Περίληψη του άρθρου: Το Saw 3 έχει jumpscares?

Σε αυτό το άρθρο, θα συζητήσω την ταινία “Saw 3” και αν περιέχει ή όχι. Θα αγγίξω επίσης ορισμένα βασικά σημεία και κριτικές χρηστών της ταινίας. Ας βουτήξουμε!

1. Ενεργώντας λίγο τυρώδες: Υπάρχουν φορές που ο χαρακτήρας που ενεργεί στο SAW 3 είναι ασυνεπής και τυρώδης, ο οποίος απομακρύνεται από την πιστότητα της ταινίας. Ο διάλογος μπορεί επίσης να είναι τεμπέλης κατά καιρούς, βασιζόμενη σε expletives αντί για ουσιαστική συνομιλία.

2. Mixed Bag προσθήκη στο franchise: Παρά το γεγονός ότι ονομάζεται “The Final Chapter”, το franchise Saw συνέχισε με το SAW 3. Οι ταινίες στο franchise μειώθηκαν σταδιακά στην ποιότητα με την πάροδο του χρόνου και έχουν γίνει απελπισμένες προσπάθειες για την εξαργύρωση.

3. Υπόσχεση εκκίνησης: Η σειρά Saw αρχικά έδειξε υπόσχεση με έξυπνες και καλά κατασκευασμένες ταινίες. Ωστόσο, τελικά έπεσε σε μετριότητα.

4. Το Jigsaw είναι πίσω: Το Saw 3 εισάγει ένα άλλο παιχνίδι δολοφονιών με φρικτή μόδα, κάνοντάς το να φαίνεται ότι το παζλ έχει αυξηθεί από τον τάφο.

5. Πασπαλισμένο με καλές ιδέες: Το Jigsaw φέρνει κάποιες φρέσκες ιδέες και ανατροπές στο franchise, αλλά υπολείπεται από τα ύψη που έφθασαν οι προηγούμενες ταινίες.

6. Αφήστε το Saw Die: Ο συγγραφέας συμβουλεύει τους οπαδούς του franchise να δώσουν το SAW 3 μια ευκαιρία, αλλά πιστεύει ότι αυτό πρέπει να είναι η τελευταία δόση. Ήρθε η ώρα να αφήσετε το Saw Rest πριν γίνει ένα άλλο franchise χωρίς αξιοπιστία.

7. Στυλ του Jigsaw: Ο συγγραφέας εξακολουθεί να αγαπά το στυλ του παζλ και δυσκολεύεται να τον δει ως ανταγωνιστής.

8. Απογοητευτικό rehash: Μερικοί χρήστες βρήκαν το Saw 3 για να είναι απογοητευτικό, καθώς αναθεώρησε πολλές ιδέες από προηγούμενες ταινίες. Η τελική αποκάλυψη έχει επίσης γίνει αρκετές φορές πριν στη σειρά SAW.

9. Dumb Traps: Πολλές από τις παγίδες στο Saw 3 θεωρούνται χαζή, με χώρο για εξαπάτηση. Οι αντιδράσεις των χαρακτήρων στις παγίδες είναι μερικές φορές μη ρεαλιστικές, προκαλώντας διάλειμμα βύθισης.

10. PG-13 Feel: Το Saw 3 επικρίνεται ότι αισθάνεται περισσότερο σαν μια ταινία PG-13 και όχι μια αληθινή ταινία Saw. Οι θετικές πτυχές του τελευταίου τμήματος της σειράς, όπως αναδρομές, ανατροπές, κακές δράσεις και τρομερό διάλογο, είναι παρόντες.

11. Κόπωση σειράς: Η παρακολούθηση όλων των ταινιών SAW σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να έχει συμβάλει στην αίσθηση της κόπωσης και της εξωτερικότητας με το franchise.

12. Overkill: Το Saw 3 θεωρείται υπερβολική από την άποψη του αριθμού των ταινιών της σειράς. Ο παράγοντας αίματος και gore καλείται πίσω, με αποτέλεσμα μια ήπια εμπειρία και την εμπιστοσύνη.

13. Προβλέψιμες ανατροπές: Οι ανατροπές στο SAW 3 μπορούν να μαντέψουν από την αρχή και η ταυτότητα του εγκέφαλου πίσω από τους Αγώνες είναι επίσης εύκολο να συναχθεί.

14. Κολλημένες παγίδες και ξεπερασμένες ρυθμίσεις: Μερικές από τις παγίδες της ταινίας θεωρούνται γελοία κακές και η συνολική ρύθμιση αισθάνεται ξεπερασμένη και άγνωστη.

15. Σύσταση: Ο αναθεωρητής δεν συνιστά να δει το Saw 3, καθώς απέτυχε να ανταποκριθεί στις δυνατότητές του και κατέληξε να είναι μια ανανέωση μιας από τις χειρότερες ταινίες στο franchise.

Αυτά είναι μερικά από τα βασικά σημεία και τις κριτικές χρηστών που συζητούν την ταινία “Saw 3” και τα jumpscares της. Από την προσωπική εμπειρία, βρήκα ότι η δράση ήταν λίγο τυρώδες κατά καιρούς, και οι παγίδες δεν είχαν την ένταση που περίμενα. Ενώ η ταινία είχε κάποιες καλές ιδέες, δεν έπεσε από τις προηγούμενες ταινίες στο franchise. Συνολικά, δεν θα θεωρούσα ότι το Saw 3 είναι μια ξεχωριστή καταχώρηση στη σειρά.

Ερώτηση 1: Υπάρχουν jumpscares στο SAW 3?

Απάντηση 1: Ναι, το Saw 3 περιέχει jumpscares που χρησιμοποιούνται για να προσθέσουν αγωνία και φοβίζουν το κοινό. Ωστόσο, η συχνότητα και η αποτελεσματικότητα αυτών των jumpscares ποικίλλουν σε όλη την ταινία. Μερικοί θεατές μπορεί να τους βρουν αποτελεσματικές, ενώ άλλοι μπορεί να μην επηρεάζονται από αυτούς.

Ερώτηση 2: Είδε 3 να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις των προηγούμενων ταινιών στο franchise?

Απάντηση 2: Οι απόψεις σχετικά με το αν το Saw 3 έμεινε μέχρι τις υποσχέσεις των προηγούμενων ταινιών στο franchise μπορεί να ποικίλει. Ενώ η ταινία εισάγει νέες ιδέες και ανατροπές, υπολείπεται η ποιότητα και ο αντίκτυπος των προηγούμενων ταινιών. Είναι τελικά μια υποκειμενική άποψη και εξαρτάται από τις ατομικές προτιμήσεις.

Ερώτηση 3: Πώς θα περιγράφατε τις παγίδες στο SAW 3?

Απάντηση 3: Οι παγίδες στο SAW 3 έχουν περιγραφεί ως χαζή και έλλειψη δημιουργικότητας. Μερικοί από αυτούς παρέχουν χώρο για εξαπάτηση, η οποία μπορεί να σπάσει την εμβάπτιση για τους θεατές. Ωστόσο, οι απόψεις ενδέχεται να διαφέρουν και ορισμένοι θεατές μπορεί να τους βρουν συναρπαστικές παρά τις ατέλειές τους.

Ερώτηση 4: Το Saw 3 συνιστάται για τους οπαδούς του franchise?

Απάντηση 4: Ενώ οι απόψεις σχετικά με αυτό το θέμα μπορεί να διαφέρουν, ορισμένοι αναθεωρητές υποδηλώνουν ότι οι οπαδοί του franchise θα πρέπει να δώσουν στο Saw 3 μια ευκαιρία. Ωστόσο, αναφέρεται επίσης ότι αυτή θα πρέπει να είναι η τελευταία δόση της σειράς, καθώς είναι σημαντικό να αφήσουμε το Saw Rest πριν η αξιοπιστία της μειώνεται περαιτέρω.

Ερώτηση 5: Το Saw 3 βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο Gore και τη βία?

Απάντηση 5: Το Saw 3 είναι γνωστό για τις φρικτές και βίαιες σκηνές του, καθώς είναι μέρος του είδους τρόμου. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένοι θεατές θεώρησαν ότι ο παράγοντας Gore καλείται πίσω σε αυτή την δόση σε σύγκριση με προηγούμενες ταινίες της σειράς.

Το Saw 3 έχει jumpscares

Ενεργώντας λίγο τυρώδες: Παρά τους συναρπαστικούς χαρακτήρες, υπάρχουν στιγμές που υπάρχουν μερικές ασυνέπειες στη νοημοσύνη του χαρακτήρα, ή συχνά η περίπτωση της δράσης τους. Ενώ είναι αξιοπρεπείς ως επί το πλείστον, οι συγγραφείς χτύπησαν μερικά μπλοκ από την άποψη του διαλόγου ή της κατεύθυνσης που ήθελαν να πάνε οι χαρακτήρες. Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές η “ένταση” τις κατακλύζει σε υστερικά χάδια που είναι τυρώδες και όχι πιστευτά. Επιπλέον, ο διάλογος μερικές φορές γίνεται τεμπέλης, απλά πηγαίνει σε expletives παρά ευνοϊκό διάλογο. Μια αδύναμη αντιπάθεια ναι, αλλά ζωγραφίζω σε καλαμάκια.

Κριτικές χρηστών

Παρά την τελευταία ταινία που ονομάζεται “The Final Chapter” 2017 μας έφερε ακόμα μια προσθήκη στο franchise και είναι μια πραγματική μικτή τσάντα.

Νομίζω ότι η σειρά SAW ξεκίνησε πολύ καλά, έδειξαν πραγματική υπόσχεση ήταν έξυπνες καλά κατασκευασμένες ταινίες, αλλά και δυστυχώς τόσα πολλά άλλα franchises φρίκης πήρε το Milked σε μετριότητα.

Οι ταινίες σταδιακά χειροτερεύουν και χειρότερα και αισθάνθηκαν απελπισμένα, καταφανή μετρητά και ήταν τόσο ντροπή που ένα τέτοιο franchise είχε αμαυρωθεί. Αυτά τα πράγματα πρέπει να γνωρίζουν πότε να το ονομάσουν μια μέρα και είδα.

Έτσι, εδώ έχουμε ένα άλλο παιχνίδι, μια άλλη σειρά δολοφονιών με φρικτό τρόπο, αλλά αυτή τη φορά μοιάζει με το παζλ είναι πραγματικά πίσω από τον τάφο!

Πασπαλισμένο με καλές ιδέες παζλ είναι σίγουρα μια βελτίωση σε άλλες πρόσφατες προσπάθειες και παραδίδει μερικές ανατροπές στην πορεία. Δεν έρχεται όμως κοντά στα ζαλισμένα ύψη των πρώτων ταινιών.

Θα ήθελα να συμβουλεύω τους οπαδούς του franchise να το δώσουν αυτό, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι αυτό πρέπει να είναι το τελευταίο. Αφήστε το Saw Die πριν γίνει ένα άλλο franchise του οποίου η αξιοπιστία έχει φύγει επειδή οι δημιουργοί δεν ήξεραν πότε να σταματήσουν.

Ακόμα δεν έρχεται κοντά στις προέλευσές του

Ουσιαστικά περισσότερο από το ίδιο

Πράγματα που έμαθα από αυτήν την ταινία:

Αγαπώ ακόμα το στυλ των παζλ και τον αγώνα για να τον δω ως ανταγωνιστή

22 από τις 27 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Mikesnppr 9 Ιανουαρίου 2018

Πολύ απογοητευτικό. Όχι μόνο επανεξέτασαν πολλές ιδέες από τις προηγούμενες ταινίες, αλλά η τελική αποκάλυψη έγινε επίσης αρκετές φορές στα προηγούμενα πριόνια.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες λόγω των spoilers, αλλά κάθε φορά που συνέβη κάποια συστροφή στην ταινία που ήμουν σαν “Περιμένετε, το έκαναν ήδη στο Saw X”. Στην πραγματικότητα, από τότε που είδα όλα τα πριόνια (λογοπαίγνιο) ήμουν σε θέση να μαντέψω σωστά ποια θα είναι η τελική αποκάλυψη επειδή όπως είπα, το έκαναν ήδη πριν.

Και οι περισσότερες από τις παγίδες ήταν απλά χαζές, μερικοί από αυτούς έδιναν πολύ χώρο για εξαπάτηση, η οποία έσπασε την εμβάπτιση για μένα, επειδή οι “παίκτες” ενεργούσαν σαν ηλίθιοι που για κάποιο λόγο άλλαξαν τους εγκεφάλους τους και μπήκαν σε αυτά σαν πρόβατα. Άλλες παγίδες απαιτούσαν λίγο πολύ από το παζλ, γιατί για να τους εγκαταστήσουν με τον τρόπο που πήγαν, θα έπρεπε να δει το μέλλον του Fricking.

Τα πρώτα πριόνια ήταν υπέροχα, αλλά αυτή η ταινία, και αρκετές προηγούμενες, είναι απλά κακό και το franchise πρέπει να ξεκουραστεί σε αυτό το σημείο. Και αν αποφασίσει να κάνει ένα άλλο, απλά μην επαναλάβετε τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και ξανά.

52 από τα 66 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Thesar-2 27 Οκτωβρίου 2017

Προειδοποίηση: spoilers

Περίμενε. Ήταν αυτό το PG-13? Σίγουρα αισθάνθηκε ότι ήταν και αναλώσιμο.

