει ο Camus, αναφερόμενος σε φάρμακα που έχει παρακολουθήσει μέσω μιας διαδικτυακής βάσης δεδομένων. Λέει ότι η μέθοδος της έγχυσης φαρμάκων γρήγορα σε υψηλές δόσεις είναι πιο προβληματική από τη φαρμακολογία οποιουδήποτε μεμονωμένου φαρμάκου – και ότι τα κράτη μπορεί να δυσκολεύονται να βρουν φάρμακα που δεν θα προκαλέσουν πνευμονικό οίδημα σε ένα θανατηφόρο ρύθμιση έγχυσης.

“Εάν αυξήσουμε μια δόση σχεδόν οποιουδήποτε φαρμάκου και το δώσουμε ενδοφλεβίως, μπορεί να έχετε χιλιάδες φάρμακα ικανά να προκαλέσουν πνευμονικό οίδημα όταν δίνονται σε υψηλότερη από τη θεραπευτική δοσολογία.«

Οι δικηγόροι που εκπροσωπούν το κράτος του Οχάιο παραδέχθηκαν ότι άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται σε θανατηφόρα ένεση – εκτός από τη μιδαζολάμη – προκαλούν πνευμονικό οίδημα.

“Αυτό είναι μέρος του τι συμβαίνει”, δήλωσε η Anne Strait, γενικός εισαγγελέας του Οχάιο, σε ακρόαση δικαστηρίου τον περασμένο Σεπτέμβριο. “Και τα αποδεικτικά στοιχεία για αυτό είναι το γεγονός ότι συμβαίνει επίσης στις εκτελέσεις πεντοβαρβιτάλης, και συμβαίνει επίσης σε θειοπικές εκτελέσεις.«

Τα δικαστήρια συζητούν επίσης πόσα κρατούμενοι μπορούν να αισθάνονται τα ασφυκτικά αποτελέσματα των πνευμόνων τους που γεμίζουν με υγρό κατά τη διάρκεια μιας θανατηφόρου έγχυσης.

Το πρώτο φάρμακο που δίνεται στο κοκτέιλ θανατηφόρου ένεσης υποτίθεται ότι αναισθητοποιεί τους κρατούμενους – και όμως η μιδαζολάμη, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί σε δεκάδες εκτελέσεις σε οκτώ κράτη, δεν εμποδίζει τον πόνο.

“Η ικανότητα του φαρμάκου Midazolam να παράγει μια αναισθητική κατάσταση είναι αξιόπιστα μηδενική”, λέει ο David Lubarsky, Διευθύνων Σύμβουλος της UC Davis Health και ο πρώην πρόεδρος του τμήματος αναισθησιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Έχει επίσης καταθέσει σε δικαστικές υποθέσεις που προειδοποιούν σχετικά με τη χρήση της μιδαζολάμης ως αναισθητικό. “Η χρήση του ως μοναδικού αναισθητικού παράγοντα στο πρωτόκολλο θανατηφόρου έγχυσης θα ισοδυναμούσε με αμέλεια αν ήταν ιατρική εφαρμογή.«

Στο Οχάιο, οι ειδικοί μάρτυρες που μαρτυρούν εκ μέρους του κράτους έχουν επιμείνει ότι η μιδαζολάμη μπορεί να χτυπήσει τους κρατούμενους στο σημείο όπου δεν θα αισθανόταν τον πόνο που σχετίζεται με το πνευμονικό οίδημα. Η μιδαζολάμη είναι μια βενζοδιαζεπίνη βραχείας δράσης που προκαλεί κάποια καταστολή-υπνηλία ή ύπνο-αλλά δεν εμποδίζει έναν ασθενή να αισθάνεται πόνο ή να ξυπνήσει από έντονη διέγερση.

“Πιστέψτε με, οι εταιρείες φαρμάκων που εφευρέθηκαν και το έκαναν θα αγαπούσαν για να έχει χορηγηθεί από το FDA το μνημείο ως γενικό αναισθητικό”, λέει ο Lubarsky. “Αλλά δεν το πήρε αυτό, γιατί δεν το κάνει αυτό.«

Ο David Greenblatt, ένας από τους γιατρούς που βοήθησαν στην ανάπτυξη της μιδαζολάμης στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατέθεσε ακόμη και στο Οχάιο ότι η Μιδαζολάμη ήταν ανεπαρκής για να καταστήσει τους κρατούμενους που δεν μπορούν να αισθάνονται πόνο.

Για χρόνια τώρα, τα προβλήματα με τη χρήση μιδαζολάμης σε θανατηφόρες ενέσεις ήταν σαφή. Το 2014, ο κρατούμενος της Αριζόνα, Joseph Wood, αναπήδησε και έπεσε για σχεδόν δύο ώρες πριν πεθάνει. Την ίδια χρονιά, στην Οκλαχόμα, ο Clayton Lockett κατέστρεψε στον πίνακα εκτέλεσης για 33 λεπτά μέχρι να πεθάνει από καρδιακή προσβολή. Επιπλέον, οι κρατούμενοι σε πολλαπλές εκτελέσεις τα τελευταία χρόνια έχουν δείξει σημάδια πόνου – αναπνοή, ανυψώνοντας τους περιορισμούς, πνιγμό – μετά τη χορήγηση της μιδαζολάμης.

Ο Lubarsky προειδοποιεί ότι εάν το πρώτο φάρμακο δεν αναισθητοποιεί τον κρατούμενο, τότε είναι πιθανό να αισθανθούν όχι μόνο την ασφυκτική αίσθηση του πνευμονικού οιδήματος, αλλά και τον πόνο του τρίτου φαρμάκου: χλωριούχο κάλιο.