Το πιο θετικό πράγμα που θα μπορούσα να πω για το μέρος οκτώ από το franchise Saw είναι ότι το πλήρωμα ήξερε τι έκανε το τελευταίο μέρος της σειράς «αξέχαστες: flashbacks, ανατροπές, κακή δράση και τρομερό διάλογο.

Ίσως ήταν ένα εμπόδιο που αποφάσισα να περάσω όλες τις 7 ημέρες πριν από την απελευθέρωση του Jigsaw βλέποντας μια ταινία Saw την ημέρα. Ίσως ήμουν πριονισμένος.

Σε μια σειρά που αρχικά πίστευα ότι έγινε σταδιακά χειρότερα, βρήκα μια μικρή άνεση στο πόσο στενά δεμένα τα πρώτα επτά ήταν. Ένιωσα σαν ένα μακρύ (περίπου.) 11 ώρες miniseries και, ναι, που έκανε τη σειρά να αισθάνεται πλήρης. Και όταν τελείωσε, έπρεπε να τελειώσει. Ήμουν χαρούμενος που τελείωσε.

Μιλώντας για πάνω, αυτό είναι απόλυτη overkill, μόνο λιγότερο για τη δολοφονία. Ήταν τόσο ήπιο, έτσι κρατημένο, το αρχικό μου θετικό μετατρέπεται σε αρνητικό, ενώ οι δημιουργοί ξέχασαν πόσο αίμα πρέπει να υπάρχει.

Βασικά, είναι 10 χρόνια αργότερα και αμέσως καθώς ανοίγει η ταινία, το παιχνίδι ξεκινά ξανά. Όπως και στο Saw-Lore, η ταινία μετατοπίζεται από την πλευρά των μπάτσων σε ένα παιχνίδι παζλ.

Θα υπάρχουν ανατροπές? Σίγουρα, αλλά τα προβλέπετε από την αρχή. Θα υπάρχουν κόκκινες ρέγγες? Φυσικά, αλλά όπως και οι ανατροπές, θα ξέρετε ποιος είναι πίσω από αυτό. Θα υπάρξει εξαργύρωση? Λοιπόν, όχι για τη σειρά.

Τα παιχνίδια που έπαιξαν ήταν εξαιρετικά κουραστικά, οι κουρασμένες ρυθμίσεις φαίνονται αρχαίες και ο παράγοντας Gore ήταν τόσο καλής, σκέφτηκα ότι παρακολουθούσα τις πιο φρικιαστικές σκηνές από την ταινία “Vampire”, Twilight. Εξαιρετικά δευτερεύοντα πράγματα ενημερώθηκαν (νέα τεχνολογία – είδος – από τις τελευταίες εξόδους,), αλλά μόλις οτιδήποτε ήταν καινούργιο ή εισήχθη για να ανανεώσει τη σειρά. Λοιπόν, εκτός από γέλια.

Μερικές από τις παγίδες ήταν τόσο ξεκαρδιστικά κακές, δεν μπορούσα να καταλάβω σοβαρά αν αυτό ήταν σκόπιμο ή όχι. Ίσως εννοούσαν αστεία για να διασκεδάσουν τη δική τους σειρά, καθώς οι χαρακτήρες έκαναν συνεχώς τα σχέδια επίσης. (Αν συνέβαινε αυτό, τότε θα τους δώσω πίστωση για αυτό.·

Αυτή η ταινία είχε δυνατότητες, αλλά αισθάνθηκε ότι γράφτηκε τόσο γρήγορα όσο τα σενάρια 1 ανά έτος. Μόνο, αυτή τη φορά είχαν 7 χρόνια για να βρουν κάτι! Το έσφαξαν απλώς με μια ανανέωση ενός από τα χειρότερα στο αρχικό επτά.

Δεν θα συνιστούσα να βλέπω το SAW: Legacy, er, εννοώ, είδε VIII, um, παζλ!

Τελικές σκέψεις: Μετά το Sawathon μου, εδώ είναι πώς κατατάσσονται:

2. SAW II (★★★★/5 αστέρια.·

3. SAW III (★★★ ½/5 αστέρια.·

4. Saw VI (★★★/5 αστέρια.·

5. Saw IV (★★★/5 αστέρια.·

6. Saw V (★★ ½/5 αστέρια.·

7. Saw 3D (★★/5 αστέρια.·

8. Jigsaw (★ ½/5 αστέρια.·

45 από τα 70 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

JCTREasurer-684-881708 4 Δεκεμβρίου 2017

Προειδοποίηση: spoilers

Αυτή η ταινία είναι κακή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πω. Η δράση είναι τρομερή, η κατεύθυνση είναι τρομερή, το σενάριο είναι τρομερό, η βηματοδότηση είναι τρομερή και η “συστροφή” και οι παγίδες είναι όλες. το μάντεψες. τρομερός.

Οι πρωτότυπες ταινίες είδαν μια πλούσια ιστορία ενός άνδρα που αναζητούσε υψηλότερο σκοπό για το σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα που είχε αφήσει στον πλανήτη. Αυτή η ιστορία ήταν υφασμένη με στρώμα μετά από στρώμα περιστροφών και στροφών που πραγματικά-backed από το άλλο για να αφήσουν τον θεατή με πραγματικά καλές στιγμές wow. για παράδειγμα:

Όταν ανακαλύπτουμε ότι το θύμα με το κλειδί κάτω από το μάτι του στο Saw 2 λειτουργούσε από τον Δρ Gordon, αυτό έχει νόημα. Επειδή ο Γκόρντον ήταν χειρουργός. Όταν μαθαίνουμε ότι ο Hoffman είναι επίσης μαθητευόμενος, αυτό έχει νόημα επειδή υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που απαιτείται να μετακομίσει και να κρεμάσει θύματα που ένα κρεβάτι που οδηγούσε το παζλ και η Amanda 80 λίβρες δεν θα μπορούσε να έχει.

Αυτή η ταινία, εισάγοντας έναν άλλο μαθητευόμενο και δίνοντας μηδενικό λόγο για τον οποίο ποτέ δεν αναφέρεται στις επτά άλλες ταινίες είναι απολύτως τρελός. Είμαι βέβαιος ότι κάποιος θα επισημάνει “αλλά, ήταν ο τύπος που ανάμειξε τις ακτίνες Χ!«. εχ. Εντάξει. Εκτός από, οι ακτινογραφίες που αναμιγνύονται ποτέ δεν μιλούν σε οποιαδήποτε από τις επτά άλλες ταινίες. Ακόμη και στις μεταγενέστερες ταινίες όπου παίρνουμε το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του Kramer, μας λένε ότι ήξερε ότι είχε καρκίνο και ο λόγος για τον οποίο δεν λειτουργούσε είναι επειδή η ασφάλειά του τον αρνήθηκε για «προϋπάρχουσες συνθήκες».

Ένα άλλο πράγμα που με οδήγησε καρύδια για αυτή την ταινία είναι αυτό: Όταν οι άνθρωποι το κάνουν πέρα ​​από το μέρος όπου οι αλυσίδες αρχικά απελευθερώνονται από τους λαιμούς τους, πηγαίνουν δεξιά για την κλειδωμένη πόρτα. Όταν ο αχυρώνας που είναι μέσα είναι κακός ως heck και μπορείτε να δείτε καθαρά ότι τα διοικητικά συμβούλια που το κρατούν μαζί είναι αρκετά μακριά, παλιά και θα μπορούσαν, κατά πάσα πιθανότητα, να σπάσουν με οποιοδήποτε από τα γεωργικά εργαλεία που βρίσκονται ακριβώς γύρω. Εννοώ, έλα. Προσπαθούν να δείξουν, αργότερα, ότι το παλιό χοιρίδιο τους καταδιώκει, φροντίζοντας να τελειώσουν το παιχνίδι, αλλά σε αυτό το σημείο υπάρχουν τρεις παίκτες που εξακολουθούν να έχουν απομείνει, σε σχετικά καλή κατάσταση και, αν όλοι τους άρπαξαν ένα τσεκούρι, pick, φτυάρι και έσπασε από την πλευρά του Dang Barn, θα μπορούσαν να αναλάβουν όποιον ήρθε σε αυτά μαζί τους.

Επίσης, το “νέο παζλ”. Ιησούς Χριστός. Παρακαλώ, παρακαλώ μην αφήσετε αυτόν τον τύπο να επιστρέψει στη σειρά. Είναι ένας φοβερός ηθοποιός, έχει ένα backstory και απολύτως μηδενικό χάρισμα. Αν υποτίθεται ότι είναι ο τύπος για να οδηγήσει τη σειρά προς τα εμπρός. Ουάου. Μόλις. Ουάου.

Εν τέλει. Οι παγίδες είναι ο λόγος που οι άνθρωποι παρακολουθούν αυτές τις ταινίες και οι “παγίδες” σε αυτή την ταινία είναι απόλυτα σκουπίδια. Χωρίς πρωτοτυπία. Όχι “δροσερό”. Δεν στριμμένο. Απλά κουτσός και πιο κουτσός.

Παρακαλώ μην αφήσετε αυτά τα αδέρφια οπουδήποτε κοντά σε αυτό το franchise ξανά. Για όνομα του Θεού.

176 από το 216 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

RGKARIM 26 Οκτωβρίου 2017

“Ας παίξουμε ένα παιχνίδι”, αυτά τα απλά λόγια στοιχειώνουν τα θέατρα εδώ και χρόνια, σηματοδοτώντας την αρχή μιας ακόμη ταινίας slasher στη σειρά SAW. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μοναδική συστροφή στο Serial Killer Saga ήταν μόνο η αρχή σε ένα πρόσωπο που τρέχει, σπονδυλική στήλη, μερικές φορές ναυτία έπος που γαντζώθηκε μέχρι μέχρι την έκτη έβδομη επανάληψη όταν τελικά τελείωσε. Αυτό ήταν μέχρι το τρέχον έτος, όπου το έπος έπρεπε να αναζωογονηθεί με την ελπίδα να φέρει περισσότερα δολάρια στα θέατρα. Αυτή η όγδοη δόση θα έχει τη δυνατότητα να αψηφεί το θάνατο όπως ο πρωταγωνιστής Antihero, ή είναι νεκρός όπως τα φτωχά θύματα των παιχνιδιών του. Μόνο ένας τρόπος για να μάθετε και αυτό διαβάζετε τους φίλους μου, οπότε ας ξεκινήσουμε!

Fast-Pace: Με όλες τις αργές ταινίες που έχω δει, δίνω στηρίγματα στη σειρά SAW διατηρώντας τον συνεπή ρυθμό τους. Από την αρχή μέχρι το τέλος, η ιστορία συνεχίζει να κινείται, χωρίς να αποθηκεύει το δευτερόλεπτο για περιττές λεπτομέρειες ή προσπάθειες παρατεταμένης ανάπτυξης χαρακτήρων. Το μυστήριο του να υπολογίσουμε την ταυτότητα του Master του παιχνιδιού, αναμεμειγμένο με τις δοκιμές εξαπάτησης που υπόσχονται ένα βρώμικο τέλος είναι καλά ισορροπημένα για να κρατήσουν τα πράγματα να πηγαίνουν.

Αξιοπρεπείς χαρακτήρες: Μια ταινία τρόμου έχει συχνά πολλούς χαρακτήρες εγκεφάλου που ικετεύουν να είναι αλυσοπρίονο ζωοτροφές. Ευτυχώς, οι ταινίες Saw συνεχίζουν να επιλέγουν παίκτες που έχουν λίγο περισσότερη πολυπλοκότητα και δεξιότητες από ό, τι πολλοί από τους έφηβους Spring Break. Η παράδοση ζει, καθώς κάθε παίκτης έχει λίγο πιο θαμμένο μέσα, εξακολουθεί να έχει μερικά προφανώς προορισμένα πτώματα, αλλά άλλοι που έχουν πυροβολισμό στο να το βγάλουν έξω. Και για εκείνους που δεν βρίσκονται στο παιχνίδι, αλλά προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο, έχουν και κάποια στρώματα σε αυτά που μπορεί ή δεν μπορεί να είναι σχετικά με την ιστορία. Είναι αυτά τα συναρπαστικά στοιχεία που είναι κατασκευασμένα στην ιστορία, καθιστώντας τα πιο συναρπαστικά να ακολουθήσουν.

Η παρουσίαση: Ένα άλλο στοιχείο που μου αρέσει είναι η παρουσίαση της ταινίας. Πολλοί πηγαίνουν για τους σκοτωμένους, αλλά το καλύτερο στοιχείο για μένα είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχωρίζουν την ιστορία σε δύο ρυθμίσεις. Ο ένας εξακολουθεί να είναι οι παίκτες που προσπαθούν να ξεφύγουν από το κλείνει το πράγμα στο θάλαμο βασανιστηρίων της κόλασης, ενώ οι άλλοι είναι οι εξωτερικοί χαρακτήρες που κυνηγούν τον “μανιακό” που συνεχίζει να υφαίνει τις παγίδες του. Η ικανότητα να εμπλέκεται σε αυτά τα δύο εξαρτήματα, να εξισορροπήσει το χρονοδιάγραμμα για την παροχή ενδείξεων και συμβουλών για την ιστορία, διατηρώντας παράλληλα να επενδύσετε στο παιχνίδι. Μια τέτοια δυναμική παρουσίαση παρέχει αυτούς τους ελέγχους και τα υπόλοιπα που είναι απαραίτητα για μια ταινία slasher και διατηρώντας τα πράγματα όσο το δυνατόν πιο φρέσκα.