“Είναι σαν ένα καίγοντας κοκτέιλ που περνάει μέσα από τις φλέβες σας”, λέει ο Lubarsky, αναφερόμενος στο χλωριούχο κάλιο. “Μόλις φτάσει στην καρδιά, σταματά την καρδιά και πεθαίνεις. Αλλά στη διαδικασία υπάρχει μια περίοδος απλά έντονου και φρικιαστικού πόνου.«

Ο Lubarsky αμφισβητεί επίσης εάν τα άλλα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ιστορικά σε θανατηφόρες ενέσεις – βαρβιτουρικά – είναι σε θέση να αναισθητοποιήσουν σωστά τους κρατούμενους.

Το 2005, συνυπέγραψε μια μελέτη στο Το Lancet που κοίταξε τη μεταθανάτια τοξικολογία των κρατουμένων που εκτελέστηκαν χρησιμοποιώντας θειοπαθητικό νάτριο – ένα βαρβιτουρικό που χρησιμοποιείται ως γενικό αναισθητικό.

“Αυτό που βρήκαμε είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εκτελεσθέντων κρατουμένων δεν είχε επαρκές επίπεδο αναισθησίας στο αίμα τους με θάνατο, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι κοιμήθηκαν και δεν αισθάνονται τον πόνο της υπόλοιπης διαδικασίας”, λέει ο Lubarsky.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι 43 από τους 49 κρατούμενους των οποίων οι αυτοψίες που εξέτασαν είχαν μεταθανάτια θειοπαιώδη συγκεντρώσεις νατρίου στο αίμα τους κάτω από το επίπεδο που απαιτείται για χειρουργική επέμβαση. Ο Lubarsky και οι συν-συγγραφείς του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι έντονες διαφορές μεταξύ μιας χειρουργικής επέμβασης και μιας εκτέλεσης ήταν υπεύθυνοι: Σε ένα χειρουργείο, ένας αναισθησιολόγος θα παραδώσει συνεχώς μια “δόση συντήρησης” αναισθησίας για να διατηρήσει έναν ασθενή ασυνείδητο, κάτι που οι τρόφιμοι δεν λαμβάνουν.

Μια ανασκόπηση των ευρημάτων αυτοψίας που ελήφθη από το NPR δείχνει ότι σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι που εκτελέστηκαν χρησιμοποιώντας θειοπαθητικό νάτριο είχαν συγκεντρώσεις αίματος κάτω από αυτό το επίπεδο που απαιτείται για χειρουργική επέμβαση, επίσης.

Ωστόσο, τα ευρήματα του 2005 αποδείχθηκαν αμφιλεγόμενα.

“Δεν μπορείτε να πάρετε αυτά τα μεταθανάτια επίπεδα φαρμάκων στην ονομαστική αξία”, λέει ο Derrick Pounder, ένας εγκληματολογικός παθολόγος στο Πανεπιστήμιο του Dundee στη Σκωτία. Το 2005, συνέγραψε μια επιστολή στο Το Lancet αμφισβητώντας τα συμπεράσματα που είχε φτάσει η ομάδα του Lubarsky.

Το πρόβλημα, είπαν, ήταν ότι είχε περάσει πάρα πολύς χρόνος μεταξύ του θανάτου και όταν πραγματοποιήθηκε η αυτοψία – μερικές φορές έως και 24 ώρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το επίπεδο ενός φαρμάκου στο αίμα μπορεί να αλλάξει δραστικά καθώς κινείται μέσα και έξω από την κυκλοφορία του αίματος.

“Δεν λαμβάνετε υπόψη αυτή τη μαζική ανακατανομή που θα εξηγούσε γιατί αυτά τα επίπεδα είναι τόσο χαμηλά”, λέει ο Pounder, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επίπεδα πρέπει να ήταν υψηλότερα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης.

Η διαφωνία δείχνει τους περιορισμούς των αυτοψιών. Εκτός αν τραβηχτεί το αίμα αμέσως μετά το θάνατο, είναι δύσκολο να ληφθούν οριστικά δεδομένα σχετικά με το αν ο κρατούμενος ήταν συνειδητός.

Αλλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα με τον προσδιορισμό του αν ένας κρατούμενος είναι συνειδητός ή όχι. Σε πολλά κράτη, ο κρατούμενος δίνεται ένας παραλυτικός – αμέσως μετά το αναισθητικό – που καλύπτει τυχόν σημάδια πόνου.

“Μπορείτε να παραλύσετε και να ξυπνήσετε εντελώς”, λέει ο Susi Vassallo, τοξικολόγος και καθηγητής επείγουσας ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Λέει ότι σε νοσοκομειακό περιβάλλον, τα παραλυτικά δεν χρησιμοποιούνται επειδή εξαλείφουν την ικανότητα των γιατρών να παρακολουθούν τους ασθενείς τους.

“Ποτέ δεν παραλύουμε τον ασθενή, γιατί πρέπει να τα δούμε. Πρέπει να δούμε αν το πρόσωπό τους δείχνει πόνο. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι είναι ασυνείδητοι “, λέει ο Vassallo. “Αλλά αν παραλύονται, δεν γνωρίζουμε τίποτα. Θα μπορούσαν να έχουν μια κατάσχεση. Θα μπορούσαν να ουρλιάζουν. Ό, τι κάνουν, δεν βλέπουμε ή δεν ακούμε τίποτα.«

Δεκαοκτώ κράτη – συμπεριλαμβανομένου του Οχάιο – χρησιμοποιήστε ένα παραλυτικό στο πρωτόκολλο θανατηφόρου έγχυσης.

Ο Norman Stout (δεξιά) περιμένει 36 χρόνια για να δει την εκτέλεση του John Stumpf, του άνδρα που καταδικάστηκε για τη δολοφονία της συζύγου του Stout, Mary Jane. Η ομοσπονδιακή υπόθεση που περιλαμβάνει το Stumpf έχει επικεντρωθεί σε στοιχεία που δείχνουν ότι οι πνεύμονες των κρατουμένων γεμίζουν με υγρό καθώς εκτελούνται. Maddie McGarvey για NPR απόκρυψη λεζάντα

εναλλαγή

Maddie McGarvey για NPR

“Σοβαρός πόνος και περιττό πόνο”

Σε ηλικία 90 ετών, ο Norman Stout δεν έχει υπομονή για συζητήσεις στο δικαστήριο για τον πόνο και τον πόνο: «Θεωρώ απλώς ότι η βλακεία.«

Ακόμα, ο Stout ακολουθεί στενά τις νομικές μάχες του Οχάιο για έναν λόγο: περιμένει 36 χρόνια για να δει την εκτέλεση του άνδρα που καταδικάστηκε για δολοφονία της συζύγου του.