Twist: Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, οι ταινίες είδαν όλα σχετικά με τη δυνατότητα να ρίξετε αυτό το τελευταίο κλειδί στα γρανάζια για να φυσήξετε το μυαλό σας. Παρά την εμπειρία μου με την πρόβλεψη των τερματισμών, αυτό με πήρε. Οι ερωτήσεις που έθεσα ήταν στο σωστό μονοπάτι, αλλά ήταν σε θέση να ρίξουν αρκετούς παρεμβαλλόμενους παράγοντες για να με πετάξουν από το μονοπάτι. Το παζλ για άλλη μια φορά με εντυπωσιάζει με την αφήγηση τους και την κυριαρχία τους στην παρουσίαση. Δεν μπορώ να πω πολύ περισσότερα, αλλά να ρωτήσω τις σωστές ερωτήσεις και μπορείτε να λάβετε τις απαντήσεις.

Lazy Deaths: Αυτές οι πρώτες ταινίες ήταν περίπλοκες στις παγίδες τους. Είχαν σχεδιάσει συσκευές που ήταν μια εντυπωσιακή απεικόνιση της φαντασίας, της φρίκης και της μηχανικής που έδωσαν σε όλους ένα λάκτισμα από την άποψη του σχεδιασμού. Ενώ το Jigsaw εξακολουθεί να έχει τις εντυπωσιακές συνδέσεις και την αφήγηση, δυστυχώς αποτυγχάνει στους όρους των ίδιων των παγίδων. Είναι εκπληκτικά απλό ως επί το πλείστον, και λίγο πιο δεσμευμένο από ό, τι περίμενα σε αυτή τη σύγχρονη εποχή. Ναι, εξακολουθεί να υπάρχει άφθονο αίμα σε αυτή τη μάχη για ηθικές συνέπειες, αλλά δεν περιλάμβαναν τόσο πολύ δερματική τρέλα.

Ενεργώντας λίγο τυρώδες: Παρά τους συναρπαστικούς χαρακτήρες, υπάρχουν στιγμές που υπάρχουν μερικές ασυνέπειες στη νοημοσύνη του χαρακτήρα, ή συχνά η περίπτωση της δράσης τους. Ενώ είναι αξιοπρεπείς ως επί το πλείστον, οι συγγραφείς χτύπησαν μερικά μπλοκ από την άποψη του διαλόγου ή της κατεύθυνσης που ήθελαν να πάνε οι χαρακτήρες. Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές η “ένταση” τις κατακλύζει σε υστερικά χάδια που είναι τυρώδες και όχι πιστευτά. Επιπλέον, ο διάλογος μερικές φορές γίνεται τεμπέλης, απλά πηγαίνει σε expletives παρά ευνοϊκό διάλογο. Μια αδύναμη αντιπάθεια ναι, αλλά ζωγραφίζω σε καλαμάκια.

Το δυναμικό για μια σειρά: όπως η αρχική σειρά, ήλπιζα για ένα τέλος, αλλά τότε αυτή η ταινία εμφανίστηκε. Ενώ το άρεσε, ανησυχώ ότι ο τρόπος με τον οποίο τελειώνει αυτή η ταινία δημιουργεί τη δυνατότητα να ξεκινήσει μια νέα σειρά. Σίγουρα, αυτό σημαίνει περισσότερο είδε την καλοσύνη, αλλά σημαίνει επίσης τη δυνατότητα να αραιώσει αυτή την ταινία σε μια άλλη σειρά της σειράς μύλων που θα γίνει προϊόν τεμπέλης παραγωγής. Ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί, αλλά αυτές οι σειρές είναι το βραβείο που οι περισσότερες εταιρείες αναζητούν.

Το Jigsaw είναι το κομμάτι του παζλ που φέρνει την ποιότητα πίσω στην υπέροχη σειρά σφαγής. Επιστρέφοντας στις ρίζες, οι συγγραφείς ήταν σε θέση να φέρουν πίσω μια λαμπρή παρουσίαση και χαρακτήρες που μπορείτε να ακολουθήσετε. Όλες οι νοσταλγικές ιδιότητες έσπευσαν με τις θανατηφόρες παγίδες, φέρνοντας αυτό το γρήγορο ρυθμό, στρίψιμο παραμύθι που μας γοητεύει όλα αυτά τα χρόνια πριν. Αν και δεν είναι η πρώτη ταινία, ειδικά όσον αφορά το σχεδιασμό του θανάτου και τη δυνατότητα να αναβιώσει τη σειρά, ήταν μια ευπρόσδεκτη προσθήκη στη σειρά. Έτσι, αν ψάχνετε για την ταινία τρόμου του μήνα, το Jigsaw είναι η απάντησή σας για το θέατρο οι φίλοι μου.

Έγκλημα/φρίκη/μυστήριο: 8.5 ταινία συνολικά: 7.0

75 από τα 130 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Leofwine_draca 2 Νοεμβρίου 2017

Προειδοποίηση: spoilers

Συμφωνώ ότι το Jigsaw είναι μια περιττή συνέχεια στο franchise Saw, αλλά αν είμαι ειλικρινής, ολόκληρη η σειρά ήταν περιττή, εκτός από την πρώτη ταινία. Αυτό είναι μια πυκνά χλιαρή αποκατάσταση των προηγούμενων συνεπειών και ιδεών, με πέντε χαρακτήρες να ασχολούνται με περισσότερες θανάσιμες παγίδες, ενώ οι ντετέκτιβ στην εξωτερική προσπάθεια να καταλάβουν αν ο παζλ του δολοφόνου είναι πραγματικά πίσω και στο prowl και πάλι.

Όπως και με τις συνέπειες, αυτό είναι αρκετά συγκεχυμένο υλικό, αν και όλα έχουν νόημα προς το τέλος, αν και δεν ήμουν όλοι που πείθει από μερικές από τις ανατροπές. Ένας ηλικιωμένος Tobin Bell επιστρέφει στο ρόλο του (χάρη σε μία από τις προαναφερθείσες ανατροπές) και είναι μια ευπρόσδεκτη παρουσία και οι παγίδες είναι φρικιαστικές και δυσάρεστες, αν και όχι το πιο εφευρετικό του franchise. Όλοι μαζί, αυτό είναι αποδεκτό ναύλο, αν και δεν είναι μια ταινία που θα θελήσετε να ενοχλήσετε την επανεξέταση.

8 από τις 11 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Jtindahouse 4 Νοεμβρίου 2017

Παρόλο που οι άνθρωποι σπάνια το παραδέχονται, η σειρά ‘Saw’ ήταν μια από τις υψηλότερες σειρές τρόμου που έγινε ποτέ. Το ‘Jigsaw’ είναι η όγδοη καταχώρηση της σειράς και δεν υπάρχει ακόμη μια κακή ταινία που γίνεται μεταξύ τους. Μερικοί είναι αναμφισβήτητα καλύτεροι από άλλους, αλλά σας αψηφώ να με επισημάνετε ένα που είναι εγγενώς κακό. Σας αψηφώ επίσης να μου δείξετε μια άλλη σειρά τρόμου (ακόμη και κάθε είδους σειρά είναι σπάνια) που έχει διατηρήσει την ποιότητα σε πολλές ταινίες. Γι ‘αυτό ήμουν τόσο χαρούμενος που το “Jigsaw” ήταν μια λαμπρή ταινία, γιατί αν είχαν επιστρέψει επτά χρόνια αργότερα για να παρουσιάσουν μια κακή ταινία για χάρη να κερδίσουν χρήματα, θα είχε καταστρέψει τα πάντα. Ευτυχώς δεν συνέβαινε όμως.

Ενώ αυτό ακολουθεί τον τύπο που χρησιμοποιείται σε όλες τις προηγούμενες ταινίες, αισθάνεται επίσης αρκετά μοναδική με διάφορους τρόπους. Οι αρχικές επτά ταινίες τοποθετήθηκαν σε ένα πολύ σφιχτό χρονικό πλαίσιο. Αυτό φυσικά πιέζει δέκα χρόνια στο μέλλον. Αυτό προσθέτει στρώματα ίντριγκας στις διαδικασίες, γιατί πώς θα μπορούσε να διαπράττει αυτά τα εγκλήματα όταν πέθανε όλα αυτά τα χρόνια πίσω? Και απλά ξέρετε ότι θα έχουν μια λαμπρή απάντηση σε αυτήν την ερώτηση.

Όσον αφορά τις παγίδες σε αυτό, δεν είμαι πολύ σίγουρος πως νιώθω. Κανένας από αυτούς δεν ήταν κακός, ωστόσο κανένας από αυτούς δεν με έσπασε πραγματικά μακριά. Το αγαπημένο μου (χωρίς να δίνω μακριά spoilers) ήταν στην πραγματικότητα το πιο απλό στην ταινία που αφορούσε ένα όπλο. Η ψυχολογία πίσω από αυτό είναι αυτό που μου άρεσε. Λατρεύω όταν αυτές οι ταινίες δεν φοβούνται να είναι έξυπνοι.

Η συστροφή σε αυτό με έπιασε εντελώς εκτός φρουράς. Έχω ακούσει τους ανθρώπους να λένε ότι δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένοι από αυτό και θεώρησαν ότι η ταινία εξαπάτησε, ωστόσο διαφωνώ. Τίποτα δεν είναι εκτός ορίων που έρχονται σε μια ταινία «SAW». Πρέπει να ξέρετε ότι εισέρχεται. Συνολικά, μου άρεσε απολύτως αυτή η ταινία και θα το συνιστούσα διεξοδικά σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται ούτως ή άλλως για το είδος.

41 από τα 72 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Thelittlesongbird 30 Νοεμβρίου 2017

Πριν παρακολουθήσω το «Jigsaw», ως μέρος της επιθυμίας μου να δω όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες του 2017 κατά τη διάρκεια μιας πολύ αναγκαίας ήσυχης περιόδου μετά από πέντε χρόνια εντατικής, πλούσιας ανταμείβοντας, αλλά μερικές φορές αγχωτικό κολέγιο μουσικής, οι προηγούμενες επτά ταινίες «Saw» παρακολουθούσαν να ξέρουν τι να περιμένουν και να έχουν ακούσει τόσα πολλά για το franchise.

Το franchise είναι κάπως μεταβλητή στην ποιότητα, η προβληματική αλλά πολύ καλή πρώτη ταινία είναι η καλύτερη και η καλύτερη συνέχιση είναι η δεύτερη και η έκτη. Η τρίτη ταινία δεν έκανε πολλά για μένα, η τέταρτη ταινία με άφησε στο φράχτη, ενώ το πέμπτο και το «Saw 3D: Το τελευταίο κεφάλαιο» ήταν σοβαρές απογοητεύσεις. Θα βγει σε ένα άκρο και δεν είμαι σίγουρος πόσο αμφιλεγόμενη είναι η άποψη, λέγοντας ότι αφού είδε το «παζλ» ότι είναι γενικά ένα από τα καλύτερα και ίσως το καλύτερο από το πρώτο από το πρώτο.

Το “Jigsaw” δεν είναι τέλεια σίγουρα και τα προβλήματα εδώ είναι εμφανή και στις προηγούμενες ταινίες. Η επεξεργασία είναι παραπλανητική. Οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι με ελλιπή τόξα χαρακτήρων. Η ιστορία έχει θέματα λογικής και αξιοπιστίας (όπως και οι υπόλοιπες ταινίες «Saw», συμπεριλαμβανομένου του πρωτότυπου), με λίγα σκέλη που δεν είναι ιδιαίτερα καλά στρογγυλεμένα. Το σενάριο, μερικές φορές σφιχτό και ενδιαφέρουσα, ενώ μισοψημένο και τυρώδες σε άλλους, και η δράση, με ένα ψύχημα Tobin Bell και μια εξασφαλισμένη Laura Vandervoort που έρχεται πολύ καλά και άλλοι είναι ήπια, είναι άνιση.

Ωστόσο, το “Jigsaw”, η επεξεργασία στην άκρη, δεν φαίνεται πολύ άσχημα, για μένα είναι μια από τις καλύτερες “πριονιστικές” ταινίες και μια μακριά κραυγή από την καταστροφή του ‘Saw 3D: Οι τιμές παραγωγής του τελικού κεφαλαίου’. Είναι κλειστοφοβικό, περίτεχνο και πολύ ατμοσφαιρικό, με ανατριχιαστικό σχεδιασμό παραγωγής και μερικές από τις πιο γυαλισμένες κατεύθυνσης της σειράς βοηθώντας πολύ. Η μουσική είναι κατάλληλα τρομακτική.