Τη νύχτα της 14ης Μαΐου 1984, ο Stout ήταν στο σπίτι στο New Concord, Ohio, με τη σύζυγό του, Mary Jane. Ήταν μια Κυριακή, την ημέρα της εβδομάδας, όταν δεν ήταν μακριά από το σπίτι, εργάζονταν σε ένα κατασκευαστικό πλήρωμα κτιρίου εκτάσεις του Interstate 70.

Αμέσως μετά το δείπνο, δύο άνδρες ήρθαν στην πίσω πόρτα. Είπαν ότι το αυτοκίνητό τους είχε καταρρεύσει και ζήτησαν να χρησιμοποιήσουν το τηλέφωνο.

«Δεν το σκέφτηκα τίποτα», λέει ο Stout.

Κάποτε στο εσωτερικό, οι άνδρες επέστησαν όπλα και διέταξαν τον Norman και τη Mary Jane σε υπνοδωμάτιο. Ο Norman βυθίστηκε σε έναν από τους εισβολείς και πυροβολήθηκε δύο φορές στο κεφάλι. Κατάφερε να συνεχίσει να αγωνίζεται και να μείνει συνειδητός για αρκετό καιρό για να ακούσει τα πλάνα που σκότωσε τη Mary Jane.

“Άκουσα τέσσερα πλάνα”, λέει. “Θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου, αλλά όχι τα αυτιά μου.«

Ο Stout ξύπνησε στο νοσοκομείο τρεις εβδομάδες αργότερα. Θα μπορούσε μόλις να μετακινήσει την αριστερή πλευρά του σώματός του και οι σφαίρες είχαν αφήσει πέντε κομμάτια μολύβδου στο κεφάλι του – τα οποία παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα.

Οι εισβολείς τελικά πιάστηκαν, στο Τέξας, και έφεραν πίσω στο Οχάιο για δίκη. Στις αρχές του 1985, ένας από τους άνδρες, John Stumpf, καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία της Mary Jane Stout. Αλλά η ίδια η εκτέλεση θα καθυστερήσει πολλές φορές τις επόμενες τρεις δεκαετίες από μια σειρά προσφυγών και δικαστικών αποφάσεων. Το Stumpf είχε προγραμματιστεί να εκτελεστεί τον Απρίλιο, αλλά τον Φεβρουάριο, ο κυβερνήτης του Οχάιο καθυστέρησε ξανά, μέχρι το επόμενο έτος.

“Ποιο είναι το σύστημα που διαρκεί 35 χρόνια? Δεν ξέρω, “λέει ο Stout. “Πώς μπορείτε να ξεφύγετε με 35 χρόνια να μην κάνετε τίποτα?«

Προς το παρόν, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια δεν στέκονται στο δρόμο της εκτέλεσης του John Stumpf. Αφού το περιφερειακό δικαστήριο στο Ντέιτον αποφάσισε ότι ο πόνος που προκλήθηκε από πνευμονικό οίδημα θα παραβίαζε την όγδοη τροποποίηση, το 6ο κύκλωμα ανέτρεψε την απόφαση. Οι δικαστές έγραψαν ότι, επειδή η κρέμονται εξακολουθεί να επιτρέπεται τεχνικά κάτω από το Σύνταγμα, επιτρέπεται ασφυξία οποιουδήποτε είδους: «Επομένως, η χρήση του Μιδαζολάμη του Οχάιο – που θα μπορούσε να προκαλέσει πνευμονικό οίδημα, i.μι., ασφυξία – δεν είναι συνταγματικά ακατάλληλο.«

“Οι δικαστές μπορεί να διαφέρουν για το πώς κάποιος βλέπει τον πόνο, την περίοδο”, λέει η Deborah Denno, καθηγητής δικαίου στο Fordham School of Law, ο οποίος έχει μελετήσει τη θανατηφόρα ένεση για περισσότερο από δύο δεκαετίες.

Οι δικαστές πρέπει να αποφασίσουν εάν η εν λόγω μέθοδος εκτέλεσης θα οδηγήσει σε «έντονο πόνο και περιττό πόνο» – το πρότυπο για σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία που ορίζεται από το Ανώτατο Δικαστήριο το 2015.

Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφανθεί για το αν ο πόνος που σχετίζεται με το πνευμονικό οίδημα παραβιάζει αυτό το πρότυπο. Ωστόσο, τον Ιούλιο, οι δικηγόροι για τους κρατούμενους στο Federal Death Row παρουσίασαν στοιχεία πνευμονικού οιδήματος ενώπιον του δικαστηρίου – και οι δικαστές επέτρεψαν τις εκτελέσεις να προχωρήσουν.

Ο Denno λέει ότι είναι ένα πρότυπο που είναι εξαιρετικά υποκειμενικό και μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά από τον δικαστή.

“Κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι η ασφυξία σίγουρα αποτελεί πόνο”, λέει ο Denno λέει. “Και ένας άλλος δικαστής μπορεί να πιστεύει ότι δεν είναι – ότι η ασφυξία από μόνη της δεν χαρακτηρίζεται ως σοβαρός πόνος και περιττό πόνο.«

Αλλά παρά τα ομοσπονδιακά δικαστήρια που δίνουν στο Οχάιο το πράσινο φως για επερχόμενες εκτελέσεις, δεν είναι σαφές εάν το κράτος θα τα πραγματοποιήσει. Κατά το παρελθόν έτος και μισό, Gov. Ο Mike DeWine έχει καθυστερήσει κάθε προγραμματισμένη εκτέλεση, αναφέροντας ανησυχίες τόσο για το πνευμονικό οίδημα όσο και για την έλλειψη φαρμάκων.

Ο Norman Stout βλέπει τις καθυστερήσεις – και τα επιχειρήματα του δικαστηρίου σχετικά με τη μείωση του πόνου – ως μια άσχημη διαδικασία που δεν παρέχεται ποτέ στη σύζυγό του πριν δολοφονηθεί.

“Η σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία βρίσκεται εκεί έξω στο νεκροταφείο”, λέει. Πιστεύει ότι το Οχάιο πρέπει να χρησιμοποιήσει την ομάδα πυροδότησης. “Δεν υπάρχει απολύτως κανένα πόνο. Δεν ξέρει τι τον χτύπησε. Είναι νεκρός.«

Είναι το ίδιο ακριβώς επιχείρημα που έγινε επίσης από τον Allen Bohnert – έναν από τους δικηγόρους για τον John Stumpf, τον άνθρωπο που καταδικάστηκε για τη δολοφονία της συζύγου του Norman Stout.

“Ο κρατούμενος θα ήταν νεκρός πριν ο εγκέφαλός του θα είχε ποτέ την ευκαιρία να καταγράψει τον ήχο της έκθεσης του τουφέκι”, λέει ο Bohnert. Στο δικαστήριο, αυτός και η ομάδα του παρουσίασαν την ομάδα πυροδότησης ως μια άμεσα διαθέσιμη εναλλακτική λύση για τη θανατηφόρα ένεση. Προηγούμενο Ανώτατο Δικαστήριο απαιτεί να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση. Είναι ένα ακραίο μέτρο, αλλά είναι ένα που εξαλείφει τον κίνδυνο πνευμονικού οιδήματος.

“Μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο έντονου πόνου”, λέει, “όταν συγκρίνουμε με τους κινδύνους που θέτουν το τρέχον πρωτόκολλο.«

Η τελευταία εκτέλεση της ομάδας πυροδότησης στην Αμερική πραγματοποιήθηκε στη Γιούτα το 2010. Ωστόσο, οι κρατούμενοι στη Γεωργία, το Τενεσί, την Αλαμπάμα και τη Βιρτζίνια ζήτησαν επίσης την ομάδα πυροδότησης για τη θανατηφόρα ένεση τα τελευταία χρόνια – και οι νομοθέτες σε πολλά κράτη έχουν εισαγάγει νομοθεσία για να φέρουν την ομάδα πυροδότησης.

Αυτή η ώθηση για να επιστρέψει σε παλαιότερες μεθόδους εκτελέσεων έρχεται πάνω από μια λιτανεία προβλημάτων για τα κράτη της θανατικής ποινής – ελλείψεις ναρκωτικών, εξαιρετικά δημοσιευμένες εκτελέσεις και τώρα αφορά το πνευμονικό οίδημα. Ως αποτέλεσμα, τα κράτη εκτελούν όλο και λιγότερες εκτελέσεις κάθε χρόνο. Το 2019, υπήρχαν μόνο 22 εκτελέσεις σε επτά κράτη.

Ωστόσο, παρά τη συσσώρευση νομικών προκλήσεων για τη θανατηφόρα ένεση, η δημόσια στήριξη εξακολουθεί να βρίσκεται πίσω από τη θανατική ποινή – μια δημοσκόπηση σε εθνικό επίπεδο τον Οκτώβριο έδειξε ότι το 56% των Αμερικανών υπέρ της θανατικής ποινής.

Μεθοδολογία

Για την αναφορά αυτή, η NPR έλαβε 305 αναφορές αυτοψίας των κρατουμένων που εκτελέστηκαν σε εννέα κράτη μεταξύ 1990 και 2019. Σχεδόν όλες οι αυτοψίες συγκεντρώθηκαν μέσω αιτήσεων δημόσιων αρχείων. Αρκετά ελήφθησαν από δημόσια αποδεικτικά στοιχεία που υποβλήθηκαν σε υποθέσεις ομοσπονδιακών δικαστηρίων. Τα κράτη συμπεριέλαβαν την Αλαμπάμα, την Αριζόνα, το Αρκάνσας, τη Φλόριντα, τη Γεωργία, το Οχάιο, την Οκλαχόμα, το Τενεσί και τη Βιρτζίνια.

Η NPR συμβουλεύτηκε με παθολόγους, πνευμονολόγους και αναισθησιολόγους για την ερμηνεία των αυτοψιών. Η ανάλυση των πνευμόνων βασίστηκε στις εσωτερικές σημειώσεις εξέτασης που γράφτηκαν από ιατρικούς εξεταστές και, όταν είναι διαθέσιμη, η μικροσκοπία που παρέχεται στις αναφορές. Ο επιπολασμός του πνευμονικού οιδήματος προσδιορίστηκε, σε συνεννόηση με τους γιατρούς, με την παρουσία όρων όπως “πνευμονικό οίδημα”, “οίδημα/οίδημα”, “αφρός”, “αφρός” και “συμφόρηση.«

Δεδομένου ότι οι αυτοψίες κάλυπταν δεκαετίες σε πολλαπλές καταστάσεις, δεν περιείχαν όλες το ίδιο επίπεδο λεπτομέρειας. Μόνο 216 αυτοψίες περιείχαν εσωτερική εξέταση των πνευμόνων, οπότε ο επιπολασμός του πνευμονικού οιδήματος βασίστηκε σε αυτό το δείγμα. Άλλες αυτοψίες περιέχονται αναφορές τοξικολογίας, αλλά όχι εσωτερικές εξετάσεις.