Παρά την γελοία της, η ιστορία είναι επίσης άκρη-καθίσματος και εξαιρετικά ατμοσφαιρική. Υπάρχει γνήσιος φόβος, μερικές πραγματικά φανταστικές παγίδες και σκοτώνει και ένα μεγάλο μέρος του είναι ενοχλητικό και ανατριχιαστικό. Είναι φρικτό αλλά όχι άχρηστα ή υπερβολικά. Ενώ δομικά είναι λίγο περισσότερο από το ίδιο, υπάρχει αρκετή φρεσκάδα για να σταματήσουμε το «παζλ» από το να αισθάνεσαι κουρασμένος και όπως η σειρά είχε εξαντληθεί από το χυμό, μια ατμόσφαιρα που έδωσαν μερικές από τις προηγούμενες συνέπειες. Οι στροφές που παίρνουν η ταινία είναι έξυπνες, αν όχι ακριβώς τολμηρές, και το θεαματικά ψύχραιμο τέλος είναι ένα από τα καλύτερα και πιο αξέχαστα, λέγοντας πολλά, καθώς οι περισσότερες από τις ταινίες δεν έχουν καλές καταλήξεις (με τις εξαιρέσεις του πρώτου, «Saw Vi» και αυτό) και αυτό). Ο ίδιος ο Jigsaw εξακολουθεί να γοητεύει με αρκετά από αυτά που τον ξεχωρίζει ως χαρακτήρας.

Συνολικά, το Jigsaw επιστρέφει σε μία από τις καλύτερες εκδρομές της σειράς. 7/10 Bethany Cox

11 από τα 17 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Abcloverlane 26 Οκτωβρίου 2017

Δεδομένου ότι το Franchise Saw είναι μία από τις μεγαλύτερες ένοχες απολαύσεις μου όταν πρόκειται για τρόμο, ελπίζω για μια νέα δόση από τότε που το τελευταίο κεφάλαιο έπρεπε να τερματίσει το franchise το 2010. Παρόλο που οι ταινίες έγιναν σταδιακά χειρότερα, υπάρχει κάτι για αυτό το franchise που με τραβά πάντα πίσω και με κάνει να θέλω να το παρακολουθήσω ξανά.

Είχα μεγάλες προσδοκίες για το Jigsaw λόγω δύο λόγων: ένας, οι παραγωγοί ανέφεραν σε μια συνέντευξη ότι τους προσφέρθηκαν πάνω από εκατό σενάρια για μια νέα ταινία από διαφορετικούς συγγραφείς, αλλά ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένοι με κανένα από αυτά μέχρι να ανακαλύψουν ένα σενάριο τόσο καλό, το οποίο τελικά πήρε τη λήψη για να προσαρμοστεί. Δεύτερον, οι αδελφοί Spierig, διευθυντές του Jigsaw, είχαν προηγουμένως σκηνοθετήσει τον προορισμό, μια τόσο έξυπνη και δελεαστική ταινία ταξιδιού sci-fi που μου άρεσε πολύ.

Αφού έβλεπα το παζλ, έφυγα από το θέατρο απογοητευμένο. Θα ξεκινήσω με αυτό που μου άρεσε:

Το σκορ από τον Charlie Clouser είναι εξίσου υπέροχο όπως ήταν πάντα και καταφέρνει να πάει στη γραμμή τέλεια με κάθε σκηνή.

Οι παραστάσεις δεν με ενοχλούσαν καθόλου, αν και κανένας από τους ηθοποιούς δεν παίρνει πραγματικά να λάμψει. Η Laura Vandervoort και ο Paul Braunstein ξεχώρισαν εδώ, με τους τελευταίους να δημιουργούν μερικές αστείες στιγμές άξια θαυμασμού.

Η κατεύθυνση ήταν πολύ γυαλισμένη και η ταινία γυρίστηκε ικανοποιητικά, αλλά οι αδελφοί Spierig δεν δόθηκαν πολλά για να δείξουν τη δημιουργικότητά τους. Αυτό με οδηγεί στα αρνητικά.

Το CGI είναι πολύ καλό. Υπάρχει, ωστόσο, μια σκηνή στην οποία ένιωθα σαν να παρακολουθούσα μία από τις πιο πρόσφατες ταινίες Resident Evil και αυτό δεν λειτούργησε για μένα.

Αυτό που δεν μου άρεσε:

Οι ιδέες σε αυτήν την ταινία και τη συνολική του πλοκή είναι κάπως υποανάπτυκτες. Γνωρίζω ότι αυτό υποτίθεται ότι είναι μια νέα “αρχή” για αυτές τις ταινίες, αλλά ως εκκινητής franchise, ήθελα περισσότερα να εξερευνηθούν. Η πλοκή πέφτει επίπεδη επειδή η ταινία κόβει από σκηνή σε σκηνή τόσο γρήγορα και προσπαθεί να γεμίσει πολλαπλές αφηγήσεις σε 85 λεπτά, που τελικά κανένας από αυτούς δεν έχει αντίκτυπο.

Το πριόνι είναι γνωστό για τις σπλαχνικές παγίδες και τις συσκευές βασανιστηρίων, οπότε ανυπομονούσα να δω περισσότερα από αυτά. Ωστόσο, το παιχνίδι που παρουσιάζεται σε αυτήν την ταινία δεν έχει δίπλα σε μη αξέχαστες παγίδες. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι πολύ tamer από ό, τι έχουμε δει πριν και απλά δεν μπορούν να κρατήσουν ένα κερί σε όλες τις έξυπνες παγίδες από τις προηγούμενες ταινίες.

Η ανάπτυξη χαρακτήρων είναι ένα άλλο ζήτημα σε αυτήν την ταινία. Οι χαρακτήρες είναι τόσο μονοδιάστατοι, με μερικούς από αυτούς να είναι εκεί μόνο για να γεμίσουν την οθόνη. Και αναφέρομαι σε κάποια από τα κύρια χύτευση εδώ. Επίσης, τα τόξα χαρακτήρων παραμένουν ημιτελή και η ταινία αισθάνθηκε σαν να τελείωσε όταν το πιο σημαντικό μέρος της ιστορίας επρόκειτο να συμβεί.

Η επεξεργασία υπονομεύει τι θα μπορούσε να ήταν μερικές πολύ αγωνιώδεις σκηνές λόγω της δυσκολίας του, κόβοντας από μια αφήγηση (το παιχνίδι) στο άλλο (η έρευνα) σε τυχαίες στιγμές.

Τώρα, όλα καταλήγουν στη συστροφή. Ήταν καλό και απροσδόκητο? Λοιπόν, όχι, όχι πραγματικά. Δεν είναι απαραιτήτως επειδή μπορείτε να το προβλέψετε από μίλια μακριά (για τα οποία η ταινία προσφέρει συμβουλές σε όλο τον χρόνο) λόγω του μικρού συνόλου χαρακτήρων της, αλλά επειδή δεν είχε απήχηση για μένα. Δεν με έριξε μακριά και θα μπορούσατε να το προβλέψατε μόνο από την εμπορία της ταινίας. Όπως και με τις παγίδες, απλά δεν έχει την ίδια σπλαχνική αίσθηση με τις προηγούμενες ταινίες και δεν σας κάνει πραγματικά να επιθυμείτε για την απελευθέρωση του επόμενου κεφαλαίου.

Συνολικά, το Jigsaw ξεχωρίζει από τις προηγούμενες ταινίες της σειράς με τη βοήθεια των δύο σκηνοθέτων που καταφέρνουν να κάνουν την ταινία να φαίνεται κομψή και κηλίδα, αλλά τελικά, δεν καταφέρνει να δημιουργήσει την αίσθηση του επείγοντος που είχαν μερικές από τις παλιές ταινίες και, δυστυχώς, απογοητεύει σχεδόν σε κάθε άλλο επίπεδο. Και ναι, υπάρχουν στιγμές εξυπηρέτησης ανεμιστήρων, αλλά ως οπαδός αυτού του franchise, ένιωθα πολύ λίγο ενθουσιασμό όταν συνέβησαν.

Ας ελπίσουμε ότι, αν η ταινία κάνει καλά από την άποψη του box office, η συνέχεια θα βελτιώσει αυτό το franchise “Reinvention”.

113 από τα 159 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

claudio_carvalho 12 Ιανουαρίου 2018

Το franchise “Jigsaw” είχε μια λογική αρχή το 2004 και κατά μήκος των ετών, η πτώση ήταν εύκολα προβλέψιμη με τρομερό, απίστευτο και χειρότερο και χειρότερα σενάρια. Το 2010, το franchise έφτασε στο κάτω μέρος του με το φοβερό “Saw 3D”. Το franchise ξεκουράζεται ειρηνικά, αλλά επτά χρόνια αργότερα, οι διευθυντές Michael Spierig και Peter Spierig αποφασίζουν να αναβιώσουν το περίφημο franchise με τους συγγραφείς Pete Goldfinger και Josh Stolberg. Το αποτέλεσμα είναι μια επαίσχυντη κακή ταινία με τις πιο παράλογες και απίστευτα ανατροπές και υπερτιμημένη στο IMDB. Η ψήφος μου είναι τρεις.

Τίτλος (Βραζιλία): “Jogos Mortais: Jigsaw” (“Mortal Games: Jigsaw”)

25 από τα 48 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Neobateman 17 Νοεμβρίου 2017

Δεν ήμουν ποτέ ένας τεράστιος ανεμιστήρας της σειράς SAW. Μου άρεσε το πρώτο που σκέφτηκα ότι προσωπικά ήταν μια εξαιρετική ταινία τρόμου. Ωστόσο, μετά την πρώτη ταινία, η οποία είχε ένα ωραίο θέμα για τη ζωή, οι ταινίες Saw έγιναν όλο και περισσότερο gore πάνω από την ουσία. Στις συνέπειες ο μόνος σημαντικός παράγοντας για να υπάρξουν αυτές οι ταινίες ήταν οι βίαιες παγίδες. Είχαμε το εικαζόμενο τελευταίο κεφάλαιο το 2010, αλλά όταν υπάρχει μια ευκαιρία για το franchise να κερδίσει ξανά χρήματα, υποθέτω ότι δεν ήταν. Αυτή η δόση θα πω ότι είναι η καλύτερη συνέχεια Saw που είχαμε μέχρι αυτό το σημείο (που πραγματικά δεν λέει πολλά). Χρόνια μετά τα γεγονότα του προηγούμενου κεφαλαίου, ο δολοφόνος του παζλ επέστρεψε. Ωστόσο, είναι ο John Kramer ή όχι? Αυτή είναι η ερώτηση που προσπαθούν να απαντήσουν οι κύριοι χαρακτήρες της ταινίας. Ωστόσο, η πλοκή είναι τόσο αδιάφορη αλλά και σύγχυση, ειδικά όταν έχετε κατά νου τα άλλα κεφάλαια. Θα πω ότι η συνέχεια δεν ήταν ποτέ μια δύναμη των ταινιών SAW. Οι χαρακτηρισμοί ήταν επίσης ασυμβίβαστοι και δεν είχαν τίποτα να πω. Δεν ήταν ακόμη ενδιαφέρον. Έχουμε λοιπόν ένα μυστήριο δολοφονίας χωρίς μια συναρπαστική ιστορία, μη ενδιαφέρον χαρακτήρες και χωρίς ενδιαφέρουσες ιδέες. Η ταινία δεν έχει καν την πολυτέλεια να προσφέρει οποιεσδήποτε φοβίες. Ναι, σίγουρα υπήρχαν οι εύκολες φοβίες άλματος, αλλά ποτέ δεν έτρεξα όταν το είδα αυτό. Οι παγίδες δεν είναι επίσης τόσο φρικιαστικές, οπότε ακόμη και σε αυτή την κατηγορία αποτυγχάνει. Το μόνο πράγμα που θα πω για αυτήν την ταινία είναι ότι όλοι προσπαθούν. Η κατεύθυνση είναι κάπως ικανή, όλοι οι ηθοποιοί προσπαθούν (μερικοί έργο, μερικοί δεν το κάνουν) και προσπαθούν να πάρουν το Saw πίσω στις ρίζες του πρωτότυπου.

48 από τα 77 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

NEIL-476 8 Μαΐου 2018

Προειδοποίηση: spoilers

10 χρόνια μετά το πέθανε ο δολοφόνος John Kramer, μια σειρά δολοφονιών φαίνεται να δείχνει ότι είναι πίσω. Αλλά πώς μπορεί να είναι? Τον είδα να πεθαίνει! Τον είδα να είναι θαμμένο! είδα. Χμμ, πριόνι.

Το franchise των ταινιών τρόμου μας έδωσε το Twisted Modus Operandi του Jigsaw – απαγάγει αρκετούς ανθρώπους που έχουν αδικηθεί άλλους και έπεσαν μακριά με αυτό, έπειτα τους έβαλαν σε μια σειρά από “παιχνίδια” όπου τους δίνεται η επιλογή μεταξύ αιματηρού, και έτσι εξαργύρωσαν, τους ίδιους ή αντιμετωπίζουν ένα εφευρετικό, αλλά gory. Περιττό να πούμε ότι προκύπτουν πολλοί θάνατοι.

Το Jigsaw, 7 χρόνια μετά την τελευταία ταινία, αλλά, χρονολογικά, 10 χρόνια μετά τα γεγονότα σε αυτό, παραδίδει περισσότερα από αυτά και χαρακτηρίζει τον Tobin Bell να επιστρέφει ως νεκρούς – ή έτσι σκεφτήκαμε – Jigsaw/John Cramer. Αυτό σας δίνει αυτό που περιμένετε από μια ταινία πριονιού – περίπλοκη και αιματηρή σφαγή, αλλά είναι επίσης καλά σχεδιασμένη με επεξηγηματικές αποκαλύψεις που ικανοποιούν αλλά δεν σας εξαπατούν αν έχετε παρακολουθήσει τη σειρά μέχρι στιγμής.