Δεν έχουν όλα τα κράτη αυτοψίες μετά από θανατηφόρες ενέσεις. Το Τέξας, το οποίο έχει εκτελέσει μακράν τις πιο θανατηφόρες ενέσεις οποιουδήποτε κράτους, έχει μια πολιτική να μην διεξάγει αυτοψίες. Όταν ρωτήθηκε από την NPR σχετικά με αυτό, ένας εκπρόσωπος του Τμήματος Ποινικής Δικαιοσύνης του Τέξας είπε: “Γνωρίζουμε πώς πέθαναν.«

Ο συντάκτης δεδομένων NPR Sean McMinn συνέβαλε σε αυτήν την αναφορά. Ο Robert Little επεξεργάστηκε την ιστορία του ιστού.

Πώς είναι να επιβιώσουμε μια εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση?

Σε τρεις φορές τους τελευταίους τέσσερις μήνες, Αλαμπάμα’Το Τμήμα Διορθώσεων του S έχει αναβαθμίσει τη διαδικασία θανατηφόρου ενέσεων.

Στις 7.57μμ στις 17 Νοεμβρίου, οι φύλακες φυλακών εισήλθαν στο “κυψέλη θανάτου” στο Holman Correctional Facility στο Atmore της Νότιας Αλαμπάμα, όπου ο Kenneth Smith αναμένει την εκτέλεση με θανατηφόρα ένεση για το 1988 δολοφονία-για μίσθωση ενός ιεροκήρυκα’γυναίκα.

Οι φρουροί έβαλαν τον Smith σε χειροπέδες και σίδερα ποδιών, στη συνέχεια τον οδήγησε στο θάλαμο εκτέλεσης και τον έσφιξε σφιχτά στο Gurney. Καθώς βρισκόταν εκεί, προετοίμασε τον εαυτό του για επικείμενο θάνατο.

Κοίταξε τα φθορίζοντα φώτα και χτυπήθηκε από το πώς σχημάτισαν το σχήμα ενός σταυρού. Πάνω από 33 χρόνια στο Death Row είχε βρει πίστη και τραγούδησε ήσυχα στον εαυτό του, “Εγώ’Δεν είναι μόνος.”

Δύο λεπτά πριν από τη λήψη του Smith στο θάλαμο θανάτου, το 11ο Circuit Court of Appeals έβαλε παραμονή στην εκτέλεση του. Οι δικαστές βρήκαν λογικούς λόγους να υποψιάζονται ότι η ομάδα που είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία των ενδοφλέβων γραμμών για τις θανατηφόρες ενέσεις θα είχε “Εξαιρετική δυσκολία” στην πρόσβαση στον φυλακισμένο’φλέβες και ως εκ τούτου θα προκαλέσει “υπεραγωγός πόνος”.

Μέχρι τώρα ο καταδικασμένος φυλακισμένος ήταν σε πόνο, σύμφωνα με τους δικηγόρους του. Όταν ο Smith διαμαρτυρήθηκε, ο αναπληρωτής φύλακας που συρρέει το κεφάλι του, σύμφωνα με πληροφορίες, του είπε: “Kenny, αυτό είναι για το δικό σας καλό.”

Πώς είναι να επιβιώσουμε μια προσπάθεια εκτέλεσης στις ΗΠΑ? Κανονικά, εκεί’δεν μπορεί να πει την ιστορία.

Αλλά αυτές δεν είναι κανονικές στιγμές, ειδικά στην Αλαμπάμα.

Σε τρεις φορές τους τελευταίους τέσσερις μήνες, Αλαμπάμα’Το Τμήμα Διορθώσεων του S έχει αναβαθμίσει τη διαδικασία θανατηφόρου ενέσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι ομάδες IV αγωνίστηκαν για ώρες για να βρουν μια φλέβα για να ρίξουν το θανατηφόρο κοκτέιλ που βρισκόταν στο κράτος’S Execution Protocols.

Δύο από εκείνους τους χρόνους, μετά από ώρες προώθησης και jabbing, διάτρηση και μαχαιρώματα, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν την ήττα. Οι κρατούμενοι έκαναν – σχεδόν αναμφισβήτητα – ζουν για να πουν την ιστορία.

Μια πρόσφατη σειρά συναρπαστικών συναντήσεων του θανάτου, στην Αλαμπάμα και σε άλλα κράτη, μετά από μια ανησυχητική ιστορία, έβαλε το προσκήνιο πίσω στις θανατηφόρες ενέσεις ως την κύρια μέθοδο της θανατικής ποινής στις ΗΠΑ. Η συρροή των ιστοριών ήταν τόσο ανησυχητική που ορισμένοι παρατηρητές έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται αν η αφήγηση που έχει παραμείνει για περισσότερο από μισό αιώνα ότι οι θανατηφόρες ενέσεις είναι ένας ιατρικά ενημερωμένος, αξιοπρεπής τρόπος για τα κράτη να σκοτώσουν τους ανθρώπους τελικά ξετυλίγονται.

Η διαδικασία προτάθηκε για πρώτη φορά από ιατρικό εξεταστή στην Οκλαχόμα το 1977 ως μια πιο πολιτισμένη, ανώδυνη εναλλακτική λύση στην ηλεκτρική καρέκλα και την ομάδα πυροδότησης. Αλλά από την αρχή, έχει επιλεγεί από προβλήματα που κυμαίνονται από διαμάχες που περιβάλλουν τα φαρμακευτικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται στο κοκτέιλ έως τους παρατεταμένους και δυνητικά αγωνιώδεις θανάτους.

Η πρόσφατη εκτέλεση των καταστροφικών θανατηφόρων εκτελέσεων έδειξε … οι κρατούμενοι συχνά περνούν τις τελευταίες ώρες τους σε αγωνιώδεις πόνο και αγωνία

Όχι μόνο τα κράτη της θανατικής ποινής αγωνίστηκαν να αποκτήσουν φάρμακα εκτέλεσης υπό παγκόσμιο μποϊκοτάζ από εταιρείες φαρμάκων, αλλά δυσκολεύτηκαν επίσης να συμβάλλουν σε ειδικευμένους ιατρούς να διαχειρίζονται τις γραμμές IV. Τόσο η Αμερικανική Ιατρική Εταιρεία όσο και το Αμερικανικό Συμβούλιο Αναισθησιολογίας απαγορεύουν στα μέλη που συμμετέχουν σε εκτελέσεις.