Αυτό είναι πολύ από το είδος του και, με αυτό το κριτήριο, είναι αρκετά καλό.

4 από τα 5 βρήκαν αυτό το χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Brandon_walker_robinson 27 Οκτωβρίου 2017

Από το 2004 έως το 2010, χαιρετίσαμε με μια ταινία SAW μία φορά κάθε Απόκριες. Κάθε ταινία χτίστηκε στο ίδρυμα της προηγούμενης ταινίας, θεωρώντας τους κυριολεκτικά ως επαναλήψεις μεταξύ τους. Τώρα που ο χρόνος έχει περάσει μεταξύ ταινιών και νέων ταινιών και ιδεών έχουν βγει από τότε στο είδος πορνογραφικού βασανιστηρίου (μισώ τη χρήση αυτής της φράσης, ειδικά για να περιγράψει την πρώτη ταινία), το νέο έδαφος έπρεπε να σπάσει. Υπάρχουν οπαδοί που είδαν σκληρά όπως εγώ που γνωρίζουν περισσότερο κάθε μικρή πολυπλοκότητα των πρώτων επτά ταινιών, αλλά κανείς δεν νοιάζεται πια για την παλιά φόρμουλα. Κουρασμένος. Αντί να επαναλάβουμε, ήρθε τώρα η ώρα να καινοτομήσουμε. Εισαγάγετε συν-συγγραφείς Josh Stolberg & Pete Goldfinger και συν-διευθυντές Michael & Peter Spierig, και στο Halloween του 2017 παίρνετε Jigsaw.

Όλα αυτά ακολουθούν μια παρόμοια πορεία με το franchise του Jurassic Park. Η JP είχε συνέχειες ότι, ενώ το όνομα κατέχει τη δική τους, μετά από λίγο άρχισε να απομακρύνει μερικούς κινηματογραφιστές και μάλιστα πλησιάζει στο άλμα του καρχαρία αν συνεχιστεί κάτω από το πεπατημένο μονοπάτι. Έτσι δημιούργησαν κάποιο χώρο μεταξύ τους για μερικά χρόνια και επέστρεψαν με μια επωνυμία. Both films (Jigsaw and Jurassic World) serve as standalone films if you so want to treat them as such or jump into them anew, play off their respective first films in terms of content and paying proper homage, modernize themselves and play more to a general casual audience (Jigsaw domestically, JW globally), can and probably will churn out its own set of sequels, and let veterans of the franchises appreciate the small bits that played off any one of the previous installments. Ο Jurassic World ζει σε ένα περιβάλλον PG-13 και έπεσε σε περισσότερες τροπές του Χόλιγουντ (συμπεριλαμβανομένου του CGI), συν είναι μια πολύ υψηλότερη ταινία προϋπολογισμού, αλλά το Jigsaw εξακολουθεί να σπάει πολύ νέο έδαφος που δεν θα παίξει οικεία στις ταινίες Saw Of Old.

Όταν ο Darren Lynn Bousman πήδηξε στο σκάφος στο Direct Saw II, σημείωσε στο σχόλιο που παρακολουθεί τι κάποιες από τις «συρραπτικές» ήταν για το franchise, συμπεριλαμβανομένων των Quick Cuts. Ενώ δεν συμφωνώ με αυτή την αξιολόγηση, αυτό συνεχίστηκε για τις επόμενες δύο ταινίες του στο franchise και οι σκηνοθέτες David Hackl και Kevin Greutert ακολούθησαν μια παρόμοια μορφή. Οι ταινίες βρέθηκαν επίσης στο Flashback Haven, παρέμειναν σχεδόν αποκλειστικά σε εσωτερικές ρυθμίσεις και συγκεντρώθηκαν ένα σύνολο χαρακτήρων για να συνδεθούν μέσα σε ένα μικρό σύμπαν. Το Jigsaw ανοίγει την αίσθηση ότι αυτό συμβαίνει σε μια μεγαλύτερη πόλη και περιβάλλον, αφήνοντας τους χαρακτήρες μέσα και έξω από τα παιχνίδια να εξερευνούν περισσότερα και να είναι άνθρωποι Realer (στο ότι δεν εξυπηρετούν μόνο το σκοπό της ταινίας μόνο, όπως έχουν ζωές έξω από αυτό που βλέπουμε). Η διαμόρφωση της ταινίας έχει αλλάξει, η παλέτα χρωμάτων έχει διευρυνθεί, η βαθμολογία του Charlie Clouser δεν είναι τόσο στο πρόσωπό σας, και η παραγωγή απλά δεν αισθάνεται τόσο φθηνή. Έγιναν τα δεξιά βήματα για να καταστήσουμε αυτή την ταινία πολύ πιο προσιτή και βλέπω αυτό να συνεχίζεται στο μέλλον.

Ενώ ο Jurassic World φαίνεται να αφαιρεί τις συνέπειες από τον Canon (θα δούμε αν αυτό ισχύει με την εμφάνιση του Jeff Goldblum στο Fallen Kingdom), ο παζλ παίζει έντονα με την έννοια ότι αν πάτε χωρίς να δείτε, να θυμηθείτε ή να έχετε κατά νου το 4-7, θα είστε εντάξει. Ο Hoffman είναι εντελώς έξω από την εικόνα στο παζλ, ποτέ δεν αναφέρθηκε ή ανησυχεί. Τα μόνα χαρακτηριστικά που πρέπει να γνωρίζουν σε αυτές τις ταινίες ήταν ότι ο Ιωάννης έχασε ένα παιδί, ήταν κάποτε σε σχέση με τον Jill Tuck και υπήρξε μια αυτοψία που εκτελείται στο σώμα του. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσατε εξίσου εύκολα να αγνοήσετε τις λεπτομέρειες για το SAW II και το SAW III, και πιθανότατα θα είστε εντάξει. Γνωρίζοντας ότι ο John Kramer σκοτώθηκε στην τρίτη ταινία μπορεί να είναι αρκετή.

Αυτό πραγματικά παίζει κυρίως την πρώτη ταινία που είναι πιο αποτελεσματική, όμως. Εκτός από την περίπλοκη των παγίδων και των παιχνιδιών που κατασκευάζονται (που θα μπορούσαν να μεταβαίνουν πιο ομαλά βλέποντας τις άλλες επτά ταινίες πρώτα), μπορούμε να αφήσουμε την πρώτη ταινία να κατανοήσει ότι ένα άτομο που έχει πληγεί από καρκίνο βάζει τα θύματα σε σενάρια ζωής ή θανάτου εξαιτίας των ηθικών αμαρτιών που έχουν δεσμευτεί και αν σκοτωθεί να πάρει ένα κομμάτι παζλ από τα σώματα τους. Τα έμπειρα άτομα θα βρουν επίσης μερικές από τις ανατροπές στη νέα ταινία κάπως προβλέψιμα απλώς και μόνο επειδή γνωρίζουν πώς σκέφτεται ο παζλ (ή πραγματικά, πώς σκέφτονται οι συγγραφείς). Υπήρχαν πάνω από μισή ντουζί. Δεν έκανα την ταινία κατώτερη επειδή κάθομαι και σκέφτομαι τον περιστασιακό κινηματογράφο που βιώνει αυτή την ταινία και νομίζω ότι το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας τώρα είναι τουλάχιστον να δείτε την πρώτη ταινία και heck ακόμη και το πολύ γνωρίζει το αποτέλεσμα της αρχικής τριλογίας. Το SAW IV, V, VI και το τελευταίο κεφάλαιο τώρα καταλήγουν να είναι κινηματογραφικές ταινίες, εκτός εάν οι συνεχόμενες συνέπειες του παζλ καταλήγουν να επιστρέφουν σε αυτά περισσότερο από ό, τι έχουν τώρα.

Μου άρεσε αυτή η ταινία. Θα μπορούσε να ήταν μια πλήρης απογοήτευση απορριμμάτων όπως η έβδομη ταινία, και δεν ήταν. Αυτό επαναφέρει το franchise αφού είχε σταματήσει και αναπνέει καθαρό αέρα. Ίσως θα πάρουμε ένα ζευγάρι ακόμα μέσα στους επόμενους Halloweens, γιατί υπάρχει κάτι που πρέπει να εξερευνήσετε, αλλά δεν ξέρω πώς θα θέλουν να το κάνουν. Εναπόκειται στα δημιουργικά οστά τους τώρα, και μου αρέσει αυτή η πτυχή του επειδή μπορούν να κάνουν καλές ταινίες αν δοκιμάσουν το πιο darned πιο darning στο να το πράξουν.

Εάν αυτή η ταινία σας ενδιαφέρει αρκετά που θέλετε να δώσετε στην πρώτη ταινία μια ευκαιρία και δεν έχετε ακόμη, μεταβείτε στο Netflix αυτή τη στιγμή για να το ελέγξετε, σκεφτείτε να ολοκληρώσετε την αρχική τριλογία αν το αγαπήσετε αρκετά για να δείτε τι θα συμβεί στη συνέχεια και ελέγξτε αυτή την ταινία όταν είστε σε θέση. Έχω φτάσει στο όριο των 1000 λέξεων, οπότε τώρα θα σας αφήσω εδώ με την κατάταξη franchise μου:

Ανασκοπήσεις

ο Είδε Το franchise είναι μια από τις πιο καυτές σειρές τρόμου στην πρόσφατη μνήμη. Φέρνει μια πολύ ξεχωριστή ψυχολογική συστροφή στα θέματα μακάβης για τα οποία είναι γνωστό το είδος, και όμως διαθέτει επίσης τις συναρπαστικές “γοητευτικές” στιγμές με τις μοναδικές παγίδες που οδηγούν “ο κακοποιός” Jigsaw δημιουργεί. SAW III Ολοκληρώνει την εμπειρία της τριλογίας και προσφέρει μια γεμάτη, σκοτεινή και τρομακτική ταινία που εκρήγνυται με ενθουσιασμό και ενέργεια από την πρώτη του σκηνή στο συμπέρασμα του σαγόνου. Είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη ταινία της τριλογίας και πραγματικά λάμπει με μερικές από τις πιο ικανές και απίστευτες κινηματογραφικές ταινίες που έχουν δει ποτέ από τον σκηνοθέτη Darren Lynn Bousman. SAW III είναι η καλύτερη ταινία τρόμου του 2006.

SAW III Παίρνει αμέσως μετά Πριόνι ii με πολύ γρήγορο ρυθμό. Το άλμα δεξιά στη φρικτή φύση που ο Bousman προσφέρει καλύτερα, SAW III Ποτέ μην σταματάτε για ένα δευτερόλεπτο για να σας επιτρέψει να πιάσετε την αναπνοή σας. Χωρίς να αποκαλύπτεται πάρα πολύ από την ιστορία, καθώς το πολύ περίπλοκο και σχολαστικό οικόπεδο είναι αυτό που κάνει SAW III Τόσο ενδιαφέρουσα, είναι μια στενή συνέχεια από τα δύο πρώτα, συχνά συνδέοντας μέσω αναδρομών. Οι δύο νέοι οδηγοί αυτή τη φορά είναι ο Jeff (Angus MacFadyen) και ο Lynn (Bahar Soomekh), του οποίου η άμεση συμμετοχή μπορεί να βρεθεί μόνο βλέποντας μόνο SAW III σε θέατρα. Όλα έρχονται μαζί σε μια συγκλονιστική κορύφωση που κανείς στο κοινό δεν θα δει να έρχεται. Όταν τελικά χτυπά, θα νιώσετε τα ρίγη κάτω από τη σπονδυλική σας στήλη, καθώς συνειδητοποιείτε ότι ένα ακόμη φανταστικό Είδε Η ταινία σας έχει ξαναγυρίσει.

Τις παγίδες, αν και όχι τόσο πολυάριθμες όσο οι περισσότεροι Είδε Οι οπαδοί μπορούν να ελπίζουν, αποδείχθηκαν εξίσου ευχάριστοι με αυτούς που βρέθηκαν στις δύο πρώτες ταινίες. Έχουν σχεδιαστεί αρκετά καλά για να ράβουν αυτόν τον “γοητευτικό” παράγοντα σοκ πίσω από το καταλληλότερο επίπεδο που περιμένουν οι οπαδοί τρόμου σε ένα Είδε ταινία. Ο καθένας φέρνει όλη την αναμενόμενη άσχημη, γκροτέσκο αριστεία που ο Bousman και η ομάδα του δημιουργούν καλύτερα και σίγουρα θα κερδίσουν ένα περίφημο σημείο ανάμεσα στο Great Kills του είδους τρόμου. Οι θεατές SqueAmish είναι εγγυημένοι να ξοδέψουν μεγάλο μέρος του χρόνου λειτουργίας κοιτάζοντας μακριά από την οθόνη. Πριόνι Η δύναμη ως ταινία τρόμου δεν είναι η φθηνή άλματα, αλλά ο Gore και ο παράγοντας “Oh-My-God” που προκύπτουν από τις πολλές παγίδες και τα μυστικά του.