Ως τρόπος γύρω από αυτά τα εμπόδια, πολλά κράτη έχουν τυλιχτεί σε ένα πέπλο μυστικότητας για να αποφευχθεί ο δημόσιος έλεγχος. Στην Αλαμπάμα, τα μέλη της ομάδας εκτέλεσης διατηρούνται αυστηρά ανώνυμα.

Η ίδρυση γραμμών IV είναι μια διαδικασία που συμβαίνει, κυριολεκτικά, πίσω από μια κλειστή κουρτίνα, ελλείψει μέσων ενημέρωσης και άλλων δημόσιων μαρτύρων. Κάτω από την Αλαμπάμα’S Execution Protocols Η κουρτίνα πάνω από το παράθυρο της επίσημης αίθουσας προβολής πρόκειται να ανοίξει μόνο αφού η ομάδα IV έχει ολοκληρώσει την εργασία της.

Ως αποτέλεσμα, οι μόνοι άνθρωποι που γνωρίζουν ακριβώς αυτό που συνέβη με τον Smith μέσα στο θάλαμο θανάτου είναι ο ίδιος ο φυλακισμένος και οι ανώνυμοι εκτελεστές του.

“Η πρόσφατη εκτέλεση των καταστροφικών θανατηφόρων εκτελέσεων έδειξε ότι ανεξάρτητα από το φάρμακο, ανεξάρτητα από το πρωτόκολλο, καταδικασμένοι κρατούμενοι ξοδεύουν συχνά τις τελευταίες ώρες τους σε αγωνιώδεις πόνο και αγωνία,” Είπε η Maya Foa, διευθυντής της ομάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μας ανακαλύπτει. “Με κάθε φρικτή σκηνή στο θάλαμο θανάτου, βλέπουμε τις συνέπειες της επιμονής με μια σπασμένη μέθοδο εκτέλεσης, σε πραγματικό χρόνο.”

Στο Smith’S Case, η ομάδα IV’Οι εργασίες S απέτυχαν. Ήταν ακόμα στο θάλαμο όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έδωσε το πράσινο φως για την εκτέλεση, αλλά λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όταν το ένταλμα θανάτου θα έληξε, η διαδικασία απενεργοποιήθηκε.

Ο φυλακισμένος, ακόμα ζωντανός αλλά γεμάτος τρύπες και βαθιά τραυματισμένο, επέστρεψε στο κελί του. Είχε συνδεθεί στο γούρνα για τέσσερις ώρες.

Ο Σμιθ είναι ένας από τους δύο μόνο ανθρώπους ζωντανούς που έχουν επιβιώσει από μια διαδικασία εκτέλεσης στις ΗΠΑ. Ο συνάδελφός του σε αυτό το εξαιρετικά μικρό και ανεπιθύμητο σύλλογο, Alan Miller, υποβλήθηκε σε απόπειρα εκτέλεσης από την Αλαμπάμα τον Σεπτέμβριο.

Ο Μίλερ βρισκόταν σε θάνατο για 22 χρόνια για πυροβολισμούς που σκότωσαν τρεις συναδέλφους το 1999. Στις 10 μ.μ. στις 22 Σεπτεμβρίου, μεταφέρθηκε στο θάλαμο θανάτου στο Holman και έβαλε μέσα από αυτό που οι δικηγόροι του ισχυρίζονται ότι ήταν σωματικά και πνευματικά βασανιστήρια.

Μυλωνάς’Οι δικηγόροι της S περιέγραψαν τι συνέβη σε μια κατάθεση δικαστηρίου. Ήταν επανειλημμένα διάτρητο πάνω από 90 λεπτά καθώς βρισκόταν στο gurney.

Μυλωνάς’Η νομική ομάδα είχε επισημανθεί σε διαφορές ότι οι γιατροί είχαν αγωνιστεί να αποκτήσουν πρόσβαση στις φλέβες του σε όλη την ενήλικη ζωή του. Στην πραγματικότητα, ο φυλακισμένος ήταν τόσο ανήσυχος που η θανατηφόρα ένεση θα πήγαινε τρομερά λάθος που επέλεξε – όπως ήταν το δικαίωμά του κάτω από το νόμο της Αλαμπάμα – να πεθάνει με θανατηφόρο αέριο, μέσω υποξίας αζώτου.

Η Αλαμπάμα αγνόησε το αίτημα.

Μυλωνάς’Η ομάδα S IV – Green Scrubs και Aqua Scrubs αυτή τη φορά – προχώρησε να κάνει ό, τι οι δικηγόροι του περιέγραψαν ως “περιοδεία” του φυλακισμένου’σώμα. Αριστερό χέρι, δεξί χέρι, αριστερό χέρι, εσωτερικό αριστερό βραχίονα, δεξί πόδι, αριστερό πόδι – κάθε τμήμα του σώματος διάτρησε πολλές φορές σε ένα όλο και πιο απελπισμένο και τελικά μάταιο, αναζητήστε προσβάσιμη φλέβα, Μερικές φορές με αυτά ταυτόχρονα ανιχνεύουν διαφορετικά μέρη με βελόνες ταυτόχρονα.

Όπως και ο Smith, ο Μίλερ μεταβλήθηκε επίσης κατακόρυφα, ανασταλεί στη θέση του σταυρού, αν και με το κεφάλι του, για περίπου 20 λεπτά. Μέχρι τη στιγμή που τον κατέβηκαν, το αίμα διαρρέει από τις πληγές του.

Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, του είπαν: “Η εκτέλεση σας έχει αναβληθεί.” Πέρασε τις επόμενες αρκετές μέρες να κυριαρχούν στην εμβρυϊκή θέση στο κελί του.

Σε ένα σπάνιο προσωπικό λογαριασμό, ο Romell Broom δημοσίευσε ένα βιβλίο, Survivor on Death Row, στο οποίο περιέγραψε να σπρώχτηκε για δύο ώρες από τους εκτελεστές του Οχάιο τον Σεπτέμβριο του 2009 πριν από την αποχώρηση της διαδικασίας.