Ο Villainous Mastermind Jigsaw (Tobin Bell) εμφανίστηκε μόνο εν συντομία στο πρωτότυπο Είδε και είδε καθ ‘όλη τη διάρκεια Πριόνι ii. Αυτή τη φορά περιορίζεται σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, αλλά κάθε λέξη που λέει και κάθε πρόταση που μιλάει είναι γεμάτη βάθος και σοφία. Το Bell είναι η λαμπερή προσωπικότητα που κάνει το σύνολο Είδε Το franchise μεγαλώνει πολύ πέρα ​​από μια σειρά παγίδων, και μέσα SAW III Στρέφει τη μεγαλύτερη απόδοσή του ακόμα. Ο Shawnee Smith ως ο νέος μαθητευόμενος της Jigsaw Amanda δημιουργεί έναν συναισθηματικό χαρακτήρα του οποίου η περίπλοκη κατανόηση απεικονίζεται τέλεια με λεπτότητα και βάθος. Ακόμα και οι νεοφερμένοι Bahar Soomekh και Angus MacFadyen ταιριάζουν εύκολα στη ζοφερή ατμόσφαιρα που αποτελεί το σύμπαν του Jigsaw.

Αν και οι περισσότεροι θα πρέπει να κοιτάξουν μακριά σε μερικές από τις πιο έντονες στιγμές, Πριόνι Η απίστευτα πνευματική κινηματογραφική παραγωγή θα κερδίσει την προσοχή στο μυαλό ακόμη και εκείνων που συνήθως μένουν μακριά από τη φρίκη. SAW III είναι μια από τις πολύ λίγες ταινίες τρόμου εκεί έξω που είναι σε θέση να το πράξουν, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό εν μέρει στην αρχική γραφή από τον Leigh Whannell σε συνδυασμό με την ειδική αφήγηση από τον σκηνοθέτη Darren Lynn Bousman. Έχει ένα πολύ οργανικό και φυσικό συναίσθημα, κάτι που είναι σπάνιο να βλέπεις μαζί σε συνδυασμό με μια πρωτότυπη, απίστευτα διασκεδαστική και βαθιά ταινία.

Τελευταία λέξη:
SAW III είναι η φετινή ταινία τρόμου και το καλύτερο στο Είδε τριλογία. Ζει μέχρι τη διαφημιστική εκστρατεία και παρέχει ακόμη περισσότερη ένταση, ένταση, ένταση και ενθουσιασμό από την άκρη και τον ενθουσιασμό σας. Το Gore πιέζει τα όρια μιας βαθμολογίας R και θα αναγκάσει πολλούς να κοιτάξουν μακριά, αλλά όχι με το κόστος της μούδιασμα της εμπειρίας. Όλοι σε SAW III, από ηθοποιούς Κουδούνι Τόμπιν, Shawnee Smith, Dina Meyer, Bahar Soomekh, και Angus macfadyen, στην ομάδα σκηνοθέτη Darren Lynn Bousman, σεναριογράφος Leigh Whannell, κινηματογράφος Δαβίδ Άρμστρονγκ, και παραγωγούς Σημάδι Burg και Oren Koules, ενσωματώστε τι κάνει το Είδε franchise τόσο απίστευτο και τόσο ισχυρό. Αξίζουν μια επίμονη επευφημία για αυτό το συνεργατικό επίτευγμα.

Βρείτε περισσότερες δημοσιεύσεις: Κριτικές ταινιών

20 σχόλια

Συμφωνώ μαζί σας, ήταν μια υπέροχη ταινία. Το έχω ήδη δει δύο φορές και το αγάπησα. Ας ελπίσουμε ότι μπορώ να κερδίσω τον διαγωνισμό Madness Poster.

Στέφανος στις 29 Οκτωβρίου 2006

Απίστευτα πνευματική κινηματογραφική παραγωγή? Καλό Θεέ, δεν έχετε δει πολλές ταινίες, έχετε? Επιτρέψτε μου να μαντέψω: Η τελευταία ταινία που είδατε σε ένα θέατρο ήταν “γιος της μάσκας”, ναι?

Γουάλας στις 30 Οκτωβρίου 2006

Όχι, δεν είδα ποτέ γιο της μάσκας. Η τελευταία ταινία που είδα σε ένα θέατρο ήταν η Babel, η οποία είναι μία από τις καλύτερες ταινίες φέτος. Έχετε δει ακόμη και το SAW 3, δεν ακούγεται σαν να έχετε?

Αλέξινγκτον στις 30 Οκτωβρίου 2006

Αυτή είναι μια υπέροχη ταινία, φυσικά έβλεπα τις περισσότερες φορές, lol είναι πολύ κακό Lyle Wallace, δεν έμεινε σε μία από αυτές τις παγίδες θανάτου, τότε δεν θα είχα γυρίσει ποτέ το κεφάλι μου! χαχαχα

σαβάνα στις 30 Οκτωβρίου 2006

Ενώ δεν μου άρεσε το Saw III σχεδόν όσο και ο Alex, μπορώ να δω γιατί ο έπαινος έχει συσσωρευτεί σε αυτή τη σειρά. Το Saw 2 και 3 είναι πραγματικά οι πρώτες ταινίες τρόμου σε αρκετό καιρό για να προσφέρουν πραγματικά κάποιο είδος ανάπτυξης χαρακτήρων και μια κινούμενη ιστορία. Βρήκα πραγματικά το Saw 2 για να είναι ένα πριτσίνιο κομμάτι χαρακτήρα σύμφωνα με τις γραμμές της σιωπής των αρνιών. Όχι, δεν λέω ότι είναι ίσες ταινίες, αλλά σίγουρα είναι στην ίδια οικογένεια. Το θέμα μου με το SAW 3 ήταν ότι υπήρχε αυτό που είδα ως ένα κρίσιμο λάθος στο τέλος της ταινίας που λίγο πολύ απευθείας ενάντια σε αυτό που ιδρύθηκε στην προηγούμενη ταινία. Είμαι βέβαιος ότι ο Alex δεν κοιτάζει 2 και 3 με τον ίδιο τρόπο που κάνω, γι ‘αυτό δίνουμε θα του έδινε διαφορετικές αξιολογήσεις και θα εξηγούσε επίσης γιατί είχα ένα τόσο τεράστιο πρόβλημα με αυτό, ενώ ο Alex λίγο πολύ άφησε να γλιστρήσει. Γι ‘αυτό μου αρέσει να δουλεύω για αυτόν τον ιστότοπο. Από τους πέντε από εμάς που βάζουμε κριτικές ή κάνουμε το podcast, όλοι μας θα εξετάσουμε την ίδια ταινία και θα πάρουμε διαφορετικά πράγματα μακριά από αυτό. Εάν πρόκειται να επικρίνετε τις κριτικές μας, με όλα τα μέσα προχωρήστε μπροστά. Είμαστε αυτοί που βάζουμε τον εαυτό μας εκεί ως στόχο για τους τρουλούς, αλλά αν πρόκειται να είστε κρίσιμοι, μην σπαταλάτε τον χρόνο όλων και δεν θέτετε μια πραγματική κριτική σκέψη στην απάντησή σας σε εμάς.

Ντέιβ στις 31 Οκτωβρίου 2006

Νομίζω ότι έπιασα επίσης ένα λάθος. το Δρ. εξαπάτησε με έναν άλλο άνδρα, αλλά λίγο πριν φύγει για δουλειά, δεν λέει ο “άλλος άνθρωπος” ότι ήθελε ένα διαζύγιο? Αυτό σας οδηγεί να πιστέψετε ότι είναι ο σύζυγός της. Και όχι κάποιος άλλος.

Τζιμ στις 13 Νοεμβρίου 2006

Είδα αυτό το κομμάτι σκουπιδιών χθες το βράδυ. Οι πρώτες 2 ήταν μια ένοχη ευχάριστη, αλλά αυτό ήταν απλώς καθυστερημένο. Οι αναδρομές μου υπενθύμισαν έναν φοιτητή κολλεγίων που προσπαθεί να γεμίσει χώρο σε ένα χαρτί. Εντελώς περιττό. Πρέπει πραγματικά να δούμε 5 λεπτά της Amanda βοηθώντας με την παγίδα για την 1η ταινία Saw? Όχι. Ο Lyle Wallace είναι ο ήρωάς μου.

Μάικ Γκόλντμπεργκ στις 16 Δεκεμβρίου 2006

Συμφωνώ με τον κ. Goldberg. Το Saw III είναι μια προτομή. Το σημαντικό σημείο πώλησης της πρώτης ταινίας ήταν καινοτομία: τολμούσε να είναι φανταστικό με αδιάφορη ασχή. Το οικόπεδο στρέφει, γεμάτη διασκεδαστική, όπως ίσως ήταν, προωθούσε πραγματικά την αξιοπιστία για όσο θα μπορούσε να ωθηθεί. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του “χαρακτηρισμού”, είδα ελάχιστα στοιχεία για να υποστηρίξω αυτό – ήμουν ο μόνος που ήταν πολύ αμηχανία για να παρακολουθήσω ακόμη και τον “εμμονή του Danny Glover” που μπερδεύει εκεί πάνω στην οθόνη? Το Saw II είχε ακόμα καινοτομία για αυτό, αλλά ήταν σαφώς περήφανος που διακηρύσσεται κάτω από το banner “δωρεάν sequel”. Και πάλι, υπήρχε μια ορισμένη διεστραμμένη συγκίνηση με όλα αυτά τα δυσάρεστα σύνολα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του σεναρίου ήταν σίγουρα απλά πλήρωσης ανάμεσα σε σκοτώματα-και, πάλι, υπήρχαν τόσα πολλά γελοία μακρινή έκπληξη που ανατρέφονται ότι μέχρι το τέλος που επιθυμούσατε κάπως να μάθει πώς να πούμε μια ιστορία σωστά, dammit. Η τρίτη φορά που αποδεικνύει ότι το είδε τελικά έχασε, ahem, άκρη: με καινοτομία τώρα εξαντλημένη, αναμένεται να νοιάζουμε για την περίπλοκη αφήγηση διπλών σταυρών. Μα γιατί? Γνωρίζουμε ότι κρύβουν κάτι από εμάς από το ρόπαλο, οπότε περιμένετε απλώς αποκαλύψεις από την αρχή, που σημαίνει ποια ιστορία δεν έχει ποτέ την ευκαιρία να αναπτύξει οποιαδήποτε δυναμική πριν – έκπληξη! Το cast κάνουν καλύτερα από ό, τι θα περίμενα κάτω από τις συνθήκες, αλλά οι χαρακτήρες τους δεν είναι ποτέ 100% πειστικοί – και οι μόνοι που έρχονται κοντά στην ενσυναίσθηση είναι οι δύο σαδιστικοί παίκτες παιχνιδιών! Η αυτοσχεδιασμένη χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο (προσωπική μου επισήμανση – υστερική!), Ακόμη και ο λανθάνουσας γήρανσης μέσα μου ήταν απογοητευμένος: οι παγίδες βασανιστηρίων ήταν πιο περίτεχνα, αλλά κανένας δεν μπορούσε να κρατήσει ένα κερί για τη διαβολική απλότητα (και τη φρίκη) εκείνων που παρουσιάστηκαν στις Πράξεις Ι και ΙΙ. Αυτή η ταινία απλά δεν είχε καμία γροθιά σε αυτό, συναισθηματικά ή σπλαχνικά. Επιβεβαίωσε κάθε αρνητικό πράγμα που έχει πει κάθε σοβαρός κριτικός εναντίον αυτού του franchise: οι φιλοσοφικές σκέψεις σχετικά με τη φύση της απώλειας και της εκδίκησης δεν πήγαν πουθενά και υπογράμμισαν μόνο πόσο εκτός έδρας τους οι κινηματογραφιστές ήταν να προσπαθήσουν να φέρουν οποιοδήποτε βάθος σε αυτό που είναι, ουσιαστικά, μια ξεδιάντροπη σειρά εκμετάλλευσης. Όσον αφορά το ρυθμό, τη δομή, τη λογική, τον παθό, το οπτικό στυλ και την απλή παλαιά ιστορία, το Saw III ήταν χάος. Και ούτε ένα συναρπαστικό σε αυτό.

Τζέιμς στις 15 Ιανουαρίου 2007

Ω, και για το σφάλμα του Τζιμ: Καλή κηλίδα! Μακριά από εμένα για να κολλήσω για μια ταινία με τόσο σοβαρά κενά στην ιστορία της όπως αυτή, αλλά η επίπτωση της γραμμής του εραστή “θέλω ένα διαζύγιο” θα μπορούσε να σημαίνει ότι ήταν επίσης παντρεμένος με κάποιον άλλο, δεν δηλώνει ρητά ότι θέλει ένα διαζύγιο από το Lynn. Υπό το πρίσμα της έκπληξης για τον Lynn και τον Jeff, πήρα αυτή τη γραμμή για να σημαίνει ότι ο εραστής-αγόρι παραδέχτηκε ότι τώρα είναι πιο ερωτευμένος μαζί της από ό, τι είναι με τη δική του σύζυγο-ένα βαρύ ταξίδι για να βρεθεί σε ένα κορίτσι, ειδικά όταν είσαι μόνο το bit-on-the-side που χρησιμοποιεί ως απόσπαση της προσοχής από το δικό της γάμο, που μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Lynn φαίνεται να είναι περισσότερο ενοχλημένος από τη δήλωση από τη δήλωση που αναστατώνεται,.

Τζέιμς στις 15 Ιανουαρίου 2007

Λοιπόν συμφωνώ με τον Alex. Υπάρχουν τόσες πολλές μικτές απόψεις για αυτήν την ταινία, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν υπέροχο. Η καλύτερη ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό. Νόμιζα ότι οι χαρακτήρες ήταν πραγματικά καλοί, ειδικά Bell και Smith. Δεν κοίταξα μακριά όταν εγώ είμαι περήφανος, νομίζω ότι θα ήταν πολύ πιο gorey από ό, τι αποδείχθηκε όμως! Λατρεύω αυτό το lil trillogy και ελπίζω ότι το είδε το IV να προχωράει, έχω ακούσει για τους ανθρώπους που το γράφουν ήδη, και ουσιαστικά δεν θα ήταν αποκριές χωρίς πριόνι =] τώρα θα ήταν? Δεν μπορώ να περιμένω να ανατρέψω την ακραία έκδοση του SAW III τώρα, πρέπει να περιμένω έναν άλλο μήνα, αν και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ναι ούτως ή άλλως όλα τα πριονίδια είναι εκπληκτικά, οπότε σταματήστε να τα διαλύστε και να παρακολουθήσετε το lil chick σας!

Ζύμη στις 24 Ιανουαρίου 2007

1ο από το άτομο Mike Goldberg, έδειξαν τις αναδρομές για να καθορίσουν τον λόγο για τον οποίο ο John την δοκιμάζει στην πρώτη θέση. Αυτό το doest έχει νόημα όταν παρακολουθείτε, αλλά όλα έρχονται στο τέλος που κάνει για ένα καλό τέλος, καθώς και μια μεγάλη συστροφή οικόπεδο. Κατά τη συνειδητοποίησή μου, ο Ιωάννης υποπτεύεται ότι η Αμάντα έκανε πραγματικά αυτούς τους ανθρώπους να πεθάνουν ούτως ή άλλως, φοβόταν ότι θα έλεγαν τις αρχές. Δεδομένου ότι αυτό ήταν εναντίον των “κανόνων” του Ιωάννη, έτσι την εξέτασε κάνοντας την να μην σκοτώσει άλλο. Θυμηθείτε όταν η αστυνομία είπε ότι η πόρτα ήταν βιδωμένη κλειστή στον άνδρα με αλυσοειδές δωμάτιο? Και θυμηθείτε όταν κάποιος μπήκε στο δωμάτιο όπου μια από την αστυνομία ήταν συνδεδεμένη από τις νευρώσεις της? ξεκλειδώθηκε, αλλά την σκότωσε ακόμα. Αυτό είναι επειδή η Amanda βόλτα την πόρτα και έβαλε το μηχάνημα για να την σκοτώσει. Φοβόταν ότι θα ξεφύγουν με κάποιες πληροφορίες ή ότι ο αστυνομικός θα την καταλάβει! Επιπλέον, αυτές οι περίεργες αναδρομές έδειχναν ότι η Amanda σκότωσε αυτά τα peopel γι ‘αυτό έτσι γνωρίζατε ότι ο John την δοκιμάζει επειδή δεν πίστευε ότι θα ήταν αρκετά καλή για να συνεχίσει την κληρονομιά του. Μόλις σκότωσε όλους χωρίς τον John.

Τζέσικα Στις 28 Ιανουαρίου 2007

Ray Lerew Την 1η Μαρτίου 2007

Μόλις είδα το Saw 3 και είμαι πολύ μπερδεμένος. Η Lynn επανασυνδέεται με τον σύζυγό της στο τέλος, αλλά στην αρχή μας δείχνει με έναν άλλο άνθρωπο (που μερικοί από εσάς ισχυρίζονται ότι είναι ο εραστής της). Πολύ καφενεία, το όνομά του είναι Chris, ενώ το όνομα των συζύγων του είναι Jeff. Νομίζω ότι είναι ένα κενό. Οι συγγραφείς άφησαν λίγο πολύ για τη φαντασία, ο μέσος παρατηρητής ταινιών δεν θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια σύνδεση. Ειδικά όχι από μια ενιαία προβολή. Εκτός από αυτό, η ταινία ήταν μεγάλη, έκανα μακριά από το gorey-ness ορισμένων σκηνών, αλλά συνολικά, ικανοποίησε την πείνα μου. Δεν μπορώ να περιμένω το SAW 4!

Λίνα στις 2 Μαρτίου 2007

Το Saw 3 είναι το καλύτερο που είναι φοβερό, αλλά οι Badguys σκοτώθηκαν και αυτό είναι το τέλος του πριονιού. Αλλά εσείς έρχεστε με ένα καλό ροκ.

Ray Lerew στις 2 Μαρτίου 2007

Θα ήθελα απλώς να επικρίνω τους ανθρώπους που γράφουν σε κριτικές για τα μικρά, λίγα λάθη στις ταινίες SAW. Ποιος νοιάζεται αν το νόημα για το τι σημαίνει Chris όταν λέει ότι θέλει ένα διαζύγιο, ο Lyn (που γνωρίζουμε είναι ήδη παντρεμένος) είναι ασαφής- αν δεν παρακολουθούμε μόνο αυτή την ταινία για τον παράγοντα ψυχαγωγίας και τρομοκρατίας, καθώς είναι μια ταινία τρόμου, αντί να πάρει αυτά τα πολύ μικρά κομμάτια που δεν φαίνονται να προσθέτουν. Συμφωνώ απόλυτα με τη Jessica με αυτό που λέει για το λόγο πίσω από τις αναδρομές στην ταινία και με τον James με την ιδέα του για τον Chris να παντρευτεί τον εαυτό του και σχεδόν καθησυχάζοντας τον Lyn ότι την αγαπά περισσότερο από τη σύζυγό του- αυτά είναι λαμπρά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν παρακολουθήσει την ταινία και γεμίζουν τα κενά του για το τι καταλαβαίνουν τα διφορούμενα σημεία του SAW. Ίσως εσείς οι άνθρωποι που παρακολουθήσατε τις ταινίες και λέτε ότι με κάποιο τρόπο επηρεάζονται αρνητικά από τα κενά στην πλοκή, πραγματικά δεν το παρακολουθήσατε σωστά και είναι πολύ ασήμαντοι για να σκεφτείτε τον εαυτό σας- ρωτήστε τον εαυτό σας wudnt δεν είναι βαρετό για να σας πει μόνο στις ταινίες SAW και όχι να σοκάρει και να κλονιστεί από τους μαζικούς twist. Αλλά σε όλους όσους έχουν απολαύσει αυτές τις ταινίες- ελπίζω να παρακολουθήσετε τις 2 ή 3 άλλες ταινίες που έρχονται στο μέλλον και ότι σας απολαμβάνετε όσο έχετε απολαύσει τα πρώτα τρία! Θα έδινα αυτήν την ταινία 9.5/10- μόνο για να είσαι επιλεκτικός.

Ααρών στις 12 Μαρτίου 2007

C’mon Guys, εκείνοι που υποτίθεται ότι “goofs” ήταν τα κρίσιμα σημεία plot, οι “ανατροπές στην ιστορία”, αν θέλετε. Ο Lynn είναι παντρεμένος με τον Jeff. Τον εξαπατά με τον Chris (ο πρώτος τύπος που την βλέπουμε). Όταν ο Chris της λέει “Θέλω ένα διαζύγιο”, είναι μια απάντηση σε μια ερώτηση που του θέτει, δηλαδή, “Τι είναι αυτό που θέλεις από μένα, Chris?”Το νόημα είναι ότι ο Chris θέλει ο Lynn να πάρει ένα διαζύγιο (από τον Jeff), ώστε να είναι αποκλειστικά. Φαίνεται να βαρεθεί με αυτή την πρόταση, πιθανώς επειδή αντιμετωπίζει απλώς τον Chris ως υπόθεση και χάνει τον σύζυγό της, ίσως υποσυνείδητα. Πήρα την εισαγωγή της αποκάλυψης του Jigsaw (ότι ο μαθητευόμενος/συνεργός του είχε μόλις σφραγίσει τη μοίρα της δολοφονώντας τη σύζυγο του Jeff) αμέσως – έκανε κλικ ότι η πρώτη σκηνή με τον Chris ήταν αυτή των δύο εραστών εξαπάτησης. Αλλά όταν είδα για πρώτη φορά τη σκηνή, υποθέτω (όπως όλοι οι άλλοι, πιθανώς) ότι ήταν σύζυγοι και σύζυγος. Αυτή η ικανότητα να εκπλήξει – αυτή είναι η λαμπρότητα αυτής της ταινίας. Αυτό είναι μακράν η καλύτερη ταινία Saw – είδα ότι δεν ήμουν αρκετά φρικτός, και δεν έλειπε αυτό το επίπεδο συνέλιξης, ενώ το Saw II ήταν απλά παλιά κλισέ σκουπίδια. Αλλά αυτή η ταινία ήταν φανταστική.

Βαθεάκ Στις 9 Δεκεμβρίου 2007

Ουάου αρκετά δροσερό που ο κατευθυνόμενος δημοσίευσε ένα σχόλιο ναι, είμαι μόνο 13 και είμαι πολύ μεγάλος στη σειρά Saw Ive και τα τέσσερα και τα αγαπώ και τα πήρα σε DVD και το τέταρτο σύντομα

Ανδρέας στις 15 Ιανουαρίου 2008

Μάλιστα. Ξέρετε ότι μπορώ να δω ότι η IP των δύο τελευταίων σχολίων είναι το ίδιο. Ωραία δοκιμάστε φίλε.

Αλέξινγκτον στις 15 Ιανουαρίου 2008

Νομίζω ότι μερικοί από εσάς έχουν τη λανθασμένη ιδέα και είδαν το 3 είναι πραγματικά μια μεγάλη ταινία που το κενό του θέλω ένα διαζύγιο είναι ότι θέλει ο Lynn να πάρει ένα διαζύγιο, όπως θα ήξερε ο σκηνοθέτης και τώρα που το είδε 4 είναι έξω θα πρέπει να πάτε και να παρακολουθήσετε αυτό

Darren Lynn Bousman στις 15 Ιανουαρίου 2008

Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Το πρώτο και το δεύτερο ήταν υπέροχο και για μένα η σειρά σταμάτησε στο Wonderful III. Ήταν μια υπέροχη ταινία με εκπληκτικούς χαρακτήρες, ανθρώπους που μπορούσα να νιώθω. Οι θάνατοι δεν ήταν απλώς κακοί, ήταν καρδιακοί και έντερο. Το μόνο πράγμα που ήθελα ήταν διαφορετικό ήταν ο θάνατος της Amanda. Τώρα, η 4η δόση ήταν μια εξίσου καλά κατασκευασμένη και μολυσματική ταινία, αλλά δεν ήταν το ίδιο που ξέρετε? Και το 5ο. Μην με ξεκινήσετε καν για το πόσο απίστευτα ήταν. Δεν κατάφερε να με αρπάξει, με τους σταθερούς ιστορικούς και τους μη ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Δεν μπορώ να πω ότι ανυπομονώ για το 6ο, αλλά υποθέτω ότι θα πρέπει να το παρακολουθήσω. Ακριβώς για να βεβαιωθείτε ότι η σειρά είναι πραγματικά νεκρή.

κέλι Στις 21 Οκτωβρίου 2009

Τα νέα σχόλια δεν επιτρέπονται πλέον σε αυτήν την ανάρτηση.

Το Saw 3 έχει jumpscares

Το Hollow του Grimm

Το Hollow του Grimm

2022 年 1 月 29 日 上午 8:38

Έχει αυτό το παιχνίδι?

Είδα ότι έχει “φρίκη” ως μία από τις ετικέτες και απλώς αναρωτιόμουν:/

正 在 显示 第 1 – 7 条, 共 7 条 留言

2022 年 1 月 31 日 上午 6:15

Λοιπόν, ο θάνατος είναι τρομακτικός.
Έτσι, εκτός αν μετράτε το grimm, δεν jumpscares.

2022 年 1 月 31 日 下午 5:17

nuu, αυτό’δεν είναι τρομακτικό καθόλου!! Χωρίς jumpscares

2022 年 2 月 15 日 上午 2:37

Δεν υπάρχουν jumpscares σε αυτό το παιχνίδι, παίξτε το ασφαλές 🙂

2022 年 2 月 15 日 上午 5:15

Χωρίς τρομοκρατία απλά χαρούμενο τέλος

2022 年 3 月 12 日 下午 3:09

όχι δεν έχει κανένα jumpscares, αλλά ήμουν λυπημένος που δεν υπήρχε άλλο μέρος του παιχνιδιού όπου θα μπορούσατε να βρείτε μια αρχαία ψυχή και να το χρησιμοποιήσετε για να βγείτε από εκεί

2022 年 4 月 21 日 下午 8:47

Έχω παίξει αυτό το παιχνίδι και δεν υπάρχουν jumpscares σε όλο το παιχνίδι.