Σύμφωνα με τον Broom, ο οποίος καταδικάστηκε για βιασμό και δολοφονία παιδιού το 1984, εξετάστηκε περισσότερο από 100 φορές σε όλο το σώμα του από αξιωματούχους ανεπιτυχώς αναζητώντας φλέβα.

Αυτό που έκανε η Αλαμπάμα με τον Joe Nathan James, τότε έκαναν στον Alan Miller και τον Kenny Smith – και μαντέψτε τι, απέτυχε και τις δύο φορές

Τζόελ Ζιβότ

Μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσης, οι αρχές διατηρούσαν σε αυτόν, θέτοντας ένα νέο ένταλμα θανάτου για τον Ιούνιο του 2020.

Όταν ο Broom αντιτάχθηκε ότι θα ήταν αντισυνταγματικό να προσπαθήσουμε να τον εκτελέσουμε δύο φορές, το κράτος υποστήριξε ότι μια εκτέλεση αρχίζει μόνο όταν τα θανατηφόρα φάρμακα βρίσκονται στην κυκλοφορία του αίματός σας. Ο Broom είπε για αυτό το catch-22: “Μόλις οι χημικές ουσίες εισέλθουν στο σύστημά σας, εσείς’είναι τόσο καλό όσο νεκρό, οπότε δεν θα είχατε κανένα δικαίωμα προσφυγής.”

Η πανδημία ανάγκασε μια καθυστέρηση στη σκούπα’εκτέλεση, αλλά στη συνέχεια πέθανε στη φυλακή επιπλοκών από τον κοροναϊό τον Δεκέμβριο του 2020.

Τους τελευταίους μήνες, τα προβλήματα με IV έχουν χτυπήσει αρκετές καταστάσεις θανατικής ποινής. Χρειάστηκαν σχεδόν δύο ώρες για να σκοτώσουν τον καταδικασθέντα δολοφόνο Stephen Barbee στις 16 Νοεμβρίου – την ημέρα πριν από τον Smith’δοκιμασία στην Αλαμπάμα. Ο Barbee ήταν απενεργοποιημένος και δεν μπορούσε να ισιώσει τα χέρια του.

Την ίδια μέρα, η Αριζόνα αγωνίστηκε να εισαγάγει IVs στον διπλό δολοφόνο Murray Hooper και οι αξιωματούχοι έπρεπε να κόψουν τη μηριαία αρτηρία του. Ο Hooper σήκωσε το κεφάλι του από το γούρνα, κοίταξε το ποτήρι σε δημόσιους μάρτυρες και είπε: “Μπορείτε να το πιστέψετε αυτό?”

Πίσω στην Αλαμπάμα Joe Nathan James εκτελέστηκε τον Ιούλιο για τη δολοφονία της πρώην φίλης του του 1994.

Οι αρχές χρειάστηκαν σχεδόν τέσσερις ώρες για να σκοτώσουν τον James – τη μακρύτερη θλιβερή θανατηφόρα ένεση στην ιστορία των ΗΠΑ. Ωστόσο, οι κρατικοί αξιωματούχοι επέμειναν ότι ήταν “Τίποτα από τα συνηθισμένα”.

Μετά από αυτή την εκτέλεση Joel Zivot, εμπειρογνώμονα για θανατηφόρες ενέσεις, στην Ατλάντα’Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Emory και η Elizabeth Bruenig, δημοσιογράφος από τον Ατλαντικό, κλήθηκαν να παρακολουθήσουν ιδιωτική αυτοψία του James. Ο Zivot είπε στον Guardian ότι είδε πολλαπλές διατρήσεις και στους δύο James’τα χέρια.

Υπήρχαν μώλωπες γύρω από τις πληγές που έδειχναν ότι ο James ήταν ζωντανός εκείνη τη στιγμή. Υπήρχε επίσης μια βαθιά τομή σε ένα αντιβράχιο, υπονοώντας ότι η ομάδα IV είχε επιχειρήσει “διαδικασία περικοπής” – Ένας ελιγμός που αναζητά μια φλέβα που ο Zivot είπε σπάνια θα χρησιμοποιηθεί σε ιατρικό περιβάλλον και σχεδόν σίγουρα θα προκάλεσε ακραίο πόνο.

Ο Zivot συνέδεσε την Αλαμπάμα’S επαναλαμβανόμενες πρόσφατες λάθη σε μυστικότητα. “Όταν τα πράγματα πάνε στραβά σε βιομηχανίες που απαιτούν ασφάλεια – πυρηνική ενέργεια, ας πούμε, ή οι αεροπορικές εταιρείες – Λεπτομερείς κριτικές διεξάγονται σε πλήρη δημόσια προβολή. Αλλά αυτό που έκανε η Αλαμπάμα με τον Joe Nathan James, τότε έκαναν στον Alan Miller και τον Kenny Smith – και μαντέψτε τι, απέτυχε και τις δύο φορές.”

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας, πιστεύει ο Zivot, είναι η σύνθεση και το επίπεδο δεξιοτήτων της ομάδας IV, σημειώνοντας ότι ακόμη και η Αλαμπάμα’Τα πρωτόκολλα εκτέλεσης με έντονη εκτέλεση συγχέονται για το ρόλο των εκπαιδευμένων ιατρικών επαγγελματιών.

Η πρώτη σελίδα των πρωτοκόλλων λέει ότι η χορήγηση θανατηφόρων ενέσεων “δεν θα αποτελούν την πρακτική της ιατρικής, της νοσηλευτικής ή του φαρμακείου”. Ωστόσο, η επόμενη σελίδα λέει ότι το καταδικασμένο άτομο “θα δει έναν γιατρό [redacted] για μια αξιολόγηση της δομής του φλέβας”.

“Λοιπόν, τι είναι τότε?” Είπε ο Zivot. “Είναι θανατηφόρα ένεση μια ιατρική πράξη των γιατρών ή δεν είναι ιατρική πράξη? Το όλο έγγραφο είναι γεμάτο αντιφάσεις.”

Ο Zivot είναι πεπεισμένος να έχει επιθεωρήσει την τομή κοπής ότι ένας γιατρός συμμετείχε στον James’η εκτέλεση, ως ένα τέτοιο χειρουργικό βήμα θα ήταν πιθανώς πέρα ​​από τη ζώνη άνεσης ενός EMT ή νοσηλευτή.

Αλλά “Ακριβώς επειδή εσείς’είναι ιατρός, δεν’Δεν σημαίνει ότι μπορείτε να ξεκινήσετε ένα IV”, Είπε ο Zivot. “Εκτός αυτού, αυτό που οι γιατροί μαθαίνουν στην ιατρική κατάρτιση δεν μεταφράζονται απαραιτήτως στο θάλαμο θανάτου – εργάζονται σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον χωρίς την κρίσιμη εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ γιατρού και ασθενούς.”

Ο Bernard Harcourt έχει επίσης δει τα αποτελέσματα μιας διαδικασίας που έχει τραυματιστεί στην Αλαμπάμα κοντά. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κολούμπια και ο δικηγόρος θανατικής ποινής, ο Harcourt εκπροσώπησε τον Doyle Hamm, ο οποίος στις 22 Φεβρουαρίου 2018 έγινε ο πρώτος κρατούμενος της Αλαμπάμα για να επιβιώσει απόπειρα εκτέλεσης.

Ο Hamm ήταν τελικά άρρωστος με λέμφωμα την εποχή εκείνη και πέθανε από την ασθένειά του στη φυλακή τρία χρόνια αργότερα. Το γεγονός ότι είχε τερματικό καρκίνο δεν απέτρεψε το κράτος από το να προσπαθήσει να τον σκοτώσει. Ούτε αρκετές σαφείς προειδοποιήσεις που έκανε ο Hamm’οι δικηγόροι σε διαφορές ότι η ιατρική του κατάσταση, σε συνδυασμό με χρόνια χρήσης ναρκωτικών, θα καθιστούσε εξαιρετικά δύσκολο τον εντοπισμό μιας φλέβας.

Ο Harcourt πήγε να δει τον Doyle στη φυλακή την ημέρα που είχε υποβληθεί σε μια διήμερη εκτέλεση κατά τη διάρκεια της οποίας διέσχισε τουλάχιστον 11 φορές και η κύστη του διάτρητη. Όπως πλησίασε ο Doyle, ο Harcourt μπορούσε να ακούσει τις αλυσίδες του να χτυπάει και το είπε “ήταν ο πιο αργός θόρυβος που είχα ακούσει σε 30 χρόνια επισκέψεων φυλακών”.

Όταν εμφανίστηκε, ο Harcourt είπε Doyle “έμοιαζε με ένα φάντασμα, μια σκιά του εαυτού του. Ανακατεύτηκε, μόλις ικανός να περπατήσει. Ήταν σε τέτοιο πόνο, μου είπε, ότι είχε προσευχηθεί ότι θα το ξεπεράσουν και ότι θα πεθάνει.”

Εν μέσω αυξανόμενης ανησυχίας του κοινού σχετικά με τη σειρά των γεγονότων στην Αλαμπάμα, το κράτος’Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης, Kay Ivey, τον περασμένο μήνα διέταξε προσωρινή διακοπή σε εκτελέσεις για να επιτρέψει μια επίσημη αναθεώρηση.. Αλλά με την ανακοίνωσή της, είπε: “Ασκώ’t buy για ένα δευτερόλεπτο η αφήγηση που ωθείται από ακτιβιστές ότι αυτά τα ζητήματα είναι το λάθος των λαών σε διορθώσεις ή οποιονδήποτε στην επιβολή του νόμου. Οι νομικές τακτικές και οι εγκληματίες που καταφέρνουν το σύστημα παίζουν εδώ.”

Αυτό κάνει το Zivot να βλέπει κόκκινο. “Το’σαν ένα αστείο, ξέρετε, εκτός από αυτό’Δεν είναι αστείο. Εγώ’Θα είμαι σαφής, τα τρομερά πράγματα συνέβησαν εδώ στα αρχικά θύματα, δολοφονήθηκαν οι άνθρωποι. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε και τιμωρούμε τους κρατούμενους είναι το μέτρο της κοινωνίας των πολιτών μας, αυτό’είναι η δοκιμή. Ντροπή σε μας, και ντροπή σε αυτούς, για να προκαλέσει αυτό να συμβεί.”

Οι εκτελέσεις θανατηφόρου έγχυσης ίσως όχι ανώδυνοι, με σημαντικές πληροφορίες έρευνας

Μια σημαντική έρευνα από έναν οργανισμό ειδήσεων των ΗΠΑ αποκάλυψε πολλούς κρατούμενους θανάτου που εκτελούνται από θανατηφόρα ένεση μπορεί να τερματίσει τη ζωή τους σε ασφυκτικό πόνο.

Εκτιμώμενη έξοδο, NPR , μελέτησε περισσότερες από 200 αναφορές αυτοψίας των κρατουμένων που είχαν εγχυθεί με ένα κοκτέιλ θανατηφόρων ναρκωτικών από τις αρχές των φυλακών.

Στο 84 % των περιπτώσεων, το NPR Βρέθηκαν κρατούμενοι έδειξαν σημάδια μιας κατάστασης που ονομάζεται πνευμονικό οίδημα, το οποίο μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται σαν να ασφυκτιών ή να πνιγούν.

“Τα ευρήματα της αυτοψίας ήταν αρκετά εντυπωσιακά και ξεκάθαρα”, δήλωσε ο Δρ Joel Zivot NPR , Αφού αποκάλυψε πρώτα σημάδια πνευμονικού οιδήματος ενώ αναθεώρησε δεκάδες αναφορά αυτοψίας των κρατουμένων θανάτου το 2016.