Κριτικές χρηστών

Πήγα σε αυτή την ταινία εντελώς τυφλή (όπως προσπαθώ να κάνω με τις περισσότερες ταινίες) και μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι αυτό δεν είναι μια ταινία που θέλετε να πάτε τυφλά. Αυτή η ταινία είναι εξαιρετικά πειραματική και αφηρημένη και δεν θα είναι για τη γεύση των περισσότερων ανθρώπων. Ολόκληρη η ταινία πυροβολείται με μια κοκκώδη εμφάνιση τύπου VHS και αποτελείται από σκόπιμα εκτός κεντρικών πυροβολισμών του εσωτερικού ενός σπιτιού. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία πλοκή για να μιλήσουμε και το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου εκτέλεσης 1 ώρας 40 λεπτών αποτελείται από τυχαίες λήψεις.

Λατρεύω τις ταινίες που προκαλούν και απαιτούν στον θεατή. Λατρεύω τον ανεξάρτητο κινηματογράφο και τις ταινίες Slow Burn. Αλλά αυτή η ταινία αναμένει πάρα πολύ από τον θεατή και γίνεται πολύ ενοχλητική ως αποτέλεσμα. Ακόμη και στον σκληρυμένο θεατή τέχνης, αυτή η ταινία αναμένει πάρα πολύ. Αυτό θα είχε κάνει ένα λαμπρό 40 λεπτό σύντομο καθώς υπάρχουν στιγμές αληθινής φρίκης, αλλά περιβάλλεται από τυχαίες επαναλαμβανόμενες εικόνες. Σε καμία περίπτωση δεν έχει αυτή η ταινία να πάρει ρυθμό ή να έχει οποιαδήποτε αφήγηση.

Αυτή η ταινία αισθάνεται σαν εφιάλτης ASMR ή πλήρους μήκους ανατριχιαστικό ζυμαρικά. Εάν υποφέρετε από νυχτερινές τρομοκρατίες ή παράλυση ύπνου ή έμπειρο παιδικό τραύμα, νομίζω ότι θα μπορούσατε να επενδύσετε εξαιρετικά σε αυτήν την ταινία και αυτός είναι ο μόνος τρόπος που λειτουργεί αυτό. Δεν αισθάνθηκα συνδεδεμένος ή ασχολούμενος με την ιστορία (ποτέ δεν έχω περάσει από κανένα από τα παραπάνω) και η μόνη ταινία που μπορώ να συγκρίνω όσον αφορά τη βηματοδότηση και το υπόστεγο αποτέλεσμα που είχε αυτή η ταινία είναι “πέρα από το μαύρο ουράνιο τόξο”.

Πέντε σημεία για την πρωτοτυπία.

164 από το 179 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

OceanBeachBum10 18 Ιανουαρίου 2023

. . Δεν ξέρω καν τι να πω ότι κάποιοι αγαπούσαν αυτήν την ταινία. Μερικοί μισούσαν αυτήν την ταινία. Πέφτω μεταξύ. Είναι λιγότερο μια ταινία και περισσότερο ένα αφηρημένο κομμάτι τέχνης διαφορετικών (πολύ σκοτεινών) πυροβολισμών και κλιπ των πραγμάτων που συμβαίνουν (ή δεν συμβαίνουν) γύρω από ένα σπίτι όπου τα παράθυρα και οι πόρτες εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς αφήνοντας 2 μικρά παιδιά παγιδευμένα μέσα με. κάτι. Είναι εξαιρετικά βαρετό, τίποτα δεν συμβαίνει στην οθόνη, αλλά πρέπει να πω ότι οι φοβίες άλματος με πήραν καλά. Ορισμένα μέρη ήταν πολύ ανατριχιαστικά και είχαν εξαιρετικό ατμοσφαιρικό δυναμικό και μπορούσα να δω το όραμα που είχαν, αλλά αισθάνθηκε περισσότερο σαν ένα πρόγραμμα σχολικής εκπαίδευσης με προϋπολογισμό 10 $. Είναι λιγότερο σχηματισμένο, πιο σκοτεινότερο, πιο περίεργο, νεώτερο αδελφό της παραφυσικής δραστηριότητας. Η τέχνη είναι μεγάλη – αλλά όταν μια ταινία βασίζεται πάρα πολύ για να είναι αφηρημένη, ξεχνούν να δημιουργήσουν πραγματικά μια ταινία.

103 από τα 118 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

CDCRB 14 Ιανουαρίου 2023

Προειδοποίηση: spoilers

Σας αρέσει να κοιτάτε τα μπλοκ Lego για δύο ώρες. Οροφές, baseboards, αχνά φωτισμένα δωμάτια. Τότε αυτό το μωρό είναι για εσάς. Επειδή αυτό είναι εδώ. Υποτίθεται ότι μια μελέτη στον φόβο της παιδικής ηλικίας, blah, blah, blah, δεν ξεγελιέστε από τους κριτικούς. Αυτό το πράγμα βρωμάει. Σκέφτηκα ότι πρέπει να είναι ένα αστείο που οι κατασκευαστές κινηματογραφικών ταινιών με τραβούσαν προσπαθώντας να με κάνουν να παρακολουθώ αυτό το κομμάτι σκουπίδια. Σε ένα ημι -πλήρες θέατρο περίμενα μαζική κίνηση στην έξοδο, ώστε να μπορέσω να τα ενώσω. Χωρίς τέτοια τύχη. Όλοι κάθισαμε εκεί όπως οι ηλίθιοι περιμένουν κάτι, κάτι που πρέπει να συμβεί. Χωρίς τέτοια τύχη. Γεια σου, είναι η δεκάρα σου. Απλώς ακούστε με και θα σας σώσω το κόστος του εισιτηρίου. Κανένα ποσό ποπ κορν δεν θα σας φέρει μέσα από αυτό.

144 από το 179 το βρήκε χρήσιμο. Ήταν χρήσιμη αυτή η κριτική? Συνδεθείτε για ψηφοφορία.
Διαπερατός

Bandsaboutmovies 25 Ιανουαρίου 2023

Προειδοποίηση: spoilers

Η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους από τον σκηνοθέτη και τον συγγραφέα Kyle Edward Ball – έχει επίσης κάνει μια απόδειξη της έννοιας για αυτή την ταινία που ονομάζεται Heck και το βίντεο για το Craig Moreau’s “It aint Nuthin” – Skinamarink βρίσκει την προέλευσή του σε bitesized εφιάλτες, ένα κανάλι YouTube που ξεκίνησε με μπάλα που ορατίστηκε Nightmares που συνεισέφεραν οι σχολιαστές.

Πυροβόλησε στο Edmonton, Alberta Home ότι η Ball μεγάλωσε για $ 15.000, αυτό έχει όλο το buzz ενός μεγάλου ντεμπούτο. Και αυτό είναι πρόστιμο, καθώς έχει μια σαφή αίσθηση για την περίεργη κατάσταση που βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι και τους μεγάλους διαδρόμους και πόσο τρομακτικό είναι να είσαι παιδί. Αλλά τότε συνεχίζεται και συνεχίζεται, με arty πλάνα από μπλοκ LEGO και ανάποδα δωμάτια και άτομα χωρίς πρόσωπα που παίζονται πάνω σε soundtracks cartoon και hiss και static.

Δεν υπάρχει καμία αφήγηση εδώ και η ιδέα που συνεχίζει να πιέζεται – “δύο παιδιά ξυπνούν στη μέση της νύχτας για να βρουν τον πατέρα τους λείπει και όλα τα παράθυρα και οι πόρτες στο σπίτι τους έχουν εξαφανιστεί.” – δεν θα ήταν εύκολο να βρεθεί αν δεν το ήξερες.

Είναι το είδος της ταινίας που θα ενθουσιάσει τον καθηγητή σχολής ταινιών σας σε δέκα λεπτά, αλλά σε 100 λεπτά, αυτό είναι το είδος της ταινίας που έχει ένα τρομακτικό πράγμα: ψάχνοντας να δούμε πόσος χρόνος έχει μείνει σε όλη την ταινία και αισθάνεστε ότι περισσότερο χρόνο συνεχίζει να προστίθεται και πρέπει να πιέσετε τον εαυτό σας σαν ένα είδος δρομέα μαραθωνίου μόνο για να υπομείνει τις ατελείωτες επαναλαμβανόμενες εικόνες στρώματος και θορύβου.

Αυτή είναι μια ταινία γεμάτη με περικοπές άλματος για ανθρώπους πάνω από περικοπές άλματος, αλλά που μπορούν να το διακηρύξουν ως κινηματογράφο.

Αυτή είναι μια ταινία για τους ανθρώπους να αισθάνονται καλά για τον εαυτό τους για να το αρέσουν και να είναι μπροστά από ανθρώπους που “απλά δεν το παίρνουν” (δείτε όλοι πηγαίνουμε στην παγκόσμια δίκαιη).

Αυτή είναι μια ταινία όπου οι άνθρωποι θα tweet για το πώς τα άλλαξαν και δεν μπορούν να κουνήσουν το σκοτάδι του, αλλά όλα είναι απλά λόγια όπως το Dream Fever, Slow Burn και παίρνει πιθανότητες που είναι απλώς κινηματογραφικές λέξεις που πραγματικά είναι υγιείς και μανία που δεν σημαίνουν τίποτα.

Απλώς φανταστείτε: Βάζετε μια ολόκληρη δέσμη ήσυχων σκηνών μαζί, στη συνέχεια ενεργοποιήστε τα φώτα και γίνετε δυνατά. Φυσικά ο καθένας φωνάζει.

Όπως και το χειρότερο της αυξημένης φρίκης, όλα πηγαίνουν πίσω στο Bad Parenting. Θέλω να πω, αυτά τα legos δεν πρόκειται να καθαριστούν. Το “Κάπου στο Dreamland” είναι ένα κινούμενο σχέδιο από το παρελθόν που χτυπά πολύ το καρφί στο κεφάλι σε αυτό. Και πραγματικά δεν μου αρέσουν οι ψεύτικοι κόκκοι και τα pops που προστέθηκαν σε αυτό, όπως κάτι από αυτή την ψεύτικη τάση grindhouse πριν από μερικά χρόνια.

Η πραγματική τρομοκρατία μέσα σε αυτή την ταινία είναι ακριβώς όπως ο τρόπος με τον οποίο ο οικοδεσπότης δεν θα σταματήσει να αντικατοπτρίζει ως κατώτερες ταινίες φρίκης ζουμ, θα σταλούν τόσες πολλές ταινίες το επόμενο έτος που απλά κοιτάζουν ένα παλιό παιχνίδι για μια ώρα, ενώ κάποιος παίζει ξυλόφωνο στο παρασκήνιο και κάνει καφέ, αλλά πυροβόλησε μια παλιά κάμερα PXL2000 και ένα soundtrack casio και ένα casio soundtrack. Ετοιμαστείτε για τόσα πολλά δελτία τύπου που ξεκινούν με “επηρεασμένα από το skinamarink.«

Νομίζω ότι η μπάλα έχει κάτι σε αυτόν, καθώς αυτή η ταινία δημιουργεί κάποια ενδιαφέροντα πράγματα και στη συνέχεια ποτέ δεν τους παραδίδει. Περιμένει απλώς την επόμενη τρομοκρατία, σχεδόν σαν μια αποσυμπιεσμένη ταινία τρόμου που είναι πάνω από απλές φοβίες, αλλά τις χρησιμοποιεί επανειλημμένα. Είπε για αυτή την ταινία, “πυροβολώντας μια ταινία στο σπίτι που μεγάλωσες σε περίπου δύο χαρακτήρες που είναι περισσότερο ή λιγότερο εσείς και η αδερφή σας, δεν έπρεπε να προσπαθήσω να το κάνω πιο προσωπικό-απλά συνέβη. Και έπειτα ένα πρόσθετο όφελος ήταν ότι η μαμά μου είχε σώσει μια δέσμη παιδικών παιχνιδιών που χρησιμοποιήσαμε στην ταινία, οπότε πήρε ακόμα πιο προσωπική.«

Θα ήθελα να δω αυτήν την ταινία, γιατί δεν έχω ιδέα αν κάποιος από αυτούς ήρθε στην ταινία, οπότε αυτό αισθάνεται περισσότερο για τον καλλιτέχνη από το κοινό. Και τότε το κοινό θέλει να αισθάνεται σαν καλλιτέχνης και να τον πρωταγωνιστήσει και να αισθάνεται ανώτερο. Αλλά είναι πραγματικά ένα slog, μια μακρά πορεία θανάτου όπου ένιωθα ότι έπρεπε να το τελειώσω και να το πετύχω και όταν ήρθαν οι τελικές πιστώσεις, πραγματικά αισθάνθηκε σαν 572 ημέρες.

Θέλω να πω, αν αυτό έγινε με μια βιντεοκάμερα και έναν προϋπολογισμό $ 300 το 1984 και κυκλοφόρησε στο Tempe Video, πιθανότατα θα αισθανόμουν Dfferily για αυτό. Θα το υπερασπιστώ επίσης αν κατευθυνθήκαμε από τον Bruno Mattei και έκλεψα το μεγαλύτερο μέρος του soundtrack του από το Phantasm.

Νιώθω ότι αυτό ήταν η σκάλα του Ιακώβ και εξακολουθώ να το παρακολουθώ.

Κάθε φορά που τρώω κουζίνα haute, είμαι πάντα λιμοκτονικός μετά και πρέπει να σταματήσω σε ένα βενζινάδικο και να βγάλω πολλά χοτ -ντογκ από τον κύλινδρο.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα σχετικά με τον επίσημο ιστότοπο για την ταινία.